TINAWAG NILANG “MAGSASAKA” AT “AMPYAW” ANG ASAWA KO—PERO NAMUTLA SILA NANG UMALIS ITO SA KUSINA AT UMAKYAT SA STAGE BILANG ANG BILYONARYONG INVESTOR NA KANINA PA NILA HINIHINTAY.
Ako si Belle. Galing ako sa isang pamilyang kilala sa lipunan—ang pamilya Guevarra. Pero kahit mayaman kami, baon sa utang ang kumpanya ng Daddy ko. Ang tanging pag-asa nila ay makuha ang investment ng “Verde Group,” isang malaking kumpanya sa agrikultura at export.
Ang asawa ko ay si Ben. Nakilala ko siya sa probinsya. Simple lang siya manamit—laging naka-polo shirt, maong, at minsan ay may putik pa sa bota. Ang alam ng pamilya ko, isa siyang simpleng magsasaka na nagtatanim ng mais at palay.
Hindi nila alam, si Ben ay si Benjamin Verde—ang may-ari ng Verde Group. Siya ang bilyonaryong hinahabol ng pamilya ko. Hindi ko sinabi sa kanila ang totoo dahil gusto kong tanggapin nila si Ben bilang tao, hindi dahil sa pera niya.
Pero nagkamali ako.
Gabi ng Grand Charity Ball ng pamilya Guevarra. Ito ang gabi kung saan inaasahan nilang darating ang CEO ng Verde Group para pirmahan ang deal na sasagip sa kumpanya namin.
Dumating kami ni Ben sa hotel. Galing si Ben sa farm inspection kaya medyo gusot ang damit niya at may konting putik ang sapatos.
Sinalubong kami ng Mommy ko (Doña Ruby) at ng kapatid kong si Cindy.
“Oh my God, Belle!” tili ni Cindy, na parang nandidiri. “Bakit mo dinala ‘yang asawa mo? Look at him! Ang dumi! Amoy araw! Nakakahiya sa mga bisita!”
“Belle,” madiing sabi ni Mommy. “Papunta dito ang Mr. Verde. Ang bilyonaryong sasagip sa atin. Ayokong makita niya na may hampaslupa tayong kamag-anak. Baka umatras siya sa deal kapag nakita niya ang magsasakang ‘yan!”
“Ma, asawa ko si Ben,” pagtatanggol ko. “At saka, bisita siya. May karapatan siyang umupo sa table natin.”
“HINDI PWEDE!” sigaw ni Mommy. “Ben, doon ka sa kusina. Sumabay ka kumain sa mga driver at waiter. Doon ka nababagay. Huwag na huwag kang lalabas hangga’t hindi umaalis ang mga VIP.”
Tumingin ako kay Ben. Gusto kong magalit. Gusto kong sumigaw. Pero hinawakan ni Ben ang kamay ko at ngumiti nang kalmado.
“Ayos lang, Mahal,” bulong ni Ben. “Doon na lang ako sa likod. Ayokong sirain ang gabi ng Mommy mo.”
Napayuko ako sa hiya habang naglalakad si Ben papunta sa service entrance, parang isang basahan na tinatago. Tuwang-tuwa naman si Cindy at Mommy.
Nagsimula ang programa. Panay ang tingin ni Mommy sa pinto, hinihintay ang pagdating ng “Mr. Verde.”
Umakyat si Daddy sa stage.
“Ladies and Gentlemen,” sabi ni Daddy sa mikropono. “Isang karangalan na ipakilala sa inyo ang aming magiging partner. Ang CEO ng pinakamatagumpay na Agri-Business sa Asya. Please welcome… The CEO of Verde Group!”
Tumahimik ang lahat. Bumukas ang malaking pinto sa likod.
Lahat ay nakaabang. Sino ang misteryosong bilyonaryo?
Pero walang pumasok sa main door.
Sa halip, bumukas ang pinto ng KUSINA.
