SINIGAWAN NG BILYONARYO ANG YAYA: “TUMAHIMIK KA AT MAGTRABAHO KA LANG!” PERO NATIGILAN ANG BUONG MANSYON NANG DUMATING ANG PINAKAMAYAMANG INVESTOR AT NAGMANO SA YAYA.
Si Don Enrico ay isang Real Estate Tycoon. Kilala siya sa pagiging matapobre. Para sa kanya, ang mga katulong at empleyado ay parang mga kasangkapan lang na walang karapatang magsalita.
Ang kanyang pinakabagong proyekto ay nakasalalay sa isang napakalaking deal kasama ang “Matsuda Group” ng Japan. Ang CEO nito, si Mr. Kenji Matsuda, ay bibisita sa kanyang mansyon para sa isang dinner meeting upang pirmahan ang kontrata.
Dahil dito, nag-hire si Don Enrico ng isang special nanny para bantayan ang kanyang makulit na anak na si Leo habang nagmimiting sila. Ang nakuha niya ay si Nanay Lita, isang 60-anyos na babae, tahimik, at simpleng manamit.
Sa gabi ng dinner, abala ang lahat.
Naghahanda si Don Enrico ng mamahaling Seafood Paella at Lobster para sa kanyang bisitang Hapon. Gusto niyang ipa-impress si Mr. Matsuda.
Habang naghahain ang mga waiter, lumapit si Nanay Lita kay Don Enrico.
“Sir Enrico…” mahinang tawag ni Nanay Lita. “Pwede po ba kayong makausap sandali? Tungkol po sa pagkain…”
Agad na kumunot ang noo ni Enrico. Busy siya sa pag-aayos ng kanyang kurbata.
“Ano na naman?!” bulyaw ni Enrico. “Nakikita mong busy ako di ba? Huwag mo akong abalahin sa mga walang kwentang bagay!”
“Pero Sir, importante po ito. Kasi po…”
Hindi na pinatapos ni Enrico si Nanay Lita. Humarap siya at dinuro ang matanda sa harap ng ibang staff.
“STOP!” sigaw ni Enrico. “Binabayaran kita para magbantay ng bata, hindi para makialam sa menu ko! Ano bang alam ng isang katulong sa panlasa ng mga bilyonaryo? Ha?”
“Tumahimik ka at magtrabaho ka na lang! (Shut up and just work!)”
“Kapag narinig ko pa ang boses mo, palalayasin kita nang walang sweldo! Doon ka sa kusina! Huwag kang lalabas!”
Napayuko si Nanay Lita. “Opo, Sir. Pasensya na po.”
Bumalik si Nanay Lita sa kusina, malungkot pero tahimik na nagdasal.
Dumating si Mr. Kenji Matsuda kasama ang kanyang mga executives. Yumuko si Enrico at sinalubong sila nang may malaking ngiti.
“Welcome, Mr. Matsuda! It is an honor,” bati ni Enrico. “Please, have a seat. I prepared a special feast for you. The best seafood in the country!”
Umupo sila sa mahabang mesa. Inilapag ng mga waiter ang Lobster at Shrimp dishes.
Akmang kakain na si Mr. Matsuda nang biglang bumukas ang pinto ng kusina.
Lumabas si Nanay Lita. Hindi siya nakatiis. Alam niyang may mangyayaring masama.
“HUWAG!” sigaw ni Nanay Lita.
Tumakbo siya palapit sa mesa at hinablot ang plato ni Mr. Matsuda bago pa ito makasubo.
Tumapon ang pagkain sa sahig.
Nanlaki ang mata ni Don Enrico. Namutla siya sa galit. Sinira ng katulong ang dinner!
“ANONG GINAWA MO?!” sigaw ni Enrico. “NABABALIW KA NA BA?!”
Sinampal ni Enrico ang kamay ni Nanay Lita.
“Guard! Kaladkarin niyo ang babaeng ito! Sinabi ko nang tumahimik ka at magtrabaho lang di ba?! Napaka-bobo mo! Sinira mo ang deal ko!”
