UMUWI ANG BILYONARYONG AMA SA KANYANG KAARAWAN NANG NAKA-DISFRAZ NA PULUBI—PINALAYAS AT HINAMPAS SIYA NG KANYANG ASAWA AT ANAK NA LALAKI, HANGGANG SA TUMINGIN ANG BUNSO NIYANG ANAK SA KANYANG MGA MATA AT BUMULONG NG “PAPA?”
Si Don Eduardo ay isa sa pinakamayamang negosyante sa bansa. Sa kanyang ika-60 na kaarawan, nagpasya siyang gumawa ng isang mabigat na desisyon. Sa loob ng mahabang panahon, naramdaman niyang minamahal lang siya ng kanyang pamilya dahil sa kanyang pera.
Gusto niyang malaman ang totoo.
Kaya imbes na umuwi sakay ng kanyang limousine at nakasuot ng Armani suit, nag-disfraz si Don Eduardo. Nagsuot siya ng punit-punit na damit, naglagay ng uling sa mukha, nagsuot ng lumang sumbrero, at naglakad nang paika-ika.
Sa kanilang mansyon, nagaganap ang isang magarbo at lavish party. Nandoon ang kanyang asawang si Donya Miranda at ang panganay na lalakeng si Renz.
Umiinom sila ng Champagne at nagtatawanan kasama ang mga mayayamang kaibigan.
“Nasaan na ba ang Daddy niyo?” tanong ng isang bisita. “Birthday niya pero wala siya?”
“Hayaan mo na ‘yun,” sagot ni Renz habang nagbibilang ng pera sa wallet. “Baka busy sa negosyo. Basta ang importante, nasa atin ang credit cards niya. Let’s party!”
Tumawa si Miranda. “Tama! Ang importante, tuloy ang ligaya!”
Biglang bumukas ang gate. Pumasok ang “pulubi” na si Eduardo. Kinausap niya na ang guard kanina (na tapat sa kanya) na papasukin siya at magpanggap na hindi siya kilala.
Naglakad si Eduardo sa gitna ng party. Amoy araw, madungis, at nanginginig ang kamay.
“Penge naman po ng pagkain…” garalgal na boses ni Eduardo. “Kaarawan ko po ngayon… kahit konting cake lang…”
Tumigil ang musika. Nandidiring tumingin ang mga bisita.
Nakita siya ni Renz. Agad na nag-init ang ulo ng binata.
“GUARD!” sigaw ni Renz. “Bakit niyo pinapasok ang basurang ‘to?! Nakakadiri! Ang baho-baho!”
Lumapit si Miranda. Tinakpan niya ang ilong niya gamit ang mamahaling pamaypay.
“Hoy, matanda!” bulyaw ni Miranda. “Umalis ka dito! Hindi ito shelter! Ito ay exclusive party! Wala kang karapatang tumapak sa Italian marble ko!”
“Misis… anak…” pagmamakaawa ni Eduardo, tinatesting ang puso nila. “Gutom na gutom lang ako. Kahit tubig lang. Pareho tayo ng kaarawan ngayon…”
“Wala kaming pakialam!” sigaw ni Renz.
Kumuha si Renz ng isang baso ng Iced Tea at ISINABOY ito sa mukha ng matanda.
“Ayan! Inumin mo ‘yan! Ngayon lumayas ka na bago ko pa ipakaladkad sa aso ang bangkay mo!”
Basang-basa si Eduardo. Tumulo ang luha niya. Hindi dahil sa hiya, kundi sa sakit ng katotohanang ang pamilya niya ay naging halimaw dahil sa pera.
Akmang itutulak na siya ng mga security guard nang biglang may sumigaw.
“HUWAG!”
Tumakbo ang bunsong anak na babae, si Angela, 8 taong gulang.
Hinarangan ni Angela ang mga guard. Niyakap niya ang binti ng madungis na matanda kahit basa at marumi ito.
“Angela! Bitawan mo ‘yan! Madudumihan ang dress mo!” tili ni Miranda.
“Hindi, Mommy!” iyak ni Angela. “Masama kayo! Gutom siya! Birthday daw niya! Bakit niyo siya sinasaktan?!”
