IPINAGPILITAN NG ASAWA KO NA TUMIRA ANG MGA MAGULANG NIYA SA BAHAY NAMIN UPANG GAWIN AKONG KATULONG HABANG NASA “4-YEAR ASSIGNMENT”

IPINAGPILITAN NG ASAWA KO NA TUMIRA ANG MGA MAGULANG NIYA SA BAHAY NAMIN UPANG GAWIN AKONG KATULONG HABANG NASA “4-YEAR ASSIGNMENT” DAW SIYA SA IBANG BANSA—NGUNIT BAGO PA MAN AKO MAKARATING SA HIGHWAY, KINANSELA KO ANG ANIM NIYANG BLACK CARDS AT NAGSAMPA NG ANNULMENT!

Ako si Victoria, tatlumpu’t limang taong gulang, at ang President at nag-iisang tagapagmana ng Montelibano Group of Companies. Bago kami ikasal ng asawa kong si Rafael, napagkasunduan namin na ililihim ko ang tunay na lawak ng aking yaman sa kanyang pamilya upang maiwasan ang mga taong nakikipagkaibigan lang dahil sa pera. Para sa pamilya niya, isa lamang akong matagumpay na Corporate Manager, habang si Rafael ang pinagmamalaki nilang Vice President sa isang Marketing Firm.

Ang hindi nila alam, ang Marketing Firm na pinapasukan ni Rafael ay isa lamang sa dose-dosenang sangay ng aking kumpanya. Ako ang nagbabayad ng kanyang malaking sweldo, ako ang nagbigay ng kanyang posisyon, at ako ang nagmamay-ari ng mansion na tinitirhan namin sa Forbes Park. Upang protektahan ang kanyang ego bilang haligi ng tahanan, binigyan ko siya ng anim na Supplementary Black Cards na direktang nakakonekta sa aking personal na bilyun-bilyong pondo.

Inakala kong sapat na ang lahat ng sakripisyong iyon upang mahalin at irespeto niya ako. Ngunit ang kabutihan ko ay sinuklian niya ng isang napakawalang-hiyang plano.

ANG PLANONG 4-YEAR ASSIGNMENT AT ANG MGA LINTANG BUMISITA

Isang gabi sa hapag-kainan, buong pagmamalaking nag-anunsyo si Rafael.

“Victoria, mahal, may maganda akong balita,” nakangiti niyang sabi habang hinihiwa ang kanyang steak. “Inalok ako ng kumpanya ng isang four-year executive assignment sa Paris. Malaking tulong ito sa career ko at sa future natin. Ang kaso, hindi kita pwedeng isama dahil masyadong magiging demanding ang trabaho ko.”

Kumunot ang noo ko, ngunit nanatili akong tahimik.

“At dahil maiiwan ka mag-isa rito sa malaking bahay,” patuloy niya, “ipinagpilitan ko kina Mama at Papa na lumipat muna rito. Matatanda na sina Doña Matilda at Don Roman. Kailangan nila ng mag-aalaga. Tutal work-from-home ka naman madalas, ikaw na muna ang magsilbi sa kanila habang nagpapakahirap ako sa Paris para sa atin.”

Sa madaling salita: Aalis siya, at gagawin niya akong personal nurse at alila ng kanyang mga mapagmataas na magulang.

Kinabukasan din ay dumating ang aking mga biyenan bitbit ang napakaraming bagahe. Agad na nag-asta ang kanyang inang si Doña Matilda na parang siya ang reyna ng bahay.

“Victoria, ayoko ng luto ng maid niyo, gusto ko ikaw ang magluluto ng sabaw ko araw-araw!” utos ng aking biyenan sabay upo sa aking paboritong sofa. “At paki-plantsa ang mga damit ng Papa mo, ayokong ipahawak ‘yan sa mga katulong. Mabuti na lang at naisipan ni Rafael na dalhin kami rito, may silbi ka naman pala kahit paano.”

Tumayo lamang si Rafael sa likuran ng kanyang ina, nakangiti. “Kunting tiis lang, mahal. Alagaan mo sila nang mabuti, ha?”

Ngumiti ako pabalik. Isang matamis at maamong ngiti. “Huwag kang mag-alala, Rafael. Makakaasa ka. Sisiguraduhin kong matitikman nila ang nararapat sa kanila.”

ANG LIHIM SA LIKOD NG AKING NGITI

Ang hindi alam ni Rafael, tatlong linggo bago ang kanyang “anunsyo”, nakatanggap ako ng isang kompidensyal na ulat mula sa aking Head of Security at Private Investigator.

