TINAWAG AKO NG ASAWA KO NA “PANGIT” AT “WALANG KWENTA” DAHIL AKALA NIYA AY PALAMUNIN LANG AKO. PINALAYAS NIYA AKO SA BAHAY—PERO NAMUTLA SIYA NANG MALAMAN NIYANG ANG “HOUSEWIFE” NIYA AY KUMIKITA NG $2.7 MILLION (150 MILLION PESOS) TAON-TAON.
Ako si Mara. Sa paningin ng asawa kong si Rico, isa lang akong simpleng maybahay. Madalas akong nakasuot ng maluwag na t-shirt, walang make-up, at laging nasa harap ng laptop sa sulok ng kwarto.
Ang akala ni Rico, naglalaro lang ako ng games o nanonood ng videos maghapon. Ang tingin niya sa akin ay tamad.
Hindi niya alam, ako ay isang Top-Tier Software Consultant at Cryptocurrency Trader para sa malalaking kumpanya sa Silicon Valley. Ang taunang kita ko? $2.7 Million Dollars. Mas malaki pa sa kikitain ni Rico sa buong buhay niya.
Pero nanahimik ako. Ang pera ko ay diretso sa High-Yield Savings Accounts at Investments. Gusto ko kasing maging simple lang kami. Gusto kong mahalin niya ako hindi dahil sa pera ko.
Pero mali ako ng inakala.
Isang gabi, umuwi si Rico na lasing at galit. Kasama niya ang isang babae—si Sheila, ang kanyang sekretarya na bata at laging naka-makeup.
Padabog na inihagis ni Rico ang isang envelope sa mukha ko.
“Pirmahan mo ‘yan!” sigaw ni Rico.
Pinulot ko ang papel. Divorce Papers.
“Rico? Anong ibig sabihin nito?” tanong ko nang mahinahon.
“Bingi ka ba?!” bulyaw niya. “Ayoko na sa’yo! Tignan mo nga ang itsura mo! Ang pangit mo! Losyang! Wala kang kwenta! Ni hindi ka nag-aayos para sa akin! Buti pa si Sheila, presentable. Ikaw? Pabigat ka lang sa bahay na ‘to!”
Kumapit si Sheila sa braso ni Rico at tumawa. “Sorry po, Tita Mara. Sabi kasi ni Rico, kailangan niya ng babaeng ka-level niya. Yung may trabaho. Hindi yung pambahay lang.”
“Kaya lumayas ka!” dugtong ni Rico. “Binibigyan kita hanggang bukas ng umaga. Iligpit mo ang mga basahan mong damit at umalis ka sa BAHAY KO. Ako ang nagbabayad ng kuryente at tubig dito kaya ako ang may-ari!”
Tinitigan ko si Rico. Masakit ang mga salita niya. Tinawag niya akong pangit. Pinalayas niya ako sa bahay na ako ang bumili (pero hindi niya alam).
Hindi ako umiyak. Tumayo ako nang tuwid.
“Sigurado ka ba diyan, Rico?” tanong ko. “Kapag lumabas ako sa pintong ‘yan, hinding-hindi na ako babalik.”
“Edi wag!” sigaw niya. “Magsama kayo ng laptop mo! Alis!”
Umakyat ako sa kwarto. Hindi ako nag-impake ng damit. Kinuha ko lang ang aking Laptop, ang aking Passport, at ang isang Black Folder na naglalaman ng mga titulo at bank documents.
Kinabukasan, maagang-maaga, nagising si Rico at Sheila dahil sa ingay ng doorbell.
Pagbukas ni Rico ng pinto, bumungad sa kanya ang dalawang lalaking naka-suit. Mga abogado. At sa likod nila, nakatayo ako.
Pero hindi na ako ang “losyang” na Mara.
Nakasuot ako ng Chanel Power Suit, suot ang Jimmy Choo heels, at may suot na Cartier na relo. Ang buhok ko ay maayos, at ang mukha ko ay puno ng kumpiyansa.
“Mara?” gulat na tanong ni Rico. “Bakit… bakit ganyan ang ayos mo? Aalis ka na ba?”
Ngumiti ako.
“Oo, Rico. Aalis na ako. Pero bago ako umalis, may kailangan kang malaman.”
Seninyasan ko ang abogado. Iniabot nito ang isang dokumento kay Rico.
“Mr. Rico,” sabi ng abogado. “Ito po ang ‘Separation of Assets’ ninyo ni Ma’am Mara.”
Binasa ni Rico ang papel. Nanlaki ang mga mata niya. Nalaglag ang panga niya.
“A-Ano ‘to?!” sigaw ni Rico. “Annual Income: $2.7 Million?! (₱150 Million)?! Bank Assets: ₱500 Million?! Mara?! Sa’yo ang lahat ng ito?!”
Lumapit ako sa kanya.
“Oo, Rico,” sagot ko. “Yung nakikita mong laptop sa sulok? Doon ko pinapatakbo ang negosyo ko. Habang ikaw ay nagrereklamo sa trabaho mong kakarampot ang sweldo, ako ay kumikita ng milyon-milyon habang naka-pajama.”
Napatingin si Sheila kay Rico, biglang nagbago ang ihip ng hangin.
“At tungkol sa bahay na ito,” dagdag ko. “Sabi mo kagabi, ‘Bahay MO’ ito dahil ikaw ang nagbabayad ng kuryente?”
Tumawa ako nang mahina.
“Rico, ang kuryente lang ang binabayaran mo. Ang lupa, ang pagpapatayo ng bahay, at ang lahat ng mamahaling gamit sa loob… AKO ang nagbayad niyan nang cash. Nakapangalan sa akin ang Titulo.”
“Kaya mali ang sinabi mo kagabi. Hindi ako ang aalis.”
Tinuro ko ang pinto.
“KAYO ang aalis. Ngayon din.”
Namutla si Rico. Lumuhod siya sa harap ko.
“Babe! Mara! Joke lang ‘yun! Hindi ko sinasadya! Stress lang ako sa trabaho! Mahal kita! Asawa mo ako!”
“Asawa?” tinaasan ko siya ng kilay. “Di ba sabi mo pangit ako? Walang kwenta? At nag-file ka na ng divorce?”
Kinuha ko ang divorce papers na hinagis niya kagabi. Pinirmahan ko ito sa harap niya.
“Ayan. Signed na. Malaya ka na.”
“Guards!” tawag ko.
Pumasok ang mga security na kinuha ko.
“Palabasin ang lalaking ‘to at ang kabit niya. Siguraduhin niyong wala silang dadalhin na kahit anong gamit na binili ko.”
Habang kinakaladkad sila palabas, nagwawala si Sheila.
“Rico! Sabi mo mayaman ka! Wala ka palang pera! Sinungaling ka!” Sinampal ni Sheila si Rico at iniwan ito sa kalsada.
Naiwan si Rico sa labas ng gate—umiiyak, walang bahay, walang asawa, at walang milyon.
Humarap ako sa salamin. Inayos ko ang coat ko.
Sabi niya, “Pangit” ako. Pero habang nakatingin ako sa repleksyon ko—isang babaeng malaya, matagumpay, at bilyonaryo—alam kong ako ang pinakamagandang bagay na pinakawalan niya.