Kinuha ni Angela ang sarili niyang slice ng cake at inabot sa matanda.
“Lolo, eto po. Happy Birthday po. Huwag na po kayong umiyak.”
Tumingin si Eduardo sa bata. Ngumiti siya. Ang kanyang mga mata, na puno ng luha, ay tumitig nang diretso sa mata ni Angela.
Natigilan ang bata.
Tinitigan ni Angela ang mga mata ng “pulubi.” Iba ang naramdaman niya. Ang mga matang iyon… kulay kape, mainit, at puno ng pagmamahal. Iyon ang mga matang sumisilip sa kanya bago siya matulog. Iyon ang mga matang nakikita niya tuwing umuuwi ang Papa niya galing trabaho.
Dahan-dahang hinawakan ni Angela ang pisngi ng matanda. Hinaplos niya ang peklat sa kilay nito (na nakuha ni Eduardo noong bata pa siya).
Bumulong si Angela, nanginginig ang boses.
“Papa…?”
Natahimik ang buong paligid.
“Ano bang sinasabi mo Angela? Nababaliw ka na ba?” galit na sabi ni Renz. “Pulubi ‘yan!”
“Hindi!” sigaw ni Angela. “Si Papa ‘to! Kilala ko ang mata niya! Si Papa ‘to!”
Dahan-dahang tumayo si Eduardo. Inayos niya ang kanyang tindig. Kinuha niya ang panyo mula sa bulsa at pinunasan ang uling sa kanyang mukha. Tinanggal niya ang lumang sumbrero.
Bumungad sa lahat ang mukha ni Don Eduardo. Basang-basa ng Iced Tea, pero ang awtoridad niya ay dumadagundong.
Namutla si Miranda. Nalaglag ang baso na hawak ni Renz.
“E-Eduardo…? H-Honey?” nauutal na sabi ni Miranda. “Bakit… bakit ganyan ang suot mo? Joke lang ‘yung kanina! Hindi namin alam!”
“Dad! Prank ba ‘to? Surprise?” pilit na tawa ni Renz, namumutla sa takot.
Tinitigan sila ni Don Eduardo nang malamig.
“Surprise?” tanong ni Eduardo. “Oo. Na-surprise ako. Na-surprise ako na nagpalaki ako ng mga halimaw.”
“Sa loob ng maraming taon, ibinigay ko sa inyo ang lahat. Magagarang kotse, alahas, mansyon. Pero sa araw ng kaarawan ko, nung akala niyo ay wala akong pera, itinapon niyo ako na parang basura. Sinabuyan niyo ako ng tubig. Pinalayas niyo ako sa sarili kong bahay.”
Humarap siya kay Renz.
“Renz, simula bukas, tanggal ka na sa kumpanya. Wala ka nang allowance. Ibi-benta mo ang sports car mo. Maghahanap ka ng trabaho bilang kargador sa bodega natin. Doon mo matututunan kung ano ang pakiramdam ng isang taong pinandidirian mo.”
Humarap siya kay Miranda.
“At ikaw, Miranda. Ica-cancel ko ang lahat ng credit cards mo. Walang shopping, walang parties, walang katulong. Ikaw ang maglilinis ng mansyon na ito sa loob ng anim na buwan.”
Lumuhod si Miranda at Renz, umiiyak at nagmamakaawa.
“Dad! Honey! Sorry na! Hindi na mauulit!”
Pero hindi sila pinansin ni Eduardo.
Lumuhod si Eduardo sa harap ni Angela. Niyakap niya ito nang mahigpit.
“Salamat, anak,” bulong ni Eduardo. “Ikaw lang ang nakakita sa akin. Hindi mo tinignan ang suot ko. Tinignan mo ang puso ko.”
“Dahil sa’yo, may pag-asa pa ang pamilyang ito.”
Sa gabing iyon, natapos ang party nang maaga. Walang musika, walang sayawan. Pero iyon ang pinakamahalagang kaarawan ni Don Eduardo. Dahil sa wakas, natanggal ang “disfraz” hindi lang sa kanya, kundi pati na rin sa tunay na ugali ng kanyang pamilya—at nagsimula ang pagbabago para sa kanilang lahat.
