NAGPANGGAP AKONG MAY AMNESIA MATAPOS AKONG MAGISING MULA SA COMA UPANG HAYAAN ANG SAKIM KONG ASAWA NA SIRAIN ANG SARILI NIYANG BUHAY GAMIT ANG KANYANG MGA KAMAY
Amoy ng matapang na gamot, tunog ng heart monitor, at isang nakakabinging katahimikan. Iyan ang una kong naramdaman nang unti-unti kong maramdaman ang aking katawan. Isang linggo akong na-coma matapos ang isang malagim na aksidente sa sasakyan. Pilit ko sanang imumulat ang aking mga mata nang marinig ko ang mga pamilyar na boses mula sa gilid ng aking kama.
Ang boses ng aking biyenan, si Donya Carmela, at ang aking asawang si Carlos.
“Sabi ng doktor, malaki raw ang tsansa na magka-amnesia siya dahil sa matinding trauma sa ulo,” malamig at walang-awang bulong ni Donya Carmela. Narinig ko ang pag-ismid niya. “Kung totoo ngang nawala ang alaala niya, mas mabuti. Mababawi natin ang mansyon na nakapangalan sa kanya nang walang kahirap-hirap. At bukod pa roon, pati ang kumpanya ng yumaong tatay niya, mapapasaiyo na.”
Inasahan kong ipagtatanggol ako ng asawa ko. Inasahan kong magagalit siya sa kanyang ina dahil sa kawalan nito ng puso habang nag-aagaw-buhay ako. Ngunit ang sagot niya ay tila isang patalim na direktang itinarak sa aking dibdib.
“Hayaan niyo muna siyang magising, Ma,” kaswal na sagot ni Carlos, walang kahit anong bakas ng lungkot o pag-aalala. “Ako na ang bahalang mag-ayos ng lahat. Gamit ang sarili kong mga kamay, sisiguraduhin kong pipirmahan niya ang lahat ng dokumento para mapunta sa atin ang yaman niya.”
Naramdaman ko ang pagpanhik ng malamig na yelo sa aking gulugod. Ako si Victoria, tagapagmana ng Mendoza Real Estate. Minahal ko si Carlos nang buong puso, ipinagtanggol ko siya sa aking pamilya noong sinasabi nilang pera lang ang habol niya sa akin. Ngayon, malinaw na tama sila.
Pumikit ako nang mariin. Tahimik na tumulo ang aking mga luha, ngunit hindi dahil sa sakit ng aking mga sugat, kundi dahil sa pagkawasak ng aking puso. Ngunit ang mga luhang iyon ay mabilis na natuyo at napalitan ng isang nag-aapoy na poot.
Kung ang tanging gusto ninyo ay ang yaman ko, ibibigay ko ang laro na gusto ninyo. Hahayaan kitang sirain ang sarili mong buhay, Carlos… gamit mismo ang sarili mong mga kamay.
ANG SIMULA NG PAGBABALATKAYO
Ilang sandali pa, pumasok ang doktor. Minabuti kong ito na ang tamang oras upang simulan ang aking palabas. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, pinanatiling blangko at puno ng kalituhan ang aking paningin.
“Vicky! Mahal ko!” Biglang lumapit si Carlos, umiiyak at hinawakan ang aking kamay. Napakagaling niyang umarte. Kung hindi ko lang narinig ang usapan nila kanina, baka naniwala akong mahal na mahal niya ako.
Tiningnan ko siya, inalis ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya, at umurong nang kaunti.
“S-Sino ka?” nanginginig kong tanong. Tumingin ako kay Donya Carmela. “Sino kayo? Nasaan ako?”
Nagkatinginan ang mag-ina. Nakita ko ang mabilis na pagkislap ng tagumpay sa mga mata ni Donya Carmela bago niya ito tinakpan ng pekeng pag-aalala.
Matapos ang serye ng mga tests, kinumpirma ng doktor na dumanas ako ng Retrograde Amnesia. Wala raw akong maalala bago ang aksidente. Inutusan ng doktor si Carlos na maging mahinahon at alalayan ako upang unti-unting bumalik ang aking memorya.
Paglabas namin ng ospital, iniuwi nila ako sa aking sariling mansyon sa Forbes Park—isang mansyon na nabili ko gamit ang sarili kong pera, na ngayon ay tinatrato nila na parang pag-aari nila.
ANG GINTONG KULUNGAN
Sa mga unang linggo, naging perpektong asawa si Carlos. Sinusubuan niya ako, inaalalayan sa paglalakad, at palaging pinapaalala kung gaano ko raw siya “minahal” noon.
“Tayo ang pinakamasayang mag-asawa, Victoria,” malambing na sabi ni Carlos isang gabi habang sinusuklayan ang buhok ko. “Ako ang palagi mong inaasahan sa negosyo mo. Ipinagkatiwala mo sa akin ang lahat dahil alam mong protektado ka sa akin.”
