เมื่อแม่บังเกิดเกล้าขโมยเงินเก็บไปล่องเรือสำราญ และทิ้งพ่อเลี้ยงให้นอนรอความตาย… สู่การเปิดโปงความจริงที่จะพลิกชะตาชีวิตฉันไปตลอดกาล!
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องครัวที่เงียบสงัด ฉันเดินลงมาจากชั้นสองด้วยความงัวเงีย หวังเพียงจะได้ชงกาแฟร้อนๆ สักแก้วเพื่อเริ่มต้นวันใหม่ แต่แล้วสายตาของฉันก็สะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่วางทับด้วยกุญแจบ้านอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน ลายมือตวัดๆ ที่คุ้นเคยของ ‘แคทเธอรีน’ แม่แท้ๆ ของฉัน เขียนข้อความสั้นๆ ที่ทำให้หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“แม่กับเดวิดเอาเงินเก็บทั้งหมดไปล่องเรือสำราญรอบโลกแล้วนะ ไม่ต้องตามหา ส่วนวิคเตอร์… ฝากแกดูแลเขาด้วยก็แล้วกัน ถือซะว่าตอบแทนบุญคุณที่เขาเลี้ยงแกมา”
ฉันยืนตัวแข็งทื่อ มือที่ถือกระดาษโน้ตสั่นสะท้าน เดวิดคือผู้ชายรุ่นน้องที่แม่แอบคบหามาได้สักพัก ฉันรู้เรื่องนี้ แต่ไม่คิดว่าแม่จะกล้าทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ แม่ขโมยเงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวไปเสวยสุขกับชู้รัก และทิ้ง ‘วิคเตอร์’ พ่อเลี้ยงของฉันที่เพิ่งเข้ารับการผ่าตัดบายพาสหัวใจมาได้เพียงสามวัน ให้นอนซมอยู่ชั้นล่างของบ้าน!
ความรู้สึกโกรธและหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง ฉันรีบทิ้งกระดาษโน้ตแผ่นนั้นแล้ววิ่งกระหืดกระหอบไปยังห้องนอนชั้นล่างที่วิคเตอร์ใช้พักฟื้นทันที
“วิคเตอร์! วิคเตอร์คะ!” ฉันเปิดประตูพรวดเข้าไป
สภาพที่ฉันเห็นทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ วิคเตอร์ ชายวัยหกสิบกว่าที่เคยแข็งแรงและใจดีกับฉันเสมอ บัดนี้นอนจมกองเหงื่ออยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ ริมฝีปากแห้งผากและเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ ลมหายใจของเขาแผ่วเบาและติดขัดอย่างน่ากลัว เขากำลังพยายามเอื้อมมือไปที่แก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียง แต่ก็ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับนิ้ว
“พระเจ้า! วิคเตอร์ เกิดอะไรขึ้นคะ!” ฉันถลันเข้าไปประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกของเขา ร่างกายของเขาเย็นเฉียบ
ฉันเหลือบไปเห็นแผงยาและขวดยาที่วางอยู่บนโต๊ะ วิคเตอร์ต้องทานยาขยายหลอดเลือดและยาปฏิชีวนะตามเวลาอย่างเคร่งครัด แต่เมื่อฉันหยิบขวดยาที่เปิดฝาทิ้งไว้ขึ้นมาดู ฉลากบนขวดกลับถูกลอกออก และเม็ดยาข้างในก็มีสีและขนาดที่ต่างไปจากยาที่โรงพยาบาลจัดให้อย่างสิ้นเชิง!
ในฐานะที่ฉันเคยเรียนผู้ช่วยพยาบาลมาบ้าง ฉันจำลักษณะของยาพวกนี้ได้ทันที… มันไม่ใช่ยาแก้ปวดหรือยารักษาโรคหัวใจ แต่มันคือยานอนหลับชนิดรุนแรงผสมกับยาคลายกล้ามเนื้อ!
แม่ไม่ได้แค่ทิ้งเขาไป… แต่แม่ตั้งใจจะให้เขาหลับลึกจนหัวใจล้มเหลวและจากไปอย่างเงียบๆ เพื่อที่เธอจะได้รับเงินประกันและไม่ต้องมีภาระผูกพันใดๆ อีก นี่มันคือความพยายามฆาตกรรมชัดๆ!
