TINAWAG SIYANG “HAMAK NA TAGA-SILBI” NG PAMILYA NG KANYANG ASAWA AT PINAGSILBI SA KANILANG PARTY. PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG DUMATING ANG LIMANG BODYGUARD NG BILYONARYO… AT YUMUKO SA KANYA.
Si Ana ay asawa ni Lance. Isang simpleng babae na nagtatrabaho bilang server sa isang maliit na cafe. Mahal na mahal siya ni Lance, pero ang pamilya nito—ang mga Montemayor—ay sukdulan ang galit sa kanya. Para sa kanila, si Ana ay isang “basura” na dumikit sa kanilang ginto.
Dumating ang ika-60 kaarawan ni Donya Stella, ang ina ni Lance. Ginanap ito sa pinakamahal na Grand Ballroom ng Royal Empire Hotel.
Kahit ayaw ni Donya Stella, isinama pa rin ni Lance si Ana.
“Ma, birthday niyo po. Gusto kayong batiin ni Ana,” sabi ni Lance.
Suot ni Ana ang isang simpleng beige dress. May dala siyang regalo—isang handmade scarf na siya mismo ang nagtahi.
Paglapit nila sa mesa ni Donya Stella, tinignan siya nito nang may pandidiri.
“Lance,” mataray na sabi ng Donya. “Bakit mo dinala ang waitress na ‘yan dito? Amoy kusina siya. Sinisira niya ang class ng party ko.”
“Ma, asawa ko po siya,” sagot ni Lance.
Tumawa ang kapatid ni Lance na si Kara.
“Asawa? Yaya kamo!” sigaw ni Kara. “Ana, tutal sanay ka naman maging server, kulang kami sa waiter ngayon. Pwede bang ikaw na ang magsilbi ng wine sa mga bisita namin? Sayang naman ang pagpunta mo kung tatayo ka lang diyan.”
Nagtawanan ang mga kamag-anak nila. Hiyang-hiya si Ana.
“Kara, tama na ‘yan!” awat ni Lance.
Hinawakan ni Ana ang kamay ni Lance. “Ayos lang, Mahal. Gagawin ko. Para hindi na sila magalit sa’yo.”
Kinuha ni Ana ang tray ng wine. Sa buong gabi, inutos-utusan siya ng pamilya ni Lance. “Bigyan mo ako ng tubig!” “Pulutin mo ang tissue na ‘to!” “Ang bagal mo naman! Walang kwenta!”
Ang pinakamasakit ay nang inabot ni Ana ang regalo niya kay Donya Stella.
“Happy Birthday po, Ma’am,” nakangiting sabi ni Ana.
Hinablot ni Donya Stella ang regalo. Tinignan saglit, at itinapon sa basurahan sa harap ng maraming tao.
“Hindi ko kailangan ng basahan galing sa isang hampaslupa,” sigaw ni Donya Stella. “Ang kailangan ko ay mawala ka sa buhay ng anak ko! Isa ka lang waitress! Wala kang pera! Wala kang pangalan! Hindi ka nababagay sa apelyidong Montemayor!”
“Lumayas ka na dito! Get out!“
Umiyak si Ana. Pinagtitinginan siya ng mga mayayaman at pulitiko. Tumakbo si Lance para yakapin ang asawa niya.
“Aalis na tayo, Ana. Hindi mo deserve ito,” sabi ni Lance.
Akmang aalis na sila nang biglang…
BAM!
Bumukas nang malakas ang malaking pinto ng ballroom.
Pumasok ang sampung lalaking naka-black suit at earpiece. Mga Elite Bodyguards. Kasunod nila ang isang matandang lalaki na may dalang gold briefcase—si Atty. Mondragon, ang pinakasikat na abogado sa bansa.
Natigilan ang musika. Kinabahan ang lahat.
“Sino kayo?!” sigaw ni Donya Stella. “Bakit kayo nanggugulo sa party ko?!”
Hindi pinansin ng mga bodyguard si Donya Stella. Hinawi nila ang mga tao. Naglakad sila nang mabilis… papunta sa direksyon ni Ana.
Hinarangan ni Lance ang asawa niya. “Huwag niyong gagalawin ang asawa ko!”
Pero laking gulat ng lahat nang ang mga bodyguard at ang abogado ay sabay-sabay na LUMUHOD sa harap ni Ana.
Yumuko sila nang malalim.
“Good evening, Lady Anastasia,” bati ni Atty. Mondragon.
Natulala si Donya Stella. “A-Anastasia…?”
Dahan-dahang pinunasan ni Ana ang luha niya. Nagbago ang aura niya. Mula sa pagiging api, tumayo siya nang tuwid na parang isang Reyna.
“Tumayo kayo,” utos ni Ana sa mga bodyguard. Ang boses niya ay puno ng kapangyarihan.
“Lady Anastasia,” sabi ng abogado. “Naparito po kami dahil kailangan na ng pirma niyo para sa acquisition ng Montemayor Group. Bumabagsak na po ang kumpanya nila at kayo na lang ang hinihintay para bilhin ito.”
“Teka!” sigaw ni Kara. “Anong Lady Anastasia?! Waitress lang ‘yan sa Cafe!”
Humarap si Atty. Mondragon kay Kara.
“Ang ‘waitress’ na tinatawag niyo ay si Anastasia Tan-Zobel. Ang nag-iisang tagapagmana ng Royal Empire Hotel Group—ang mismong hotel na kinatatayuan niyo ngayon.”
Napasinghap ang lahat.
“Nagtrabaho siya bilang server dahil gusto niyang maranasan ang buhay ng mga empleyado niya. Isa siyang Undercover Boss,” paliwanag ng abogado.
Namutla si Donya Stella. Parang hihimatayin siya. Ang babaeng inalipusta niya, tinapon ang regalo, at pinalayas… ay siya palang may-ari ng hotel at ang bilyonaryong sasagip sana sa lugi nilang negosyo.
Lumapit si Ana kay Donya Stella.
“Donya Stella,” kalmadong sabi ni Ana.
“A-Ana… Hija…” nauutal na sabi ng matanda. “J-Joke lang ‘yung kanina… alam mo naman na parang anak na ang turing ko sa’yo…”
Ngumiti si Ana nang mapait. Tinitigan niya ang basurahan kung saan itinapon ang regalo niya.
“Sabi niyo, isa lang akong waitress,” sabi ni Ana. “Tama kayo. Nagsisilbi ako. Pero namimili ako ng pagsisilbihan.”
“At pasensya na, Donya. Pero ang Hotel ko… hindi tumatanggap ng mga bisitang walang modo.”
Humarap si Ana sa Head of Security.
“Palabasin sila. Ngayon din. Banned ang pamilyang Montemayor sa lahat ng properties ko sa buong mundo.”
“Huwag! Ana! Maawa ka!” sigaw ni Kara at Stella habang kinakaladkad sila palabas ng mga bodyguard na kanina ay hinahamak nila.
Naiwan si Lance, nakatulala.
Hinawakan ni Ana ang kamay ng asawa niya.
“Lance,” malambing na sabi ni Ana. “Ikaw lang ang minahal ako nung wala akong suot na korona. Kaya ikaw lang ang mananatili sa tabi ko ngayong suot ko na ito.”
Sa gabing iyon, nalaman ng buong high society ang isang leksyon: Huwag mong tapakan ang mga taong simpleng manamit, dahil baka ang inaapakan mo ay ang lupang kinatatayuan mo mismo.
