FROM PAEG

TATLONG TAON NA KAMING KASAL

TATLONG TAON NA KAMING KASAL, PERO TUWING HATINGGABI AY LUMILIPAT ANG ASAWA KO SA KWARTO NG NANAY NIYA. AKALA KO AY MAY “MALISYOSO” SILANG GINAGAWA—PERO NANG SUNDAN KO SIYA, NAKITA KO ANG ISANG BAGAY NA NAGPALUHOD SA AKIN SA IYAK.

Nang pakasalan ko si Dante, akala ko ako na ang pinakamaswerteng babae sa buong mundo.

Si Dante ay tahimik, masipag, at napakalambing. Sa unang mga linggo ng aming pagsasama, perpekto ang lahat. Pakiramdam ko ay nasa isang fairy tale ako. Nakatira kami sa malaking bahay kasama ang kanyang biyudang ina na si Aling Sol.

Mabait naman si Aling Sol, pero may pagka-isip bata na ito at madalas ay tahimik lang sa kanyang kwarto.

Pero pagkalipas ng isang buwan, may napansin akong kakaiba.

Tuwing sasapit ang alas-dose ng hatinggabi, dahan-dahang bumabangon si Dante. Aalisin niya ang pagkakayakap sa akin, maglalakad nang patiyad palabas ng kwarto, at hindi na babalik hanggang umaga.

Sa una, akala ko umiinom lang siya ng tubig o nagbabanyo. Pero gabi-gabi itong nangyayari.

Isang gabi, nagkunwari akong tulog. Narinig ko ang pagbukas ng pinto. Hinintay ko ang mga yapak niya. Hindi siya pumunta sa kusina. Hindi siya pumunta sa banyo.

Pumasok siya sa kwarto ng Nanay niya. At narinig ko ang pag-lock ng pinto.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Bakit?

Ang daming tumakbo sa isip ko. Incest? May sakit ba siya sa pag-iisip? May tinatago ba silang yaman? O baka naman hindi ko talaga kilala ang asawa ko?

Tiniis ko ito ng tatlong taon. Tatlong taon akong nagbulag-bulagan dahil mahal ko siya. Tatlong taon akong umiiyak sa unan tuwing iniiwan niya ako sa kama. Tinanong ko siya minsan, “Mahal, saan ka galing kagabi?” Ang sagot niya lang, “Di ako makatulog, nanood lang ako ng TV sa sala.” Nagsisinungaling siya.

Pero kagabi, napuno na ako. Hindi ko na kaya ang selos at pagdududa.

Alas-dose ng hatinggabi. Bumangon si Dante. Lumabas siya.

Pagkasara ng pinto, bumangon ako. Nanginginig ang tuhod ko habang sinusundan siya sa madilim na hallway.

Tumigil siya sa tapat ng kwarto ni Aling Sol. Pumasok siya.

Dahan-dahan akong lumapit. Inilapat ko ang tenga ko sa pinto. May naririnig akong… ungol. May naririnig akong kaluskos at mabibigat na paghinga.

Napakagat ako sa labi ko. Diyos ko, totoo ba ang hinala ko?

Pinihit ko ang seradura. Hindi ito naka-lock nang maayos ngayon.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.

Ang inaasahan kong makita ay isang kahalayan. Ang inaasahan kong makita ay ang asawa kong katabi ng nanay niya sa kama.

Pero ang bumungad sa akin ay nagpatigil ng pagtibok ng puso ko.

Hindi sila magkatabi sa kama.

Ang kwarto ay walang laman na gamit kundi isang kama at isang silya. Ang mga dingding ay may padding o malambot na foam.

Si Aling Sol ay nasa gitna ng kwarto, nakatali ang mga kamay sa gilid ng kama gamit ang malambot na tela. Nagwawala siya. Ang mga mata niya ay dilat na dilat pero walang emosyon, bumubula ang bibig, at pilit niyang sinasaktan ang sarili niya.

At si Dante?

Si Dante ay nakaluhod sa sahig, yakap-yakap ang mga binti ng kanyang ina.

Puno ng kalmot, kagat, at pasa ang likod at braso ni Dante.

