SINAMPAL AKO NG ASAWA KO DAHIL LATE AKO UMUWI, TINAWAG AKONG “WALANG KWENTA” AT PINAGLUTO ANG NANAY NIYA — NANG ITULAK NIYA AKO MATAPOS LURAAN ANG PAGKAIN, DOON KO WINAKASAN ANG LAHAT
Galing ako sa trabaho. Overtime. Pagod na pagod ang katawan ko, pero mas pagod ang puso ko.
Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang asawa kong si Ramil at ang biyenan kong si Aling Delia.
Hindi pa ako nakakapasok nang tuluyan, naramdaman ko na ang bigat ng kamay ni Ramil.
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Muntik na akong matumba.
“Anong oras na?!” sigaw ni Ramil. Ang amoy ng alak ay humahalo sa kanyang hininga. “Alam mo ba ang oras, ha?! Walang kwentang babae! Gutom na gutom na ang Nanay ko, tapos ikaw nagpapasarap ka sa labas?!”
“Ramil… nag-overtime ako…” paliwanag ko habang hawak ang pisngi ko. “Kailangan natin ng pera para sa bills…”
“Pera?!” tawa ni Aling Delia na nakaupo sa sofa. “Barya lang naman ang inuuwi mo! Mas mabuti pang maging katulong ka na lang dito sa bahay kaysa mag-kunwaring may trabaho ka!”
“Narinig mo ‘yun?!” duro ni Ramil sa akin. “Pumasok ka sa kusina! Ipagluto mo ang Nanay! Huwag kang lalabas hangga’t hindi masarap ang niluluto mo!”
Kahit nanginginig ang tuhod ko sa pagod at gutom, pumasok ako sa kusina.
Nagluto ako. Kare-Kare. Ito ang paborito ni Aling Delia. Inabot ako ng isang oras. Masakit ang likod ko, kumikirot ang pisngi kong sinampal, pero tiniis ko. Gusto kong ipakita na mabuti akong asawa.
Pagkalipas ng isang oras, inihain ko ang mainit na pagkain sa mesa.
Umupo si Ramil. Si Aling Delia ay nanonood lang, hinihintay ang hatol ng anak niya.
Kumuha si Ramil ng isang kutsara. Sinubo niya ito.
Kinabahan ako.
Biglang…
PWE!
Iniluwa ni Ramil ang pagkain sa sahig.
“Ano ‘to?!” sigaw niya. “Ang alat! Lasang basura! Gusto mo bang patayin sa high blood ang Nanay ko?!”
“Ramil… tinimplahan ko ‘yan nang maayos…”
Tumayo si Ramil. Sa sobrang galit, itinulak niya ako nang malakas.
Wala akong balanse.
BLAG!
Tumama ang likod ko sa refrigerator. Napaupo ako sa sahig. Ang sakit. Ramdam ko ang pag-ikot ng paningin ko.
“Walang silbi!” sigaw ni Ramil. “Layasan mo ako sa paningin ko! Bukas, mag-resign ka na! Dito ka lang sa bahay at maglinis!”
Habang nakaupo ako sa malamig na sahig, tumingin ako sa kanila.
Si Ramil na galit na galit. Si Aling Delia na nakangisi.
Sa loob ng limang taon, nagtiis ako. Pero sa gabing ito, sa pagtulak na iyon… may nabasag sa loob ko. Hindi buto, kundi ang pagmamahal ko sa kanya.
Dahan-dahan akong tumayo. Hindi ako umiyak.
Pinunasan ko ang dumi sa damit ko.
“Ramil,” mahinahon kong tawag.
“Ano?!” bulyaw niya.
Kinuha ko ang bag ko na nasa mesa. Binuksan ko ito at inilabas ang isang brown envelope.
Ibinato ko ito sa mukha niya.
“Ano ‘to?” tanong niya.
“Tignan mo,” sagot ko.
Binuksan niya ang envelope. Nanlaki ang mata niya. Namutla si Aling Delia.
Ito ay ang Titulo ng Bahay at ang Certificate of Ownership ng Kotse.
“A-Anong ibig sabihin nito?” utal ni Ramil. “Bakit… bakit nakapangalan sa’yo lahat?”
Ngumiti ako. Isang ngiting walang buhay.
“Alam mo ba kung bakit ako late umuwi, Ramil?” tanong ko. “Hindi dahil sa overtime sa trabaho ko bilang ‘clerk’ na tingin niyo sa akin.”
“Late ako kasi galing ako sa opisina ng Abogado ko. Tinapos namin ang proseso ng paglilipat ng lahat ng assets na binili ko gamit ang pera ko—ang perang hindi mo alam na kinikita ko dahil busy ka sa pag-inom at pagiging mama’s boy.”
Lumapit ako sa kanya.
“Ang bahay na ito? Akin. Ang kotseng ginagamit mo pang-inom? Akin. Ang kuryenteng nagpapaliwanag sa pagmumukha niyo? Ako ang nagbabayad.”
“Kaya nang itulak mo ako kanina… itinulak mo na rin ang sarili mo palabas ng buhay ko.“
Kinuha ko ang cellphone ko.
“Nasa labas na ang mga Barangay Tanod at Pulis,” sabi ko. “Tinawagan ko sila bago pa ako pumasok ng bahay dahil alam kong sasaktan mo ako.”
“Hon! Ramil! Asawa mo ako!” biglang nagmakaawa si Ramil, akmang yayakap sa akin. “Sorry na! Pagod lang ako!”
“Hija!” singit ni Aling Delia. “Pamilya tayo! Huwag kang ganyan!”
Umatras ako.
“Ang pamilya, hindi nananakit,” sagot ko. “At ang pagkain na niluraan mo? ‘Yan na ang huling luto ko para sa inyo.”
Pumasok ang mga pulis.
“Sir, Ma’am, kailangan niyo na pong lumabas. May Temporary Protection Order na po si Ma’am laban sa inyo. At dahil sa kanya ang bahay, kayo ang aalis.”
Habang kinakaladkad sila palabas ng gate, bitbit lang ang mga damit nila sa plastic bag, naramdaman ko ang sakit ng katawan ko… pero naramdaman ko rin ang sarap ng kalayaan.
Sinaraduhan ko sila ng pinto. Kinuha ko ang Kare-Kareng niluto ko, at itinapon ko ito sa basurahan—kasama ng pagmamahal ko sa lalaking walang kwenta.
