ความหนาวเหน็บของพายุหิมะบนยอดเขาแอลป์ ไม่ได้เย็นยะเยือกไปกว่าแววตาของ ‘กริช’ ชายคนที่ฉันรักสุดหัวใจ ชายที่กำลังจะเป็นพ่อของลูกในท้องฉัน
“อากาศข้างบนนี้บริสุทธิ์จังเลยนะคะกริช ลูกของเราคงชอบ” ฉัน ‘นลิน’ ทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้าน เอามือลูบหน้าท้องที่นูนป่องอายุครรภ์ 9 เดือนด้วยรอยยิ้ม เรามาฮันนีมูนทิ้งทวนก่อนที่ฉันจะคลอด กริชเช่าเหมาลำเฮลิคอปเตอร์พาฉันมาชมวิวบนธารน้ำแข็งที่ห่างไกลผู้คน เขาบอกว่ามันจะเป็นความทรงจำที่พิเศษที่สุดของเรา
และมันก็พิเศษจริงๆ… พิเศษจนฉันไม่มีวันลืมไปชั่วกัปชั่วกัลป์
กริชเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่ต้นคอ ก่อนที่คำพูดกระซิบแผ่วเบาจะดังขึ้น “ใช่ นลิน… ลูกคงชอบ และคุณก็คงชอบที่นี่เหมือนกัน ที่พักพิงสุดท้ายของคุณ”
ยังไม่ทันที่ฉันจะหันกลับไปถามว่าเขาหมายความว่าอย่างไร ฝ่ามือหนาที่เคยทะนุถนอมฉันมาตลอดห้าปี ก็ออกแรงผลักร่างของฉันอย่างสุดแรง!
พื้นน้ำแข็งลื่นปรื๊ดใต้รองเท้าบูทสูญเสียการทรงตัว ร่างของฉันร่วงหล่นลงสู่รอยแยกของหุบเหวน้ำแข็งที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น เสียงกรีดร้องของฉันถูกกลืนหายไปกับเสียงพายุ ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนจะถูกความมืดมิดกลืนกิน คือรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของกริชที่ยืนมองร่างของฉันดิ่งลงสู่ความตาย
เขาทำเพื่ออะไร? คำตอบนั้นง่ายมาก… กรมธรรม์ประกันชีวิตมูลค่า 1,500 ล้านบาท (ราว 50 ล้านดอลลาร์) ที่เขายืนกรานให้ฉันทำไว้ก่อนบินมาต่างประเทศ โดยมีเขาเป็นผู้รับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว
…
สามสัปดาห์ต่อมา ณ ศาลาวีไอพีของวัดดังใจกลางกรุงเทพมหานคร
บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ดอกลิลลี่สีขาวนับหมื่นดอกถูกประดับประดาอย่างวิจิตรตระการตา แขกเหรื่อระดับไฮโซและนักข่าวแน่นขนัด รูปหน้าศพของฉันตั้งตระหง่านอยู่กลางศาลา
กริชในชุดสูทสีดำสนิท ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นปิ่มว่าจะขาดใจอยู่หน้าโลงศพที่ว่างเปล่า (เพราะพวกเขาอ้างว่าหาร่างฉันไม่พบในพายุหิมะ) ข้างกายเขาคือ ‘รดา’ เลขาส่วนตัวและเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน ที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้เขาอย่างเบามือ
แต่ในมุมอับสายตาคน… หลังฉากกั้นพวงหรีด นิ้วมือของรดากำลังสอดประสานเข้ากับมือของกริชแน่น รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนทั้งคู่ เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่เพิ่งกำจัดเสี้ยนหนามชิ้นโต และกำลังจะได้ครอบครองอาณาจักรหมื่นล้านพร้อมเงินประกันมหาศาล
พวกเขากำลังเฉลิมฉลองอยู่บนกองเลือดและน้ำตาของฉัน
พวกเขาคิดว่าฉันตายไปแล้ว… แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ นรกยังไม่อนุญาตให้ฉันตาย!
