WALANG YAYA ANG TUMATAGAL SA TATLO NIYANG ANAK DAHIL SA WALANG TIGIL NA IYAKAN AT PAGWAWALA—PERO PAG-UWI NIYA, KINABAHAN SIYA SA SOBRANG TAHIMIK NG BAHAY… HANGGANG SA BINUKSAN NIYA ANG PINTO NG KWARTO.
Si Sir Richard ay isang bilyonaryong negosyante na may malaking problema. Hindi pera, kundi ang kanyang tatlong anak na triplets: sina Liam, Noah, at Lucas (5 taong gulang).
Simula nang pumanaw ang asawa ni Richard sa isang aksidente anim na buwan na ang nakararaan, nagbago ang mga bata. Naging “wild.” Walang tigil sa pag-iyak, pagbabato ng gamit, at pagsigaw. Sa loob ng isang buwan, sampung yaya ang nag-resign.
“Sir, ayoko na po! Sinipa po ako ni Liam! Hindi po sila madadaan sa saway!” iyak ng huling yaya habang hila ang maleta palabas ng gate.
Napasapo si Richard sa noo. “Please, kahit one week lang. Doblehin ko sweldo mo!”
“Kahit triple pa Sir, hindi ko kaya ang stress!”
Dahil wala nang yaya na gustong tumanggap sa trabaho, ang pinadala ng agency ay isang Cleaning Lady muna para lang may maglinis ng kalat ng mga bata. Siya si Aling Susan, isang 50-anyos na babaeng tahimik at simple lang manamit.
“Sir Richard,” sabi ni Aling Susan. “Ako na po muna ang bahala sa kanila habang wala kayo. Sanay po ako sa bata, may pito akong apo.”
Nag-aalangan si Richard. “Aling Susan, hindi basta bata ang mga ‘yan. Nagwawala sila. Baka saktan ka nila. Just… try to survive until I get home.”
Umalis si Richard papuntang opisina na mabigat ang loob. Buong araw siyang hindi mapakali. Inaasahan na niya na tatawag si Aling Susan anumang oras para mag-quit.
Pero lumipas ang tanghali… hapon… walang tawag.
Pauwi na si Richard. Habang papalapit ang sasakyan niya sa mansyon, inihanda na niya ang sarili. Karaniwan, sa gate pa lang, rinig na niya ang sigawan at basagan ng gamit.
Pero pagbaba niya ng kotse… Katahimikan.
Nakakabinging katahimikan.
Kinabahan si Richard.
Naranasan mo na bang pumasok sa sarili mong mansyon at sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan ay hindi mo naririnig ang iyak ng mga anak mo?
Sa halip na matuwa, natakot siya.
“Baka nakatakas sila? Baka may nasaktan? Baka tinali sila ng cleaner?”
Dali-daling umakyat si Richard sa hagdan. “Liam? Noah? Lucas?”
Walang sumasagot.
Nangangatog ang kamay ni Richard habang hinahawakan ang door knob ng kwarto ng mga bata. Inihanda niya ang sarili sa anumang madadatnan niya.
Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.
At tumulo ang luha niya sa nakita niya.
Hindi nakatali ang mga bata. Hindi rin sila nagwawala.
Ang tatlong bata ay mahimbing na natutulog sa isang malaking kutson sa sahig. At sa gitna nila, nakaupo si Aling Susan.
Si Aling Susan ay hindi gumagamit ng gadget o laruan. Yakap-yakap niya si Liam sa kanan, si Noah sa kaliwa, at nakadantay ang ulo ni Lucas sa hita niya.
Humuhuni (humming) si Aling Susan ng isang pamilyar na oyayi (lullaby). Hinahaplos niya ang buhok ng mga bata nang dahan-dahan at puno ng pagmamahal.
Napatingin si Aling Susan kay Richard at ngumiti nang mahina. Senenyasan niya ito na ‘shhh’ (huwag maingay).
Lumabas si Aling Susan nang dahan-dahan matapos masigurong tulog na tulog ang mga bata.
“Aling Susan…” nanginginig na bulong ni Richard. “P-Paano? Paano mo napatahimik ang mga halimaw na ‘yun? Ang mga expert na yaya, sumuko sa kanila. Anong ginawa mo?”
Ngumiti si Aling Susan, ang mga mata ay puno ng awa.
“Sir Richard… nung dumating ako, nagwawala sila. Binabato nila ako ng unan. Pero hindi ko sila sinaway. Hindi ko sila pinagalitan.”
“Anong ginawa mo?”
“Umupo ako sa sahig at umiyak,” sabi ni Aling Susan. “Sinabi ko sa kanila… ‘Alam niyo, namimiss ko na rin ang Nanay ko.’“
Natigilan si Richard.
“Tapos tumigil sila, Sir. Lumapit sila sa akin. Tinanong nila kung nasaan ang Nanay ko. Sabi ko, nasa heaven na. Sabi nila, ang Mommy din daw nila nasa heaven na.”
Napaluha si Aling Susan.
“Sir, hindi po laruan o disiplina ang kailangan ng mga anak niyo. Naghahanap lang po sila ng karamay sa lungkot. Gusto lang nila ng may yayakap sa kanila at magsasabing ‘okay lang umiyak’. Kaya ayun… niyakap ko sila hanggang sa mapagod sila at makatulog.”
Napaupo si Richard sa sahig at napahagulgol. Sa sobrang busy niya sa trabaho at sa paghahanap ng “disiplina”, nakalimutan niyang ang kailangan pala ng mga anak niya ay pagmamahal at pag-unawa sa kanilang pangungulila.
Mula noon, hindi na naghanap ng yaya si Richard. Ginawa niyang Head Nanny si Aling Susan. At sa unang pagkakataon, naging tahanan muli ang mansyon—hindi dahil tahimik na, kundi dahil punong-puno na ito ng pagmamahal.