Lumabas si Ben.
Pinagpag niya ang kanyang gusot na polo. Naglakad siya nang taas-noo sa gitna ng ballroom.
Nanlaki ang mata ni Mommy at Cindy.
“Hoy! Ben!” sigaw ni Cindy, tumatakbo palapit kay Ben para harangin ito. “Anong ginagawa mo?! Diba sabi namin sa kusina ka lang?! Bakit ka aakyat ng stage?! Nakakahiya ka! Bumalik ka dun!”
“Guards! Palabasin ang magsasakang ito!” sigaw ni Mommy.
Pero hindi pinansin ni Ben si Cindy. Nilampasan niya ito.
Umakyat si Ben sa stage. Kinuha niya ang mikropono mula sa Daddy ko na tulala at hindi makagalaw.
Tumingin si Ben sa daan-daang bisita. Tumingin siya kay Mommy at Cindy na ngayon ay namumutla na.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula ni Ben. Ang boses niya ay may awtoridad na hindi nila narinig noon.
“Kanina pa kayo naghihintay sa CEO ng Verde Group, hindi ba?”
Ngumiti si Ben nang mapait.
“Ako si Benjamin Verde. Ako ang may-ari ng Verde Group. At ako rin ang ‘magsasaka’ na pinalayas ng pamilyang ito papunta sa kusina dahil ‘amoy araw’ daw ako at nakakahiya.”
GASPPP!
Napasinghap ang buong ballroom. Parang binuhusan ng malamig na tubig si Mommy at Cindy. Ang Daddy ko ay napaupo sa silya dahil sa shock.
“M-Mr. Verde…?” bulong ni Mommy. “I-Ikaw si Ben?! Ang asawa ni Belle?!”
Nagpatuloy si Ben.
“Pumunta ako dito ngayong gabi dala ang tseke na 500 Milyong Piso para i-invest sana sa kumpanya niyo. Dahil mahal ko ang asawa ko, handa sana akong tulungan kayo.”
Itinaas ni Ben ang tseke. Nakita ng lahat ang halaga. Nagniningning ang mata ni Mommy. “Ben! Anak! Sorry! Hindi namin alam! Pamilya tayo! Akin na ‘yan!”
Sa harap ng lahat, PINUNIT ni Ben ang tseke sa maliliit na piraso.
Nag-init ang paligid sa tensyon.
“Pero ngayong gabi,” mariing sabi ni Ben. “Napatunayan ko na ang kumpanyang ito ay pinapatakbo ng mga taong walang respeto sa maliliit na tao. Kung kaya niyong apihin ang sarili niyong kapamilya dahil lang sa itsura niya, paano pa kaya ang mga empleyado niyo?”
“Belle,” tawag ni Ben sa akin.
Tumayo ako at lumapit sa stage.
“Tinatanggap ko ang asawa ko,” sabi ko sa pamilya ko. “Kahit noong akala ko ay magsasaka lang siya, ipinagmalaki ko siya. Kayo? Kailangan niyo pa bang malaman na bilyonaryo siya bago niyo siya respetuhin?”
“Mommy, Daddy… aalis na kami,” dagdag ko. “Huwag na kayong aasa sa investment. Maghanap kayo ng ibang maloloko niyo.”
Bumaba kami ni Ben sa stage. Ang mga bisita, na kanina ay minamaliit kami, ay nagbigay-daan at yumuko bilang respeto kay Ben.
Si Mommy at Cindy ay naiwan sa gitna ng ballroom—umiiyak, hiyang-hiya, at alam nilang dahil sa pagiging matapobre nila, nawala sa kanila ang nag-iisang pagkakataon na maisalba ang kanilang yaman.
Habang naglalakad kami palabas, hinawakan ko ang kamay ng aking “magsasakang” asawa. Masamyo siya. Hindi amoy putik, kundi amoy tagumpay at dignidad.
