UMUWI AKO NANG MAAGA PARA I-SURPRISE ANG BUNTIS KONG ASAWA — PERO NAABUTAN KO SIYANG NAGLALAMPASO NG SAHIG HABANG NAKATINGIN ANG MGA EMPLEYADO KO… ANG SUMUNOD KONG NALAMAN AY DUMUROG SA PAGKATAO KO
Ako si Adrian. CEO ng isang Logistics Company. Proud ako dahil ibinibigay ko ang lahat para sa asawa kong si Mariel, na walong buwan nang buntis sa panganay namin. Para hindi siya mahirapan, kumuha ako ng tatlong katulong at isang Executive Assistant na si Brenda para asikasuhin ang lahat ng needs niya sa bahay habang nasa opisina ako.
Isang hapon, natapos ako nang maaga sa meeting. Dumaan ako sa flower shop para bumili ng Tulips. Gusto kong i-surprise si Mariel.
Pagpasok ko sa gate, tahimik ang bahay.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.
Nabitawan ko ang mga bulaklak sa nakita ko.
Sa gitna ng sala, nakaluhod si Mariel. Hirap na hirap siya dahil sa laki ng tiyan niya. Hawak niya ang isang basahan at pilit na nililinis ang mantsa ng kape sa sahig. Pawis na pawis siya at umiiyak.
At sa sofa?
Nakaupo si Brenda (ang aking Assistant) at ang dalawang katulong. Nagtatawanan sila habang kumakain ng pizza at nanonood ng TV. Nakataas pa ang paa ni Brenda sa coffee table.
“Bilisan mo diyan, Mariel!” sigaw ni Brenda. “Ang bagal mo kumilos! Kapag hindi ‘yan kuminang bago dumating si Sir Adrian, wala kang hapunan!”
Nandidilim ang paningin ko.
“ANONG GINAGAWA NIYO?!” sigaw ko.
Gulat na gulat silang lahat. Agad tumayo ang mga katulong. Si Mariel ay napatingin sa akin, puno ng takot at hiya ang mga mata.
“A-Adrian…” bulong ni Mariel.
Sinugod ko si Brenda. “Ikaw! Pinapasweldo kita nang malaki para tulungan ang asawa ko! Bakit siya ang naglilinis?! Bakit siya ang inuutusan niyo?! Buntis siya!”
“Get out!” sigaw ko sa kanilang tatlo. “YOU ARE ALL FIRED! Lumayas kayo sa pamamahay ko!”
Inalalayan ko si Mariel patayo. “Hon, okay ka lang? Bakit ka pumayag na ganituhin ka nila? Ako ang Boss! Ako ang may-ari ng bahay na ‘to!”
Inasahan kong matatakot si Brenda. Inasahan kong magmamakaawa sila.
Pero tumawa lang si Brenda. Isang tawang malamig at nakakakilabot.
Hindi siya umalis. Sa halip, kinuha niya ang isang folder sa bag niya at ibinalibag ito sa mesa.
“Boss?” ngisi ni Brenda. “Adrian, gising na. Hindi ikaw ang Boss dito.”
“Anong pinagsasabi mo?!”
“Buksan mo,” utos ni Brenda.
Binuksan ko ang folder. Nanlaki ang mata ko. Nanginginig ang kamay ko habang binabasa ang laman.
Ito ay mga Deed of Sale at Transfer of Rights.
Ang bahay. Ang kotse. Ang kumpanya.
Lahat ay nakapangalan na kay… Brenda.
Tumingin ako kay Mariel. “Hon? A-Ano ‘to?”
Umiyak si Mariel at humawak sa kamay ko.
“I’m sorry, Adrian…” hagulgol niya. “Anim na buwan na ang nakararaan… nalugi ang kumpanya mo. Nabaon ka sa utang dahil sa gambling addiction ng Tatay mo na tinago mo sa akin. Ikukulong ka dapat ng mga investors.”
Parang gumuho ang mundo ko. Naalala ko ang mga panahong “problemado” ang accounting namin, pero biglang naayos. Akala ko, magaling lang ako dumiskarte.
“Si Brenda…” patuloy ni Mariel. “Siya ang Loan Shark na nagpautang sa kumpanya. Para hindi ka makulong, at para hindi mo malaman na failure ka… nakipagkasundo ako.”
Tumingin si Mariel kay Brenda na nakangisi.
“Ibinigay ko sa kanya ang lahat ng assets natin. At pumayag akong maging alila niya sa sarili nating bahay hanggang sa manganak ako… kapalit ng pananahimik niya. Gusto kong isipin mong successful ka pa rin. Ayaw kong masira ang pangarap mo.”
Napaluhod ako.
Sa loob ng anim na buwan, naglalakad ako nang taas-noo, nag-aastang “Big Boss”, nag-uuwi ng pizza at bulaklak… habang ang buntis kong asawa ay naglilinis ng sahig at nagpapa-alipin sa “Assistant” ko para lang protektahan ang Ego ko.
Ang akala kong Staff ay ang tunay na may-ari ng buhay ko. At ang akala kong tagumpay ko ay binayaran ng dugo at pawis ng asawa ko.
Lumapit si Brenda sa akin at tinapik ang pisngi ko.
“So, Adrian,” sabi ni Brenda. “Ngayong alam mo na… kukunin mo ba ang basahan at tutulungan ang asawa mo? O palalayasin ko kayong dalawa ngayon din?”
Tumingin ako sa asawa ko. Tumingin ako sa basahan.
Dahan-dahan akong lumuhod sa tabi ni Mariel. Kinuha ko ang basahan mula sa nanginginig niyang kamay.
“Ako na,” bulong ko habang tumutulo ang luha ko sa sahig. “Ako na ang gagawa. Patawarin mo ako, Mariel. Patawarin mo ako.”
Sa araw na iyon, namatay ang CEO Adrian. At ang natira na lang ay isang lalaking huli na nang malaman ang halaga ng sakripisyo ng kanyang asawa.