มือของฉันสั่นเทาขณะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง นิ้วของฉันรัวกดเบอร์ 911 เพื่อเรียกหน่วยแพทย์ฉุกเฉิน
แต่ในเสี้ยววินาทีที่ฉันกำลังจะกดโทรออก มือที่สั่นเทาและเย็นเฉียบของวิคเตอร์ก็เอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นอย่างไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีแรงเหลืออยู่ นัยน์ตาที่อ่อนล้าของเขาปรือขึ้นมองฉันอย่างมีความหมาย
เขากำมือฉันไว้แน่น ก่อนจะยัดสิ่งหนึ่งใส่มือของฉัน มันคือ ‘แหวนแต่งงานทองคำขาว’ ที่เขาไม่เคยถอดเลยตั้งแต่แต่งงานกับแม่เมื่อสิบห้าปีก่อน
“วิคเตอร์… อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยค่ะ ฉันต้องเรียกรถพยาบาล!” ฉันร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว
แต่วิคเตอร์ส่ายหน้าช้าๆ เขาออกแรงบีบมือฉันเป็นครั้งสุดท้าย และเค้นเสียงที่แหบพร่ากระซิบออกมาจากลำคอ
“3.2 ล้านดอลลาร์ เจนน่า… มันถึงเวลาที่ลูกต้องรู้ความจริงแล้ว”
ประโยคนั้นทำให้ฉันชะงักงัน แต่ก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไรเพิ่มเติม วิคเตอร์ก็หมดสติพับไป
“วิคเตอร์! ไม่นะ!” ฉันรีบกดโทรออกหาเบอร์ฉุกเฉินทันที แจ้งสถานการณ์อย่างรวดเร็วที่สุด
สิบห้านาทีต่อมา เสียงไซเรนก็ดังก้องไปทั่วถนน รถพยาบาลมาถึงและรีบนำตัววิคเตอร์ที่อยู่ในภาวะวิกฤตส่งห้องไอซียู ฉันนั่งกำแหวนแต่งงานของวิคเตอร์ไว้แน่นตลอดทางไปโรงพยาบาล น้ำตาไหลรินด้วยความสับสนและโกรธแค้น หัวใจของฉันสวดภาวนาขออย่าให้ผู้ชายที่รักฉันเหมือนลูกแท้ๆ ต้องมาจบชีวิตลงเพราะความมักง่ายและโหดร้ายของแม่บังเกิดเกล้าเลย
หลายชั่วโมงในห้องพักคอยผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในที่สุดหมอก็เดินออกมาและบอกข่าวดีว่า พวกเขาสามารถล้างกระเพาะและให้ยาต้านพิษได้ทันเวลา วิคเตอร์พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ร่างกายยังบอบช้ำมากและต้องพักฟื้นในไอซียูต่อไป
เมื่อฉันได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมวิคเตอร์ในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว แม้จะมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเมื่อเห็นฉัน
“หนูอยู่นี่แล้วค่ะวิคเตอร์…” ฉันกุมมือเขา ร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งใจ “หนูจะแจ้งความจับแม่ แม่พยายามจะฆ่าคุณ”
วิคเตอร์บีบมือฉันเบาๆ “พ่อรู้… พ่อรู้มาตลอดว่าแม่ของลูกแอบคบกับผู้ชายคนนั้น และพ่อก็รู้ว่าเธอกำลังหาทางกำจัดพ่อ”
ฉันเบิกตากว้าง “ถ้าคุณรู้ แล้วทำไม…”
“ฟังพ่อนะเจนน่า” วิคเตอร์ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “แหวนที่พ่อให้ลูกไป… ลองดูที่ด้านในของแหวนสิ”
ฉันรีบหยิบแหวนแต่งงานของเขาที่ฉันร้อยใส่สร้อยคอไว้ออกมาดู เมื่อสังเกตให้ดี ที่ด้านในของวงแหวนไม่ได้สลักชื่อแม่ของฉัน แต่กลับสลักตัวเลขชุดหนึ่งเอาไว้: JN-7894-32M
“เงินเก็บในบัญชีร่วมที่แม่ของลูกขโมยไปล่องเรือสำราญน่ะ… มันมีอยู่แค่สี่หมื่นดอลลาร์เท่านั้นแหละ” วิคเตอร์ยิ้มหยัน “พ่อแกล้งโอนเงินส่วนใหญ่ของธุรกิจพ่อออกไปนานแล้ว ตั้งแต่ที่พ่อจับได้ว่าแม่ของลูกนอกใจ พ่อแอบขายหุ้นและรวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดมูลค่า 3.2 ล้านดอลลาร์ ไปฝากไว้ในบัญชีทรัสต์ที่สวิตเซอร์แลนด์… รหัสผ่านคือตัวเลขบนแหวนวงนั้น และชื่อของผู้รับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว… คือลูก เจนน่า”
ฉันอ้าปากค้าง สมองหมุนคว้างไปหมด “แต่ฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณนะคะ! คุณจะยกเงินทั้งหมดให้ฉันได้ยังไง”
“สิบห้าปีที่ผ่านมา แม่ของลูกมองพ่อเป็นแค่ตู้เอทีเอ็ม แต่ลูกคือคนเดียวที่ดูแลพ่อ คอยถามไถ่ คอยชงชาให้พ่อเวลาพ่อทำงานดึก ลูกคือ ‘ครอบครัว’ ที่แท้จริงของพ่อ เจนน่า… พ่อเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทนายของพ่อจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่ชั่วโมง เราจะจัดการอายัดทรัพย์สินที่เหลือทั้งหมดในประเทศ และส่งเรื่องให้ตำรวจออกหมายจับแม่ของลูกข้อหาพยายามฆ่า”
น้ำตาของฉันไหลรินอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความโศกเศร้า มันคือน้ำตาแห่งความตื้นตันใจและความเด็ดเดี่ยว ผู้ชายคนนี้มอบชีวิตใหม่ให้ฉัน และฉันจะไม่ยอมให้คนที่ทำร้ายเขาได้ลอยนวลเด็ดขาด
สองสัปดาห์ต่อมา…
ณ ทะเลแคริบเบียนอันสวยงาม บนเรือสำราญสุดหรู แคทเธอรีนและเดวิดกำลังนั่งจิบแชมเปญอยูริมสระว่ายน้ำอย่างมีความสุข แต่ความสุขนั้นก็พังทลายลงเมื่อบริกรเดินมาหาพวกเขาพร้อมกับบัตรเครดิตที่ถูกรูดไม่ผ่าน
“ขออภัยครับคุณผู้หญิง บัตรของคุณถูกปฏิเสธทั้งสามใบเลยครับ”
แคทเธอรีนขมวดคิ้ว “เป็นไปไม่ได้! ฉันเพิ่งโอนเงินสี่หมื่นดอลลาร์เข้าบัญชีนี้ ลองรูดใหม่สิ!”