“Bitawan mo ako! Papatayin kita! Demonyo ka!” sigaw ni Aling Sol sa boses na parang hindi tao. Sinisipa niya si Dante sa mukha. Sinabunutan niya ito.

Pero hindi gumanti si Dante. Hindi siya umalis.

Sa halip, hinigpitan pa ni Dante ang yakap sa nanay niya habang umiiyak.

“Nay… nandito lang ako… si Dante ‘to… anak mo…” bulong ni Dante habang tumutulo ang dugo mula sa labi niyang tinamaan ng sipa. “Tahan na, Nay… ligtas ka na… hindi kita iiwan…”

Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang pagsigaw. Gasp.

Napalingon si Dante. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ako sa pinto. Puno ng dugo at pawis ang mukha niya.

“Elena?!” gulat na tawag niya. “Huwag kang pumasok! Delikado!”

Pero tumakbo ako palapit. “Dante! Anong nangyayari?! Bakit… bakit ganyan ang Nanay?!”

Biglang kumalma si Aling Sol nang mapagod ito. Nakatulog ito bigla dahil sa gamot na itinurok ni Dante.

Bumagsak si Dante sa sahig, hingal na hingal.

Nilapitan ko siya at hinawakan ang mga sugat niya. “Dante… bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Umiyak ang asawa ko. Ang lalaking akala ko ay may maitim na sekreto, ay may pasan palang napakabigat na krus.

“May Severe Schizophrenia at Night Terrors si Nanay, Elena,” paliwanag ni Dante habang nanginginig. “Nagsimula ito nung namatay si Tatay sa sunog. Sinisi ni Nanay ang sarili niya. Tuwing hatinggabi, bumabalik ang trauma niya. Nagiging bayolente siya. Gusto niyang saktan ang sarili niya at ang ibang tao.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Walang nurse na tumatagal sa kanya. Lahat umaalis dahil sa takot. Walang mental hospital na tumatanggap sa kanya dahil sa lala ng kondisyon niya, o kung tanggapin man, itatali lang siya na parang hayop at iiwan.”

Tumingin si Dante sa natutulog niyang ina.

“Ako lang ang nakakapagpakalma sa kanya. Kailangan niya ng amoy ko. Kailangan niyang maramdaman na nandito ako para maalala niyang buhay pa ang anak niya. Kaya gabi-gabi… nagpapabugbog ako sa kanya, Elena. Hinahayaan kong saktan niya ako hanggang sa mapagod siya, para lang hindi niya saktan ang sarili niya.”

“Pero bakit mo tinago sa akin?” tanong ko, humahagulgol.

“Dahil ayokong matakot ka,” sagot niya. “Ayokong isipin mo na may baliw sa pamilya natin. Ayokong magising ka na puro pasa ang asawa mo. Gusto kong manatiling perpekto ang tingin mo sa buhay natin… kahit na sa gabi, impyerno ang pinagdadaanan ko.”

Niyakap ko si Dante nang mahigpit. Hinalikan ko ang bawat pasa, bawat kalmot, bawat sugat sa katawan niya.

Sa loob ng tatlong taon, pinagdudahan ko siya. Inisip kong masama siyang tao. Pero ang totoo, siya ang pinakadakilang lalaking nakilala ko. Isinasakripisyo niya ang sarili niyang katawan at tulog para sa ina niyang hindi na siya kilala.

“Hindi mo na kailangang gawin ‘to nang mag-isa, Dante,” bulong ko. “Asawa mo ako. Sa hirap at ginhawa. Sa sakit at kalusugan. Tutulungan kita.”

Mula sa gabing iyon, hindi na lumipat si Dante nang mag-isa. Sabay kaming pumapasok sa kwarto ni Aling Sol. Nag-aral ako kung paano mag-alaga ng pasyenteng may trauma. Tinulungan ko siyang magpainom ng gamot. At kapag nagwawala si Aling Sol, dalawa kaming yumayakap sa kanya hanggang sa kumalma siya.

Nawala ang perpektong imahe ng asawa ko, pero napalitan ito ng isang bagay na mas totoo at mas dakila: isang pagmamahal na handang magtiis ng sakit, huwag lang iwanan ang pamilya.

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top button
error: Content is protected !!