“TIGILAN MO ANG IYAK MO AT MAGSILBI KA SA MGA BISITA KO!” UTOS NG ASAWA KO SA ARAW NG LIBING NG NANAY KO. PERO ISANG LALAKI ANG BUMULONG NG LIHIM NA NAGPABAGSAK SA LAHAT NG PINAGMAMALAKI NIYA.
Kakalibing lang ng Nanay ko kaninang umaga. Mugto pa ang mga mata ko. Ang gusto ko lang gawin ay magkulong sa kwarto at yakapin ang unan niya.
Pero hindi pwede. Dahil ngayong gabi rin ang Victory Party ng asawa kong si Roman. Na-promote daw siya bilang Senior Vice President ng kumpanya.
Nasa kusina ako, nanginginig ang kamay habang naglalagay ng canapés sa tray.
Biglang pumasok si Roman. Galit.
“Ano ba, Clara!” bulyaw niya. “Bakit ang bagal mo?! Nasa labas na si Boss Chief Executive! Wala silang makain!”
“Roman…” hikbi ko. “Masama ang pakiramdam ko. Kakalibing lang ni Mama. Pwede bang umakyat na lang ako?”
Hinablot ni Roman ang braso ko.
“Huwag kang mag-inarte! Patay na ang Nanay mo! Hindi na siya mabubuhay ng iyak mo!” sigaw niya sa mukha ko. “Importante ang gabing ito para sa career ko! Kaya punasan mo ‘yang luha mo, ngumiti ka, at silbihan mo ang mga bisita ko! Tandaan mo, kung wala ako, wala kang kakainin!”
Wala akong nagawa. Inayos ko ang buhok ko, pinulbosan ang mugto kong mata, at lumabas bitbit ang tray ng pagkain.
Ang sala namin ay puno ng tawanan, usok ng sigarilyo, at amoy ng mamahaling alak.
“Gentlemen!” sigaw ni Roman, nakataas ang baso. “To my success! At sa bagong bahay na bibilhin ko next month!”
“Cheers, VP Roman!” sigaw ng mga katrabaho niya.
Naglakad ako sa gitna nila. Nag-abot ng pagkain.
“Uy, Roman,” sabi ng Boss niya. “Ang ganda naman ng waitress mo. Masyado lang malungkot ang mukha.”
Tumawa si Roman nang malakas. “Ah, asawa ko ‘yan Sir! Pasensya na, namatay kasi ang nanay niyang mahirap. Alam niyo na, drama ng mga poor.”
Nagtawanan sila. Parang tinusok ang puso ko. Tinawag niyang “waitress” ang asawa niya. At pinagtawanan niya ang pagkamatay ng Mama ko.
Yumuko ako para itago ang luha ko. Aalis na sana ako para kumuha ulit ng alak nang bumukas ang main door.
Isang lalaki ang pumasok. Naka-black suit. Seryoso. May dalang briefcase. Hindi siya imbitado.
Tumahimik ang lahat.
“Sino ka?” tanong ni Roman, medyo lasing na. “Gatecrasher? Alis!”
Hindi pinansin ng lalaki si Roman. Dumiretso siya sa akin.
“Mrs. Clara Delos Santos?” tanong ng lalaki sa magalang na boses.
“A-Ako nga po,” sagot ko.
“Ako po si Attorney Valencia. Ang Personal Lawyer ng yumaong Doña Cecilia, ang inyong ina.”
Biglang humalakhak si Roman. “Lawyer?! Ng Nanay niya?! Hahaha! Nagpapatawa ka ba? Tindera lang ng kakanin ang nanay niyan! Walang pambayad sa abogado ‘yan! Baka may utang lang ‘yan!”
Lumapit si Atty. Valencia sa akin at bumulong. Isang bulong na narinig ng mga taong nasa malapit dahil sa katahimikan.
“Ma’am Clara,” sabi ng abogado. “Hindi alam ng asawa mo… pero ang Mama mo, si Doña Cecilia, ang Silent Majority Shareholder ng Apex Corporation—ang kumpanyang pinagtatrabahuhan ng asawa mo.”
Nanlaki ang mata ko. Ang Apex Corp? Ang kumpanya kung saan VP si Roman?
“A-Ano?”
Humarap si Atty. Valencia sa mga tao at kay Roman na ngayon ay nakakunot na ang noo.
Binuksan ng abogado ang briefcase at naglabas ng dokumento.
“Mr. Roman,” sabi ng abogado nang malakas. “Ipinagmamalaki mo ang promotion mo sa Apex Corp, tama?”
“Oo! Bakit?!” angas ni Roman.
“Well,” ngiti ng abogado. “Ayon sa Last Will and Testament ng iyong biyenan… ang lahat ng shares niya sa Apex Corp—na bumubuo ng 60% ng kumpanya—ay ipinamana na niya ngayong araw kay Mrs. Clara.”
Tumingin ang abogado sa akin.
“Ma’am Clara, simula ngayong oras na ito… IKAW NA ANG MAY-ARI NG APEX CORPORATION. Ikaw na ang Boss ng mga Boss ng asawa mo.”
Nalaglag ang baso ni Roman. Basag!
Ang Boss ni Roman (yung kaninang tumawag sa akin ng waitress) ay biglang namutla at napatayo.
“M-Ma’am Clara?” utal ng Boss. “Kayo po ang may-ari? Naku! Condolence po! Pasensya na po kanina!”
Nagkatinginan kami ni Roman. Ang yabang sa mukha niya ay napalitan ng takot.
“C-Clara…” utal ni Roman. “Totoo ba? Mayaman ang Nanay mo? Bakit hindi mo sinabi? Yaman NATIN ‘to diba?”
Dahan-dahan kong ibinaba ang tray na hawak ko sa mesa. Ang tunog nito ay parang hudyat ng pagtatapos ng pagiging alila ko.
Pinunasan ko ang luha ko. At sa unang pagkakataon, tumingin ako kay Roman nang walang takot.
“Yaman natin?” tanong ko. “Sabi mo kanina, kung wala ka, wala akong kakainin, diba?”
“Sabi mo, waitress lang ako, diba?”
Lumapit ako sa kanya.
“Roman, you are FIRED.”
“H-Ha? Clara! Asawa mo ako!”
“Fired ka na sa kumpanya ko,” mariin kong sabi. “At fired ka na rin bilang asawa ko. Lumayas ka sa pamamahay ko.”
“Bahay ko ‘to!” sigaw ni Roman.
“Correction,” singit ni Atty. Valencia. “Naka-pangalan din ito kay Doña Cecilia. Pinapatira niya lang kayo.”
Napaupo si Roman sa sahig.
Humarap ako sa mga bisita na gulat na gulat.
“Tapos na ang party. Magsi-uwi na kayo. At pakidala ang basurang ito palabas,” turo ko kay Roman.
Umakyat ako sa kwarto ko habang hinihila ng security si Roman palabas ng gate. Sa gabing iyon, nawalan ako ng ina, pero nabawi ko ang buhay at dignidad na matagal nang ninakaw ng asawa ko.
