SINAMPAL NIYA AKO HANGGANG SA DUMUGO ANG AKING LABI DAHIL SA ISANG TANONG—NGUNIT NANG MAKITA NIYA KUNG SINO ANG MGA LUMABAS MULA SA AKING KUSINA, TULUYAN SIYANG NAUBUSAN NG DUGO SA TAKOT!
Ako si Clara. Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama ni Tomas, naging isang huwarang asawa ako. Inalagaan ko ang aking sarili; nanatili akong balingkinitan, elegante, at kasing-ganda noong araw na pinakasalan niya ako sa harap ng altar. Inakala kong sapat na ang aking pagiging perpekto at tapat upang suklian niya ako ng respeto. Ngunit ang lalaking nakilala ko ay unti-unting nilamon ng kayabangan.
Kagabi, umabot sa sukdulan ang lahat.
ANG SUGAT SA MADALING ARAW
Alas-tres na ng madaling araw nang bumukas ang pinto ng aming kwarto. Pumasok si Tomas na amoy alak at matapang na pabango ng ibang babae. Habang naghuhubad siya ng kanyang damit, lumantad sa ilalim ng ilaw ang mga maliliit na peklat sa kanyang katawan—mga manipis na marka ng kanyang basag-ulerong nakaraan na inakala kong naiwan na niya.
Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama. Hindi ako sumigaw, ngunit hindi ko rin napigilan ang sarili ko.
“Saan ka nanggaling kagabi, Tomas?” mahinahon at malamig kong tanong.
Napatigil siya. Kumunot ang kanyang noo at nagdilim ang kanyang paningin. Walang anumang babala, lumapit siya at isang napakalakas na sampal ang dumapo sa aking mukha.
Sa lakas ng impact, napasalampak ako sa kama. Nalalasahan ko ang pait ng bakal—pumutok ang aking ibabang labi at dahan-dahang tumulo ang dugo.
“Huwag mo akong tinatanong ng ganyan sa sarili kong pamamahay, Clara,” bulyaw niya, puno ng kamandag at awtoridad. “Matulog ka na. At ayokong makita ang pagmumukhang ‘yan na nakasimangot paggising ko.”
Tinalikuran niya ako at nahiga. Wala pang limang minuto, rinig ko na ang malakas niyang hilik.
Pinunasan ko ang dugo sa aking labi. Hindi ako umiyak. Walang luhang pumatak mula sa aking mga mata. Sa halip, isang nakakakilabot na kapayapaan ang bumalot sa aking isipan. Tumayo ako, nagtungo sa banyo upang ayusin ang sarili, at tahimik na bumaba patungo sa kusina.
May mga kailangang ihanda para sa isang “espesyal” na bisita.
ANG SALU-SALO NG MGA HARI
Pagsapit ng alas-siyete ng umaga, napuno ang buong kabahayan ng napakasarap na amoy ng pagkain. Tahimik akong nagluto ng isang napakalaking salu-salo—ang paborito niyang Crispy Lechon Kawali, Kare-Kare, Beef Caldereta, at sariwang mga prutas. Inayos ko ang mahabang mesa ng aming dining room na parang may isang malaking piyesta.
Bilang pagtatapos, maingat kong inilapag ang mga kumikinang na pilak na kutsara’t tinidor sa ibabaw ng mesa. Perpekto.
Ilang sandali pa, narinig ko ang mabibigat na yabag ni Tomas pababa ng hagdan. Naakit siya ng amoy. Nang makita niya ang nakahandang mesa, nanlaki ang kanyang mga mata. Tiningnan niya ako. Suot ko ang isang magandang bistida, maayos ang buhok, bagama’t may bahagyang pasa sa aking labi na tinakpan ko ng pulang lipstick.
Ngumisi si Tomas, umapaw ang kayabangan sa kanyang mukha, iniisip na ang lahat ng ito ay ang aking paraan ng paghingi ng tawad at pagpapasailalim sa kanyang kapangyarihan.
Umupo siya sa kabisera ng mesa, kinuha ang pilak na kutsara, at tiningnan ako nang may pagmamalaki.
“Mabuting asawa!” nakangisi niyang papuri habang sumusubo ng pagkain. “Mabuti naman at natuto ka na kung saan ka lulugar, Clara. Ganyan nga. Kapag sumusunod ka, tahimik ang buhay natin.”
Ngumiti ako. Isang ngiting malamig na hindi umabot sa aking mga mata.
“Siyempre, Tomas,” malumanay kong sagot. “Gusto ko lang siguraduhing busog ka… bago tayo mag-usap.”
Kumunot ang noo niya. “Tayo? Mag-uusap? Wala na tayong dapat—”
Hindi niya natapos ang kanyang sasabihin.
ANG MGA ANINO SA KUSINA
Kriiiik.