ในวันนั้น ร่างของฉันตกลงไปกระแทกกับกองหิมะหนานุ่มบนชะง่อนผาด้านล่างอย่างปาฏิหาริย์ แม้จะบอบช้ำและกระดูกหัก แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่ทำให้ฉันตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด ฉันใช้เศษน้ำแข็งประทังชีวิตและปกป้องลูกในท้อง จนกระทั่งทีมกู้ภัยลาดตระเวนมาพบฉันในสภาพที่เกือบจะเป็นศพ ฉันถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉิน ลูกชายของฉันคลอดก่อนกำหนดและต้องอยู่ในตู้อบ ส่วนฉันต้องทนทุกข์ทรมานกับการผ่าตัดนับครั้งไม่ถ้วน
ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้กับความแค้นที่แผดเผาในวิญญาณ เมื่อนักสืบที่ฉันจ้างเงียบๆ รายงานว่า กริชและรดาลักลอบคบชู้กันมานานกว่าสองปีแล้ว และรดาก็กำลังตั้งท้องลูกของกริชอยู่เช่นกัน!
ในงานศพวันนั้น ไม่มีใครสังเกตเห็นสตรีในชุดดำสวมหมวกปีกกว้างพร้อมผ้าคลุมหน้าสีดำสนิท ที่ยืนอยู่มุมสุดของศาลา ฉันมองดูละครปาหี่ของอดีตสามีและอดีตเพื่อนรักด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าพายุหิมะที่เกือบพรากชีวิตฉันไป
“ยิ้มให้พอเถอะกริช รดา… เพราะหลังจากวันนี้ รอยยิ้มของพวกแกจะถูกกระชากออกไปพร้อมกับวิญญาณ” ฉันกระซิบกับตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากงานไปอย่างเงียบเชียบ
…
สองเดือนต่อมา… แผนการลากคนชั่วลงนรกก็เริ่มต้นขึ้น
กริชเตรียมจัดงานกาล่าดินเนอร์สุดหรูที่โรงแรมห้าดาว เพื่อประกาศรับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารบริษัทของฉันอย่างเป็นทางการ และเพื่อเปิดตัวรดาในฐานะ ‘ผู้หญิงที่คอยเยียวยาหัวใจที่แตกสลาย’ ของเขา
ภายในงานสว่างไสวไปด้วยแสงแชนเดอเลียร์ กริชก้าวขึ้นเวทีด้วยรอยยิ้มหล่อเหลา เขาจับไมค์และเริ่มกล่าวสุนทรพจน์ที่เตรียมมาอย่างดี
“ถึงแม้นลิน ภรรยาอันเป็นที่รักของผมจะจากไป แต่ผมขอสัญญาว่าจะสานต่อเจตนารมณ์ของเธอ…”
พรึ่บ!
จู่ๆ ไฟทั้งห้องบอลรูมก็ดับมืดลง เสียงฮือฮาดังขึ้นจากแขกเหรื่อ ก่อนที่จอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ด้านหลังเวทีจะสว่างวาบขึ้น
มันไม่ใช่โลโก้บริษัท แต่มันคือคลิปวิดีโอจากกล้องโกโปร (GoPro) ที่ถูกติดไว้ที่หมวกกันน็อคของฉันในวันเกิดเหตุ! กล้องที่กริชคิดว่ามันพังและร่วงหล่นหายไปในพายุหิมะแล้ว!
ภาพในจอฉายให้เห็นชัดเจนถึงเสี้ยวนาทีที่กริชกระซิบริมปากเหว “ลูกคงชอบ และคุณก็คงชอบที่นี่เหมือนกัน ที่พักพิงสุดท้ายของคุณ” ตามด้วยภาพมือของกริชที่ผลักฉันอย่างรุนแรง และเสียงกรีดร้องที่น่าสยดสยอง
บรรยากาศในงานกาล่าตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า แขกทุกคนเบิกตากว้างด้วยความช็อก รดายืนหน้าซีดเผือดทรุดลงกับพื้น ส่วนกริชมือสั่นเทาจนไมค์ร่วงหลุดมือ
“น… นี่มันบ้าอะไร! ใครเปิดคลิปตัดต่อพวกนี้! ปิดเดี๋ยวนี้นะ!” กริชตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่ง
“ตัดแต่งงั้นเหรอคะ กริช?”
