UMIYAK AKO NANG IHATID KO ANG ASAWA KO SA AIRPORT DAHIL “TWO YEARS” DAW SIYA SA TORONTO—PERO PAG-UWI KO, INILIPAT KO ANG $650,000 SA ACCOUNT KO AT NAG-FILE NG DIVORCE.
Nasa departure area kami ng NAIA Terminal 3. Mahigpit ang yakap sa akin ni James.
“Tahan na, Love,” bulong niya habang hinahaplos ang buhok ko. “Dalawang taon lang ako sa Toronto. Para ito sa future natin. Kailangan kong tanggapin ang offer ng kumpanya para makaipon tayo ng malaki.”
Humagulgol ako sa dibdib niya. “M-Mamimiss kita, James. Mag-iingat ka doon ha? Tumawag ka lagi.”
“Pangako,” hinalikan niya ako sa noo. “Ikaw na muna ang bahala sa lahat dito. I love you, Sarah.”
Pinanood ko siyang maglakad papasok ng immigration. Kumaway siya sa huling pagkakataon. Kumaway din ako, punong-puno ng luha ang mga mata.
Pero sa sandaling nawala na siya sa paningin ko… biglang tumigil ang pagbagsak ng luha ko.
Pinunasan ko ang pisngi ko gamit ang likod ng palad ko. Nawala ang lungkot sa mukha ko at napalitan ito ng malamig na ekspresyon.
Naglakad ako palabas ng airport nang taas-noo.
Ang “Toronto assignment” niya? Isang malaking kasinungalingan.
Tatlong araw bago ang flight niya, habang naliligo siya, nakita ko ang naka-bukas niyang email sa laptop. Walang offer mula sa Canada. Ang mayroon ay isang confirmed booking sa isang luxury condo sa Taguig—isang condo na inupahan niya para sa kanya at sa kabit niyang si Erica.
Si Erica na buntis.
Ang plano ni James ay magpanggap na nasa abroad para makapagsama sila ng kabit niya nang hindi ako nanggugulo. At ang mas malala? Gagamitin niya ang joint savings namin—ang $650,000 (mahigit 37 Milyong Piso) na galing sa mana ko at sa pinaghirapan namin—para sustentuhan ang bago niyang pamilya.
Akala niya tanga ako. Akala niya naniwala ako sa drama niya sa airport.
Sumakay ako ng kotse at nagmaneho pauwi. Pagdating ko sa bahay, dumiretso ako sa home office.
Binuksan ko ang laptop. Nag-log in ako sa aming Joint Bank Account.
Nakita ko ang balanse: $650,000.00.
Ito ang perang balak niyang unti-unting withdraw-hin pagdating niya sa “Toronto” kuno.
Nanginginig ang kamay ko, hindi sa takot, kundi sa galit.
“Gusto mong magbagong buhay, James?” bulong ko sa sarili ko. “Sige. Pero magsisimula ka sa zero.”
Sa ilang click lang, ITINRANSFER ko ang buong $650,000 papunta sa isang offshore account na nakapangalan lang sa akin. Isang account na hinding-hindi niya mahahawakan.
Transfer Successful. Remaining Balance: $0.00
Pagkatapos, tinawagan ko ang abogado ko.
“Atty. Cruz,” sabi ko. “Nakaalis na siya. I-file mo na ang Divorce (Annulment) papers at ang kasong Concubinage. Ipadala mo ang subpoena sa address ng condo sa Taguig, huwag sa Toronto.”
“Copy, Ma’am Sarah,” sagot ng abogado.
Pagkalipas ng dalawang oras, tumunog ang cellphone ko. Si James.
Alam kong nasa condo na siya kasama ang kabit niya. Siguro ay sinubukan niyang magbayad ng delivery food o bumili ng gamit gamit ang card niya.
Sinagot ko ang tawag.
“Hello, Love? Nakarating ka na ba sa Toronto?” inosente kong tanong.
“SARAH!” sigaw ni James sa kabilang linya. Halatang nagpapanic. “Anong nangyari sa bank account natin?! Bakit declined ang card ko?! Bakit zero balance ang nakalagay sa app?!”
“Ha?” sagot ko, kalmado habang umiinom ng wine. “Ah, yung pera ba? Inilipat ko na.”
“INILIPAT?! Saan?! Ibalik mo ‘yan! Pera natin ‘yan!”
“Pera ko ‘yan, James,” mariin kong sabi. “At kinuha ko na bilang advance payment para sa sakit na idinulot mo.”
Tumahimik siya. “A-Anong ibig mong sabihin?”
“Alam ko ang lahat,” sagot ko. “Alam kong wala ka sa Toronto. Alam kong nasa Taguig ka. At alam kong kasama mo si Erica.”
Narinig ko ang mabigat niyang paghinga.
“S-Sarah… let me explain…”
“Wala kang ipapaliwanag,” putol ko. “Yung luhang nakita mo sa airport kanina? ‘Yun na ang huling iyak ko para sa’yo. Iyon ang luha ng pamamaalam sa asawang minahal ko, na pinatay mo ngayong araw.”
“Sarah, please! Wala akong pera! Paano ako mabubuhay?!”
“Magtrabaho ka. Tutal magaling ka naman gumawa ng kwento, di ba? Good luck sa ‘new life’ mo sa Toronto… I mean, sa Taguig.”
Binaba ko ang telepono. Tinanggal ko ang SIM card at pinutol ito sa dalawa.
Tumingin ako sa paligid ng tahimik na bahay. Mag-isa na lang ako, pero sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan. Wala na ang manloloko, at nasa akin ang pera.
Handa na akong magsimula ulit.