แต่ไม่ว่าจะลองกี่ครั้ง ผลก็คือบัตรถูกระงับ แคทเธอรีนเริ่มร้อนรน เธอรีบกลับไปที่ห้องพักและพยายามล็อกอินเข้าแอปพลิเคชันธนาคาร แต่หน้าจอกลับแจ้งเตือนว่า ‘บัญชีนี้ถูกอายัดโดยคำสั่งศาล’
เธอรีบต่อสายตรงข้ามประเทศหาฉันทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เจนน่า! นังลูกไม่รักดี! แกทำอะไรกับบัญชีของแม่! ทำไมแม่ถึงใช้เงินไม่ได้!”
ฉันที่กำลังนั่งปอกแอปเปิ้ลให้วิคเตอร์อยู่ในห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลหรู กดเปิดสปีกเกอร์โฟนและยิ้มอย่างเลือดเย็น
“สวัสดีค่ะแม่… สนุกไหมคะทริปฮันนีมูนกับชู้รัก? เงินสี่หมื่นเหรียญนั่นคงพอจ่ายค่าตั๋วเรือสำราญขาไปแล้วสินะคะ”
“แกหมายความว่ายังไง! วิคเตอร์ตายแล้วใช่ไหม! แกต้องเอาใบมรณบัตรไปยื่นให้ธนาคารสิ แม่จะได้เบิกเงินประกันกับมรดกได้!” แคทเธอรีนแผดเสียง
“เสียใจด้วยนะคะแม่… วิคเตอร์ยังมีชีวิตอยู่ และเขาแข็งแรงดีมากด้วย” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อ้อ… แล้วเงินสี่หมื่นดอลลาร์ที่แม่ขโมยไปนั่นน่ะ มันก็แค่เศษเงินที่วิคเตอร์จงใจทิ้งไว้เป็นเหยื่อล่อคนตะกละอย่างแม่เท่านั้นแหละ”
“ก… แกพูดเรื่องบ้าอะไร!”
“วิคเตอร์รู้เรื่องความสำส่อนของแม่มาตั้งนานแล้วค่ะ ทรัพย์สินทั้งหมดมูลค่า 3.2 ล้านดอลลาร์ เขาได้โอนเป็นชื่อของฉันเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ทนายของเราได้ส่งหลักฐานเรื่องยาที่แม่แอบสับเปลี่ยนให้วิคเตอร์กิน ให้กับตำรวจเรียบร้อยแล้ว… หมายจับสากลในข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และลักทรัพย์ กำลังเดินทางไปหาแม่ที่ท่าเรือถัดไปนะคะ”
ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของแคทเธอรีนจะดังลั่น
“ไม่จริง!! นังเจนน่า! แกโกหก! แกขโมยสมบัติของฉัน! นังลูกเนรคุณ!”
“คนที่เนรคุณและอำมหิตคือแม่ต่างหากค่ะ ขอให้สนุกกับคุกที่บาฮามาสนะคะ”
ฉันกดวางสายอย่างเยือกเย็น ไม่สนใจเสียงก่นด่าที่ถูกตัดขาดไป ฉันหันกลับมามองวิคเตอร์ที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนเตียง เขาส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ฉัน เป็นรอยยิ้มของพ่อที่มองดูลูกสาวที่เติบโตและเข้มแข็งพอที่จะปกป้องครอบครัว
ในที่สุดพายุร้ายก็ผ่านพ้นไป ความโลภและความโหดร้ายของแม่ได้ทำลายชีวิตของเธอเองอย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่ฉันและวิคเตอร์… เราได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยความรัก ความไว้ใจ และทรัพย์สิน 3.2 ล้านดอลลาร์ที่จะเป็นเครื่องยืนยันว่า ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำร้ายเราสองพ่อลูกได้อีกตลอดกาล.