Hinawakan ng mga guard si Nanay Lita. Umiiyak ang matanda.
“Sir, gusto ko lang po iligtas ang bisita niyo…”
“Iligtas?! Saan?! Sa sarap ng pagkain ko?! Alis!”
Akmang ilalabas na si Nanay Lita nang biglang magsalita si Mr. Matsuda.
“BITAWAN NIYO SIYA.”
Malamig at nakakatakot ang boses ni Mr. Matsuda.
Natigilan ang mga guard.
Tumayo si Mr. Matsuda. Hindi siya tumingin kay Enrico. Dumiretso siya kay Nanay Lita.
Yumuko si Mr. Matsuda nang malalim—isang traditional Japanese bow ng paggalang. Pagkatapos, hinawakan niya ang mga kamay ni Nanay Lita na nanginginig.
“O-Okasan…? (Nanay?)” bulong ni Mr. Matsuda.
Nagulat ang lahat.
“Nanay Lita?” tanong ni Mr. Matsuda. “Kayo po ba ‘yan? Ang Yaya ko nung bata pa ako sa Pilipinas?”
Tumingala si Nanay Lita at ngumiti habang umiiyak. Hinaplos niya ang pisngi ng bilyonaryong Hapon.
“Kenji… ang laki-laki mo na. Gwapo ka na.”
“Oh my God!” napaluha si Mr. Matsuda at niyakap nang mahigpit ang matanda. “I have been looking for you for 20 years! Nung bumalik kami sa Japan, nawalan kami ng contact sa’yo. Ikaw ang pangalawang ina ko!”
Humarap si Mr. Matsuda kay Enrico. Ang mukha niya ay puno ng galit.
“Mr. Enrico,” mariing sabi ni Matsuda. “Alam mo bang may Severe Seafood Allergy ako? Kung nakain ko ang Lobster na inihain mo, maari akong mamatay sa loob ng limang minuto dahil sa Anaphylactic Shock.”
Namutla si Enrico. “H-Hindi ko po alam… Sir…”
“Hindi mo alam?” turo ni Matsuda kay Nanay Lita. “Sinubukang sabihin sa’yo ni Nanay Lita kanina, di ba? Pero anong ginawa mo? Sinigawan mo siya. Pinalayas mo siya. Sinabi mong ‘Shut up and just work.’“
“Niligtas niya ang buhay ko ngayon, Mr. Enrico. Gaya ng pag-alaga niya sa akin noong bata ako.”
“P-Pero Sir… Yaya lang po siya…” katwiran ni Enrico.
“Yaya LANG?!” sigaw ni Matsuda. “Ang babaeng ito ang nagturo sa akin ng Tagalog. Siya ang nagturo sa akin ng pagpapakumbaba. Mas mayaman ang pagkatao niya kaysa sa’yong bilyonaryo ka!”
Pinunit ni Mr. Matsuda ang kontrata sa harap ni Enrico.
“Walang deal. Aalis na kami.”
“At isasama ko si Nanay Lita,” dagdag ni Matsuda. “Titira siya sa Japan, sa mansyon ko, kung saan tratuin siyang Reyna, hindi katulong.”
“T-Teka lang po, Mr. Matsuda! Bilyun-bilyon ang mawawala sa akin!” pagmamakaawa ni Enrico, lumuluhod.
Tumingin si Nanay Lita kay Enrico. Sa unang pagkakataon, nagsalita siya nang may awtoridad.
“Sir Enrico,” sabi ni Nanay Lita. “Sabi niyo po kanina, shut up di ba? Kaya mabuti pang tumahimik na lang po kayo at panoorin kaming umalis.”
Iniwan nila si Enrico na nakaluhod sa gitna ng nagkalat na pagkain. Nawala ang kanyang pinakamalaking deal, nawala ang kanyang reputasyon, at narealize niya ang pinakamasakit na aral:
Na ang taong pilit mong pinatatahimik, ay siya palang may hawak ng boses na pwedeng sumagip—o sumira—sa buhay mo.