Sinungaling, sigaw ng isip ko. Ngunit sa labas, ngumiti ako nang matamis at tumango. “Salamat, Carlos. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung wala ka.”
Habang nagpapanggap akong inosente at nakadepende sa kanya, palihim akong nag-imbestiga sa sarili kong bahay. Tuwing madaling araw, kapag mahimbing na ang tulog ni Carlos, pumapasok ako sa aking pribadong opisina. Dahil memoryado ko pa rin ang password ng aking safe at computer, hinalungkat ko ang lahat ng dokumento.
Doon ko natuklasan ang lahat ng kababuyan ni Carlos.
Natuklasan kong baon siya sa utang sa isang syndicate dahil sa pagsusugal sa Macau—umaabot sa Limampung Milyong Piso (₱50,000,000) ang utang niya. Natuklasan ko rin na mayroon siyang kabit, si Stella, na kasalukuyang pinapatayuan niya ng isang condominium gamit ang pondo ng kumpanya ko. At ang pinakanakakagimbal sa lahat… nakita ko ang mga bank transfers niya sa mekaniko na huling nag-ayos ng kotse ko bago ako maaksidente.
Hindi iyon aksidente. Pinlano niya ang pagkawala ng preno ng sasakyan ko. Binalak niya akong patayin.
Habang nakatitig sa screen ng laptop, nanginginig ang buong katawan ko sa matinding galit. Muntik na akong mamatay dahil sa kasakiman ng lalaking katabi ko sa kama.
Kinabukasan, palihim kong tinawagan ang pinagkakatiwalaan kong abogado, si Atty. Ricardo Fernandez. Ginamit ko ang isang lumang burner phone na nakatago sa aking opisina. Ibinigay ko sa kanya ang lahat ng ebidensya at inihanda namin ang pinakamalaking patibong para kay Carlos.
ANG PAGLALATAG NG PATIBONG
Lumipas ang isang buwan. Naging mapusok na sina Carlos at Donya Carmela. Napansin nilang lubos na ang “tiwala” ko sa kanila.
Isang hapon, habang nag-a-afternoon tea kami sa hardin, inilapag ni Carlos ang isang makapal na folder sa mesa.
“Ano ito, Carlos?” inosenteng tanong ko.
Bumuntong-hininga si Carlos at hinawakan ang kamay ko. “Victoria, mahal, dahil sa aksidente mo, hindi mo na masyadong naaasikaso ang Mendoza Real Estate. Bumabagsak na ang kumpanya. Naisip namin ng mga Board of Directors na kailangan nating ilipat ang Special Power of Attorney at ang titulo ng mansyong ito sa pangalan ko, pansamantala lang, para mailigtas ko ang mga ari-arian natin habang nagpapagaling ka.”
Sumingit si Donya Carmela, nakangiti nang pilit. “Para sa ikabubuti mo ito, hija. Huwag mong pilitin ang sarili mo sa mga bagay na hindi mo pa naiintindihan. Ipaubaya mo na sa asawa mo.”
Tiningnan ko ang mga papel. Isa itong Deed of Absolute Sale at buong paglipat ng mga shares ko sa kanya. Gusto niya akong simutin.
Ngumiti ako at nagpanggap na nag-aalangan. “Pero… paano kung may mangyari? Paano kung mag-isa na lang ako?”
“Hinding-hindi mangyayari ‘yan,” mabilis na sagot ni Carlos. “Pirmahan mo na ito, Victoria. Pangako, poprotektahan ko ang lahat ng pinaghirapan mo.”
“Sige,” sagot ko, “pero gusto ko sanang pirmahan ito sa isang pormal na dinner. Gusto kong imbitahan ang mga kaibigan natin at mga investors para ipaalam na ipinagkakatiwala ko na sa’yo ang lahat. Gusto kong maging proud sila sa’yo, Carlos.”
Lumiwanag ang mukha ni Carlos. Ang kanyang ego at kayabangan ay mabilis na nakagat ang pain ko. “Napakagandang ideya niyan, mahal ko. Magpapa-cater ako bukas na bukas din.”
ANG PIGING NG PAGBAGSAK
Kinabukasan ng gabi, ang aming mansyon ay napuno ng mga kilalang tao sa lipunan—mga investors, kapartners sa negosyo, at mga kaibigan. Naroon din si Atty. Ricardo na inanyayahan ko bilang aking “legal adviser.”
Nakatayo si Carlos sa unahan, suot ang kanyang pinakamahal na suit, nag-uumapaw sa kayabangan. Sa gilid niya ay si Donya Carmela na hindi maitago ang ngiti ng tagumpay. Palihim ko ring nakita ang kabit niyang si Stella na nagkukunwaring bisita, naghihintay na makuha ni Carlos ang lahat ng yaman.
Kinuha ni Carlos ang mikropono.