Walang four-year executive assignment sa Paris. Paanong magkakaroon, eh ako ang Presidente ng buong kumpanya?

Ang totoo, natuklasan kong palihim na nag-file ng Resignation si Rafael. At hindi siya pupuntang Paris para magtrabaho. Pupunta siya roon kasama ang kanyang dalawampu’t tatlong taong gulang na kabit na si Stella—isang fashion model na matagal na niyang nilulustayan ng pera gamit ang aking mga Black Cards. Ang plano nilang magkasintahan ay tumira sa Europa sa loob ng apat na taon at simutin ang aking mga credit cards, habang ako ay nakakulong sa aking sariling bahay, nagsisilbing alila ng kanyang mapang-aping mga magulang.

Gusto niya akong gawing katulong at ATM nang sabay.

Nang malaman ko ang lahat ng ito, hindi ako umiyak. Sa halip, plinano ko ang perpektong paghihiganti. Hinayaan ko siyang isipin na nananalo siya. Hinayaan ko siyang mag-empake ng kanyang mga paboritong mamahaling suit at mag-book ng First Class ticket para sa kanila ng kanyang kabit.

ANG MATAMIS NA PAALAM SA AIRPORT

Araw ng kanyang pag-alis. Inihatid ko siya sa VIP Drop-off ng NAIA Terminal 3 gamit ang aking Maybach. Nakasuot siya ng mamahaling trench coat at pormang-porma.

Bago siya bumaba ng sasakyan, niyakap niya ako at hinalikan sa noo, nagpapanggap na isang malungkot at tapat na asawa.

“Mamimiss kita, Victoria,” madamdamin niyang sabi. “Huwag mong pababayaan sina Mama at Papa, ha? Babawi ako sa’yo pag-uwi ko. Gagamitin ko muna ang mga cards natin para sa mga business expenses ko doon.”

Ngumiti ako. Hinaplos ko ang kanyang pisngi at tinitigan siya nang malalim sa mga mata.

“Mag-iingat ka sa byahe mo, Rafael. I-enjoy mo ang bawat sandali ng biyahe mong ito… dahil hindi mo ito malilimutan habambuhay.”

Tumango siya at naglakad papasok ng terminal, kumakaway pa na tila isang bayani.

Hinintay kong tuluyang mawala ang bulto niya sa loob ng airport. Sumandal ako sa malambot na upuan ng aking sasakyan at tumingin sa aking driver. “Umuwi na tayo.”

Habang papaalis ang sasakyan sa drop-off bay, bago pa man kami makarating sa highway, kinuha ko ang aking cellphone. Pinindot ko ang numero ng aking Wealth Manager mula sa Global Swiss Bank.

“Mr. Laurent, this is Victoria Montelibano. Cancel all six supplementary Black Cards under the name of Rafael Cruz. Yes, effective immediately. I-block mo rin ang lahat ng access niya sa joint checking accounts natin.”

“Noted, Madam President. Blocked immediately,” sagot ng bangkero.

Matapos ibaba ang tawag, sunod kong tinawagan ang aking Legal Counsel, si Atty. Suarez.

“Atty. Suarez, i-file mo na ang Annulment Papers sa korte ngayong umaga. Ipadala mo na rin ang mga kaso para sa Estafa at Adultery sa piskalya. Ituloy na natin ang paggiba sa buhay ng taong ‘yan.”

ANG PAG-UWI SA MANSYON AT ANG PAGWAWASAK SA MGA LINTA

Pagdating ko sa aking mansyon, naabutan ko sina Doña Matilda at Don Roman sa sala. Nakataas ang mga paa sa coffee table habang umiinom ng mamahaling wine mula sa aking cellar.

“Oh, nandiyan ka na pala,” mataray na bati ng biyenan ko. “Victoria, ipaghanda mo na kami ng tanghalian! At gusto kong linisin mo ang banyo namin sa taas, hindi ko gusto ang amoy ng panlinis na ginamit ng maid niyo!”

Naglakad ako patungo sa gitna ng sala. Tinitigan ko silang mag-asawa nang may matinding pandidiri.

“Wala na kayong banyong lilinisin sa pamamahay na ito,” malamig at nakakakilabot kong wika.

Kumunot ang noo ni Don Roman. “Anong ibig mong sabihin? Aba’t sumasagot ka na nang pabalang?!”

Sumenyas ako sa aking mga personal bodyguards na kanina pa naghihintay sa labas. Pumasok ang apat na malalaking gwardiya bitbit ang anim na malalaking maleta nina Doña Matilda at inihagis ito sa sahig ng sala.