เสียงหวานยะเยือกดังขึ้นจากประตูด้านหลังห้องบอลรูม แสงสปอตไลต์สาดส่องไปยังร่างของผู้หญิงที่ทุกคนคิดว่ากลายเป็นเถ้ากระดูกไปแล้ว
ฉันในชุดราตรีสีแดงสดราวกับสีเลือด ก้าวเดินเข้ามาในงานอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าวของฉันดังกึกก้องไปถึงขั้วหัวใจของคนที่ยืนอยู่บนเวที สายตาของฉันจ้องเขม็งไปที่กริชและรดา ราวกับมัจจุราชที่มารับดวงวิญญาณคนบาป
“น… นลิน… เป็นไปไม่ได้… ผี… ผีหลอก!” รดากรีดร้องและถอยกรูดไปจนมุมเวที
ฉันเดินขึ้นไปบนเวที ท่ามกลางเสียงแหวกทางของนักธุรกิจและสื่อมวลชนที่กำลังไล่ถ่ายคลิปกันอย่างบ้าคลั่ง ฉันหยุดยืนประจันหน้ากับกริชที่ตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
“ฉันไม่ใช่ผีหรอกกริช ฉันคือคนที่รอดชีวิตมาจากนรกขุมที่แกผลักฉันลงไปไงล่ะ!” ฉันตบหน้ากริชฉาดใหญ่จนเขาเซล้มลงกับพื้น เลือดกบปาก
“นลิน… ผม… ผมอธิบายได้ มันเป็นอุบัติเหตุ!” กริชยังคงตอแหลอย่างหน้าด้านๆ
ฉันหัวเราะร่วน ก่อนจะชูเอกสารในมือขึ้นมา “อุบัติเหตุงั้นเหรอ? งั้นหลักฐานการโอนเงินที่แกจ้างคนไปดักรอเคลียร์พื้นที่เพื่อไม่ให้กู้ภัยลงไปช่วยฉันได้ทันล่ะ? หรือจะเป็นกรมธรรม์ 1,500 ล้านที่แกเพิ่งแอบไปยื่นเรื่องเบิกเมื่ออาทิตย์ก่อนล่ะ? อ้อ… แล้วก็แชทที่แกนัดแนะกับนังรดา ว่าจะฮุบสมบัติของฉันแล้วแต่งงานกันทันทีที่เรื่องเงียบ… นี่ก็อุบัติเหตุด้วยไหม?!”
ฉันโปรยเอกสารทั้งหมดลงบนหน้าของกริชและรดา นักข่าวกรูกันเข้ามาถ่ายรูปหลักฐานชิ้นสำคัญ
รดาพยายามจะคลานเข้ามาเกาะขาฉัน “นลิน… รดาขอโทษ รดาไม่ได้ตั้งใจ กริชเขาบังคับรดา รดาทำไปเพราะรดาท้องลูกของกริชนะนลิน เห็นแก่เด็กตาดำๆ เถอะนะ!”
ฉันก้มลงมองรดาด้วยสายตาสมเพช “ตอนที่พวกแกผลักฉันลงเหว… ฉันก็อุ้มท้องลูกเก้าเดือนอยู่เหมือนกัน! แกสองคนเคยเห็นใจเด็กตาดำๆ ในท้องฉันบ้างไหม?!” ฉันสะบัดขาออกจากการเกาะกุมของรดาอย่างรังเกียจ
เสียงไซเรนรถตำรวจดังขึ้นจากด้านนอก ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายสิบนายก็บุกเข้ามาในห้องบอลรูม พร้อมหมายจับข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และฉ้อโกงประกันภัย
กริชและรดาถูกสวมกุญแจมือ ท่ามกลางเสียงด่าทอและแสงแฟลชจากนักข่าว กริชพยายามดิ้นรนตะโกนด่าทอฉันอย่างคนเสียสติ ส่วนรดาก็ร้องไห้ฟูมฟายจนเป็นลมล้มพับไป
ฉันยืนกอดอก มองดูภาพจุดจบของพวกมันด้วยความสะใจที่เย็นเยียบที่สุดในหัวใจ
“ลาก่อนนะกริช… รดา… ขอให้สนุกกับนรกบนดินในคุกตราบนานเท่านาน ส่วนฉัน จะกลับไปเลี้ยงลูกชายของฉันด้วยความรักและเงินทุกบาททุกสตางค์ที่พวกแกไม่มีวันได้แตะต้องมันอีก!”
ฉันหันหลังเดินลงจากเวที ทิ้งเศษซากความพินาศของอดีตสามีและเพื่อนทรยศไว้เบื้องหลัง วันนี้พายุหิมะในใจฉันได้สงบลงแล้ว เหลือเพียงแสงสว่างแห่งวันใหม่ ที่ฉันและลูกจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริง.
