TUWING ALA-3 NG MADALING ARAW, KUMAKATOK ANG BIYENAN KO SA PINTO NG KWARTO NAMIN

TUWING ALA-3 NG MADALING ARAW, KUMAKATOK ANG BIYENAN KO SA PINTO NG KWARTO NAMIN — KAYA NAGLAGAY AKO NG NAKATAGONG CAMERA, AT NANG MAPANOOD NAMIN ANG VIDEO… TULUYAN KAMING NANLAMIG.

Noong una, akala ko normal lang. Baka hindi lang makatulog si Mama Lita, biyenan kong matanda na pero matikas pa rin. Baka nagigising dahil sa lamig, o baka gusto lang magkwento. Pero nang paulit-ulit niyang gawin iyon — tuwing eksaktong alas-tres ng madaling araw — nagsimula na akong kabahan.

Ako si Claire, bagong kasal kay Jonas, ang nag-iisang anak ni Mama Lita. Nakatira kami sa iisang bahay sa Quezon, sa lumang bahay na minana pa daw ni Jonas mula sa ama niyang pumanaw.

Noong unang linggo ng pagtira namin doon, maayos naman lahat. Si Mama Lita, tahimik, laging nakangiti, at mahilig magluto ng adobo tuwing hapon. Pero pagdating ng madaling araw, doon siya nagiging kakaiba.

Tuwing eksaktong 3:00 a.m., maririnig namin ang tok… tok… tok… sa pinto ng kwarto namin.
Hindi malakas, pero sapat para magising kaming mag-asawa.

“Si Mama siguro,” bulong ni Jonas, pilit na pinapakalma ang sarili.
“Mahal, gabi na. Baka kailangan ng tulong?” sagot ko, nanginginig ang boses.

Binuksan niya ang pinto noon una naming gabi, pero wala si Mama sa labas. Wala ring tao sa hallway. Nasa kabilang dulo lang ang kwarto ni Mama, at nakasara iyon.

Kinabukasan, tinanong namin siya.
“Ma, kayo po ba ang kumatok kagabi?” tanong ni Jonas.
Umiling siya. “Hindi, anak. Tulog ako nang mahimbing.”
Ngumiti pa siya, pero napansin kong nanginginig ang kanyang mga kamay.

Lumipas ang mga araw, at muling nagpatuloy ang pagkakatok. Minsan, tatlong beses. Minsan, pitong beses. Laging alas-tres. Laging pareho.
Hanggang sa minsan, pagtingin ko sa relo, eksaktong 3:00 a.m., nagsimula na namang kumatok.
Tok… tok… tok…

Pinakiramdaman ko habang hawak ang kamay ni Jonas. “Hindi mo ba maririnig ‘yan, Jonas?”
Tumango siya, nanlalaki ang mata. “Rinig ko. Pero hindi ako lalabas ngayon.”

Kinabukasan, napagdesisyunan naming bumili ng hidden camera. Maliit lang, parang ilaw sa kisame. Nilagay namin sa hallway, eksaktong nakatapat sa pinto ng kwarto namin.

“Bukas, malalaman na natin kung sino,” sabi ni Jonas, halos hindi makatingin sa akin sa kaba.

KINABUKASAN, 3:00 A.M.

Muli kaming nagising. Parehong nagkunwaring tulog, pero binibilang namin sa isip ang mga katok.
Tok… tok… tok…
Tahimik.
Tok… tok…
At pagkatapos ng pitong katok, tumigil.

Walang boses, walang yabag. Tanging katahimikan ng gabi.

Kinabukasan, inilipat ni Jonas ang video sa laptop.
Tahimik kaming pareho habang pinapanood. Sa una, normal lang — madilim na hallway, tahimik ang bahay.
Hanggang sa unti-unting lumitaw ang anino sa dulo ng corridor.

Si Mama Lita.
Nakasuot ng puting daster, nakatungkod, nakayuko.
Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa pinto namin.

Pero nang marating niya ito, hindi siya kumatok gamit ang kamay.
Ginamit niya ang noo.

Tok. Tok. Tok.
Paulit-ulit niyang idinidikit ang noo niya sa pinto.
Habang ginagawa niya iyon, pabulong siyang nagsasalita, pero hindi maintindihan ang mga salita.

Pinatigil ni Jonas ang video. Pareho kaming hindi makapagsalita.
Pagkatapos ng ilang segundo, pinindot niya ulit ang play.

Nang matapos ang pagkatok, tumigil si Mama. Tumingala siya sa camera.
Direkta. Parang alam niyang may nanonood.
At doon, nakita namin ang kanyang mukha — walang ekspresyon, pero may luhang dumadaloy.

“Jonas…” mahinang bulong niya sa video.
“Bakit mo ako iniwan?”

Nanlaki ang mata ko. Tumingin ako kay Jonas. “Mahal… narinig mo ‘yon?”
Tumango siya, nanginginig ang kamay. “Pero… buhay pa ako. Ako ang anak niya.”

Muling tumingin kami sa screen.
Habang nakatitig pa rin si Mama sa camera, dahan-dahan niyang itinuro ang pinto ng kuwarto namin.
“Bakit hindi mo ako pinuntahan nung gabing namatay ang tatay mo?”
At doon, tumigil ang video.

Nanlamig ako. Ang buong katawan ko’y nanginginig.
“Anong ibig niyang sabihin, Jonas?”
Umiling siya. “Hindi ko alam… pero—”
Naputol ang salita niya nang biglang kumatok muli sa pinto.

Tok. Tok. Tok.

Eksaktong alas-tres.

Pareho kaming napahawak sa isa’t isa. Hindi namin alam kung bubuksan ba o hindi. Pero nang wakasan na ang katok, pinilit kong lumabas.
At doon ko siya nakita — si Mama, nakaupo sa sahig, hawak ang lumang larawan ni Jonas at ng yumaong asawa niya.

“Ma…” bulong ni Jonas habang lumuhod. “Anong ginagawa mo rito?”
Ngumiti siya, pero may luhang bumagsak. “Anak… naglalakad lang ako sa panaginip ko. Hinahanap ko ang asawa ko. Pero lagi kong natatandaan ang pinto niyo.”

Niyakap siya ni Jonas. “Ma, tapos na ‘yon. Wala ka nang kailangang hanapin.”
Ngumiti si Mama, mahina. “Siguro nga. Pero minsan, kapag nagigising ako, naririnig ko pa rin ang katok niya. Kaya kumakatok din ako pabalik.”

Doon ko lang naintindihan — hindi siya tinutuluyan ng kabaliwan, kundi ng lungkot. Araw-araw, iniisip pa rin niyang kasama niya ang asawa niyang matagal nang patay.

Mula noon, inilipat namin ang kama ni Mama sa tabi ng kuwarto namin. Tuwing alas-tres ng madaling araw, hindi na siya kumakatok. Sa halip, maririnig ko na lang ang mahina niyang pagdasal:

“Panginoon, salamat po. Hindi na ako mag-isa.”

At tuwing naririnig ko ‘yon, pinipikit ko na lang ang mga mata ko, at sa loob-loob ko’y sinasabi:
Ang katok na minsang kinatatakutan ko — ngayon, paalala na lang ng pagmamahal na ayaw bumitaw kahit sa gitna ng gabi.

💔 MORAL LESSON:
May mga katok sa buhay natin na hindi dapat katakutan. Minsan, hindi iyon mga multo — kundi mga alaala ng pag-ibig na hindi marunong lumimot.