“A-Ano ito?! Bakit niyo kinukuha ang mga gamit namin?!” natatarantang tili ni Doña Matilda.

“Dahil bibigyan ko lamang kayo ng limang minuto para lumayas sa pamamahay ko, bago ko kayo ipakagat sa mga aso ko,” kalmado ngunit matalim kong sagot.

“P-Pamamahay mo?! Bahay ito ng anak namin! Binili niya ito gamit ang sarili niyang pera! Wala kang utang na loob! Kapag nalaman ito ni Rafael mula sa Paris—”

“Wala siyang pera, Doña Matilda. At wala siya sa Paris,” putol ko, sabay hagis ng isang folder sa kanilang harapan. Naglalaman ito ng patunay na sa akin nakapangalan ang lahat ng ari-arian, at mga litrato ni Rafael kasama ang kabit niya. “Ang anak ninyo ay isang batugan, isang palamunin, at isang manloloko na walang ibang ginawa kundi gastusin ang pera ko. Inakala niyo ba talaga na isang hamak na asawa lang ako na gagawin ninyong katulong? Ako ang CEO na nagpapakain sa inyo!”

Naging kasing-puti ng papel ang mukha ng aking mga biyenan nang makita nila ang mga dokumento. Nanginginig ang kanilang mga tuhod, hindi makapagsalita.

“Ilabas niyo ang dalawang ‘yan,” utos ko sa aking mga gwardiya.

Kinaladkad palabas ng mansion ang mga biyenan ko habang nag-iiyakan at nagmamakaawa, ngunit binalewala ko sila. Tuluyan na silang itinapon sa labas ng tarangkahan ng exclusive subdivision.

ANG HULING TAWAG SA HIMPAPAWID

Makalipas ang labing-apat na oras, tumunog ang aking telepono. Pangalan ni Rafael ang lumabas sa screen.

Sinagot ko ang tawag, inilagay sa speaker.

“V-Victoria?! Hon! T-Tulungan mo ako, parang awa mo na!” Ang boses niya ay basag, natataranta, at puno ng matinding kaba at hiya. “Nandito ako ngayon sa layover namin sa Dubai! Sinubukan kong gamitin ang lahat ng Black Cards natin para pambayad sa mamahaling kwarto namin sa hotel at mga binili naming alahas ni Stella… p-pero lahat declined! Hinarang kami ng security ng boutique at ng hotel, iniisip nila scammer ako! Hon, na-block yata ang mga cards! I-transfer mo ako ng pera, naiipit kami rito! Baka ipakulong kami ng mga Arabo rito!”

Uminom ako ng mainit na tsaa, tahimik na ninanamnam ang kanyang pagdurusa.

“Alam ko, Rafael. Ako ang nagpa-block niyan bago pa man umangat ang eroplanong sinakyan ninyo,” malamig at puno ng awtoridad kong sagot.

Natahimik ang kabilang linya. Rinig ko lamang ang mabigat niyang paghinga. “A-Ano? H-Hon… anong ibig mong sabihin…?”

“Ang ibig kong sabihin ay alam ko ang tungkol sa inyo ni Stella. At alam kong nag-resign ka na,” wika ko. “Wala na kayong mga magulang mo rito sa bahay. Pinalayas ko na ang mga linta. At ngayong umaga, isinampa na ng abogado ko ang Annulment, kasama ng mga kasong kriminal laban sa’yo para sa pagnanakaw ng pondo ko.”

“V-Victoria! Hindi… p-parang awa mo na! N-Nasa ibang bansa ako! W-Wala akong ni isang sentimo! Paano kami uuwi?! Papatayin kami ng hotel dito kapag hindi kami nakapagbayad!” humahagulgol na si Rafael, nawasak na nang tuluyan ang kanyang kayabangan. Rinig ko rin sa background ang pag-iyak ng kabit niyang si Stella na nagwawala na sa takot.

“Hindi ko na problema ‘yan, Rafael. Galingan mo na lang maghugas ng pinggan diyan sa Dubai para makauwi kayo,” huli kong wika, isang matalim na ngiti ang namumuo sa aking mga labi.

“Sayang, hindi mo na-enjoy ang 4-year assignment mo.”

Binaba ko ang telepono at tuluyang blinock ang kanyang numero. Sumandal ako sa aking inuupuan habang pinagmamasdan ang kagandahan ng aking tahimik na bahay. Inakala ng hangal na iyon na kaya niyang paikutin ang mundo sa mga palad niya, ngunit hindi niya naisip na ang mundong pinaglalaruan niya ay pagmamay-ari ko.