“Mga kaibigan, salamat sa pagdalo ninyo ngayong gabi,” panimula niya. “Gaya ng alam ninyo, nagpapagaling pa ang aking mahal na asawang si Victoria. Upang maprotektahan ang aming pamilya, ipinagkakatiwala niya sa akin ngayong gabi ang buong pamamahala ng Mendoza Real Estate at ng lahat ng aming assets.”
Nagpalakpakan ang mga tao. Inilapag ni Carlos ang mga dokumento sa isang maliit na mesa sa gitna. Lumapit ako, nakasuot ng isang eleganteng pulang gown—ang kulay ng paghihiganti.
Iniabot sa akin ni Carlos ang isang mamahaling bolpen. “Pirmahan mo na, mahal.”
Tiningnan ko ang papel. Tiningnan ko si Carlos. Pagkatapos, marahan kong inilapag ang bolpen sa mesa.
Ang aking inosente at litong mukha ay unti-unting nagbago. Tinitigan ko siya nang tuwid, malamig, at punong-puno ng talim.
“Pirmahan para maibenta mo ang kumpanya at maibayad sa 50-Milyong pisong utang mo sa Macau, Carlos?” malakas at malinaw kong tanong sa mikropono.
Natahimik ang buong bulwagan. Ang mga palakpakan ay napalitan ng mga singhap.
Nanlaki ang mga mata ni Carlos. Namutla siya na parang nakakita ng multo. “V-Victoria… a-anong pinagsasasabi mo? Hindi ka pa ba magaling? Naguguluhan ka lang—”
“Hindi ako naguguluhan, Carlos. At mas lalong wala akong amnesia,” malamig kong deklarasyon.
Nalaglag ang panga ni Donya Carmela. Napatayo siya mula sa kanyang upuan. “A-Ano?! Nagpapanggap ka?!”
Humarap ako sa mga bisita. Kinuha ko ang isa pang folder na inabot sa akin ni Atty. Ricardo.
“Mga kaibigan, ang dokumentong gusto niyang papirmahan sa akin ay hindi para protektahan ang kumpanya. Ito ay para nakawin ang lahat ng pag-aari ko,” anunsyo ko. Itinaas ko ang mga dokumentong hawak ko. “Nandito ang lahat ng patunay ng kanyang mga panloloko. Mga bank transfers sa kabit niyang si Stella na nandito ngayon sa bulwagan. Ang mga pekeng kontrata para ibenta ang assets ng kumpanya nang palihim.”
Nagsimulang magkagulo ang mga investors. Marami ang nagalit kay Carlos.
“Sinungaling!” sigaw ni Carlos, pilit na inaagaw ang mikropono sa akin, ngunit mabilis siyang hinarangan ng aking mga bodyguards. “Wala kang ebidensya! Sinasabi mo lang ‘yan kasi baliw ka na dahil sa aksidente!”
Ngumisi ako. “Aksidente? O sabihin nating… Attempted Murder?”
Sa isang kumpas ng kamay ko, binuksan ni Atty. Ricardo ang malaking projector screen sa likod namin. Nag-play ang isang audio recording—ang tawag ni Carlos sa mekaniko na binayaran niya para sirain ang preno ng sasakyan ko.
(“Siguraduhin mong hindi gagana ang preno kapag lumusong siya sa tulay. Kapag patay na siya, doble ang ibabayad ko sa’yo.”) Umalingawngaw ang boses ni Carlos sa buong mansyon.
Nanginig ang buong katawan ni Carlos. Tuluyan siyang bumagsak sa sahig. Si Donya Carmela ay nahimatay sa sobrang hiya at gulat. Si Stella naman ay palihim na nagtatangkang tumakas ngunit hinarangan siya ng security.
Eksakto sa sandaling iyon, bumukas ang main doors ng mansyon at pumasok ang mga pulis.
“Carlos Mendoza, inaresto ka namin sa salang Frustrated Murder at Syndicated Estafa,” anunsyo ng hepe ng pulisya habang pinoposasan ang asawa ko.
Habang kinakaladkad si Carlos palabas, umiiyak siya at nagmamakaawa. “Victoria! Parang awa mo na! Asawa mo ako! Patawarin mo ako, nagkamali lang ako!”
Lumapit ako sa kanya, tinitigan siya mula ulo hanggang paa na may matinding pandidiri.
“Sabi mo habang na-coma ako… aayusin mo ang lahat gamit ang sarili mong mga kamay?” malamig kong bulong sa kanya. “Sana ay masaya ka, Carlos. Dahil ikaw mismo ang gumuhit ng sarili mong katapusan.”
Tinalikuran ko siya habang isinasakay siya sa police car.
Wala akong naramdamang awa, kundi purong kapayapaan at kalayaan. Inakala nilang kaya nilang sipsipin ang aking yaman at patayin ang aking pagkatao, ngunit ang totoo, ang paggising ko mula sa coma ang naging simula ng kanilang pinakamalagim na bangungot. Ang reyna ay nagising, at ngayon, ako lamang ang mananatiling nakatayo sa sarili kong kaharian.