Bumukas nang maluwang ang pinto ng aking kusina.
Natigil si Tomas sa pag-nguya. Mula sa kusina, mabibigat na hakbang ang umalingawngaw sa tahimik na silid. Lumabas ang tatlong matatangkad at naglalakihang mga lalaki, suot ang pormal na maiitim na suit. Sila ay sina Dante, Hector, at Leo—ang aking tatlong nakatatandang kapatid.
Ngunit sa labas ng aming pamilya, kilala sila sa ibang pangalan. Sila ang mga kinatatakutang pinuno ng pinakamalaking underground syndicate sa buong Maynila. Sila ang mga lalaking hindi tinatablan ng batas, mga taong hindi na kailangan pang magtawag ng pulis dahil sila mismo ang nagpapatupad ng parusa sa madilim na mundo ng lungsod.
Tahimik na naglalakad ang aking mga kuya papalapit sa mesa, habang dahan-dahang pinupunasan ang kanilang mga kamay gamit ang aking malinis at puting mga tuwalya.
Sa isang iglap, tila hinigop ang lahat ng dugo sa mukha ni Tomas. Naging kasing-puti siya ng papel. Ang pilak na kutsara sa kanyang kamay ay nanginig hanggang sa mahulog ito at kumalampag sa mamahaling pinggan.
“K-Kuya Dante… Kuya Hector… L-Leo…” nauutal at nanginginig na banggit ni Tomas. Gusto niyang tumayo, ngunit tila napako ang kanyang mga tuhod sa silya dahil sa matinding takot.
Lumapit si Kuya Dante, ang pinakapanganay, at tumayo sa mismong likuran ni Tomas. Ipinatong niya ang kanyang malaking kamay sa balikat ng aking asawa. Naramdaman ko ang panginginig ng buong katawan ni Tomas.
“Ang sarap siguro ng luto ng aming prinsesa, ano, Tomas?” mababa, kalmado, at nakakakilabot na tanong ni Kuya Dante. “Pero alam mo ba kung ano ang hindi masarap? Ang makatanggap ako ng tawag kaninang madaling araw na umiiyak ang nag-iisa naming kapatid na babae dahil may isang duwag na naglakas-loob na paduguin ang labi niya.”
“K-Kuya, m-mali po kayo ng iniisip… a-aksidente lang po ‘yon! Nag-away lang po kami ni Clara, m-mag-asawa lang po—”
Pak!
Isang malakas na hampas sa mesa mula kay Kuya Hector ang nagpatalon kay Tomas sa takot.
“Walang aksidente sa pagsampal sa isang babae,” matalim na wika ni Kuya Hector, inilalabas ang isang maliit ngunit kumikinang na patalim at maingat na itinusok ito sa inihaw na karne sa mismong harapan ni Tomas. “Nakalimutan mo na yata kung saang pamilya galing ang pinakasalan mo.”
ANG WAKAS NG ISANG DUWAG
Sumandal si Kuya Leo sa hamba ng pinto at ngumisi. “Huwag kayong mag-alala, hindi tayo tatawag ng pulis. Mas maganda itong tayo-tayo lang ang nag-uusap, di ba, bayaw?”
Tumayo ako mula sa aking kinauupuan. Kinuha ko ang aking handbag na inihanda ko na kanina pa. Tiningnan ko si Tomas mula ulo hanggang paa—ang lalaking kanina lang ay nagmamalaki, ngayon ay halos maihi sa sarili niyang pantalon habang nagmamakaawa, umiiyak, at pilit na inaabot ang aking kamay.
“Clara! P-Parang awa mo na! B-Babe, tulungan mo ako! Pakiusap!” hagulgol ni Tomas.
Tinitigan ko siya, ang aking maganda at walang-bahid na mukha ay hindi nagpakita ng anumang awa.
“Sabi mo kanina, mabuti at natuto na ako kung saan ako lulugar,” malamig kong sagot. “Tama ka, Tomas. Natuto na ako. At ang lugar ko ay hindi sa tabi ng isang basurero.”
Tinalikuran ko siya. Habang naglalakad ako palabas ng dining room, narinig ko ang pakiusap ni Kuya Dante.
“Busugin niyo ‘yan, mga kapatid. Mahaba-haba ang magiging usapan natin ngayon.”
Nang maisara ko ang pangunahing pinto ng bahay, sumalubong sa akin ang sariwang hangin ng umaga. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ng aking mga kapatid kay Tomas sa loob, ngunit isang bagay ang sigurado: hinding-hindi na niya muling makakalimutan kung ano ang tamang pagtrato sa isang asawa.
Umalis ako nang nakataas ang noo, nag-iwan ng isang perpektong handaan para sa katapusan ng isang lalakeng masyadong mataas ang lipad.
