SINAMPAL AKO NG MANAGER SA SARILI KONG HOTEL DAHIL MUKHA DAW AKONG “MAHIRAP”—PERO MAKALIPAS ANG 10 MINUTO, NATUKLASAN KO ANG KANILANG BAHO AT SINESANTE KO SILANG LAHAT SA HARAP NG MGA BISITA.
Ako si Sophia. Sa edad na 28, ako na ang nagmamay-ari ng The Grand Orion, ang pinakasikat na 5-star hotel sa lungsod. Namana ko ito sa yumao kong ama. Dahil bata pa ako, marami sa mga empleyado ko ang hindi pa ako nakikilala sa mukha, lalo na sa mga bagong branches.
Madalas akong magpanggap bilang ordinaryong guest o aplikante para makita kung maayos ba ang serbisyo ng aking mga tauhan.
Isang maulan na Martes, nagdesisyon akong bumisita sa Grand Orion – Makati Branch. Dahil malakas ang ulan at nasiraan ako ng kotse sa daan, nag-commute lang ako. Basang-basa ang suot kong simpleng t-shirt at maong. Magulo ang buhok ko at wala akong makeup.
Pagpasok ko sa lobby, napansin kong magulo ang paligid. Walang bumati sa akin. Ang mga receptionist ay nagchichismisan at nagtatawanan habang ang mga telepono ay ring nang ring.
Naglakad ako papunta sa Front Desk.
“Excuse me,” bati ko. “Pwede bang makausap ang Manager?”
Tinignan ako ng receptionist mula ulo hanggang paa. Tinaasan niya ako ng kilay.
“Miss, deliveries are at the back,” mataray na sagot niya. “Huwag kang humarang dito sa lobby, pang-VIP lang ito. Ang dumi-dumi mo, tinutuluan mo ng tubig ang mahal naming carpet.”
“Hindi ako delivery girl,” mahinahon kong sagot. “Guest ako. At gusto kong makausap ang Manager niyo tungkol sa serbisyo niyo.”
Tumawa nang malakas ang receptionist. “Guest? Ikaw? Hahaha! Wala kaming kwarto para sa mga pulubi. Umalis ka na bago ako tumawag ng guard!”
Dahil sa ingay, lumabas mula sa opisina ang Duty Manager na si Ms. Glenda. Kilala si Glenda na istrikto, pero hindi ko alam na matapobre pala siya.
“Anong ingay ito?!” sigaw ni Glenda.
“Ma’am Glenda!” sumbong ng receptionist. “Ayaw pong umalis ng babaeng ‘to! Nagpupumilit pumasok, mukha namang magnanakaw!”
Humarap sa akin si Glenda. Ang tingin niya ay puno ng pandidiri.
“Hoy, babae!” duro ni Glenda sa mukha ko. “Bingi ka ba? Sabi ng staff ko, lumayas ka! Sinisira mo ang image ng hotel ko!”
“Hotel mo?” tanong ko, medyo tumaas ang boses ko. “Sigurado ka bang sa’yo ito? At ganyan ba kayo tratuhin ang mga tao dito base sa suot nila?”
“Aba’t sumasagot ka pa!”
Sa sobrang galit ni Glenda na may kumukwestiyon sa kanya, bigla niyang itinaas ang kanyang kamay.
PAK!
Isang malakas at mainit na sampal ang dumapo sa pisngi ko.
Tumahimik ang buong lobby. Napatigil ang mga guest. Napahawak ako sa pisngi ko. Mahapdi. Masakit.
“Huwag mo akong hamunin sa teritoryo ko!” sigaw ni Glenda. “Guards! Kaladkarin niyo ang babaeng ito palabas at itapon sa kalsada!”
Lumapit ang dalawang security guard at hinawakan ako sa magkabilang braso nang mahigpit.
“Bitawan niyo ako!” sigaw ko. “Magkaka-alaman tayo!”
Habang hinihila nila ako, nahulog ang bag ni Glenda na nakapatong sa counter dahil sa gulo.
Kumalat ang laman ng bag niya sa sahig.
At doon… doon ko nakita ang totoong dahilan kung bakit mainit ang ulo niya at kung bakit gusto niya akong paalisin agad.
Sa sahig, kasama ng mga lipstick at wallet, ay may nalaglag na makakapal na dokumento at susi ng Master Suite.
Nanlaki ang mata ko nang makita ko ang mga resibo na nakasiksik sa folder.
“Wait!” sigaw ko. Buong lakas akong kumawala sa mga guard at dinampot ang isang papel sa sahig.
“Huwag mong hawakan ‘yan!” tili ni Glenda, biglang namutla.
Binasa ko ang papel.
Ito ay isang Invoice para sa catering ng isang kasal. Nagkakahalaga ng 3 Milyong Piso. Pero ang nakalagay na account number kung saan idideposit ang bayad ay hindi sa The Grand Orion, kundi sa personal account ni Glenda.
Binuksan ko pa ang ibang papel. Nakita ko ang listahan ng “Ghost Employees”—mga pangalan ng tao na nasa payroll ng hotel pero hindi naman nagtatrabaho. Ang sweldo nila ay diretso sa bulsa ni Glenda at ng HR Manager.
Kaya pala. Kaya pala ayaw niya ng “istorbo”. Kaya pala gusto niya akong paalisin agad. Ginagawa nilang gatasan ang kumpanya ko!
“Akin na ‘yan!” sigaw ni Glenda, pilit na inaagaw ang papel.
Umatras ako. Inilabas ko ang cellphone ko at tinawagan ang Regional Director na alam kong nasa building din para sa inspection.
“Director Valdez, bumaba ka sa lobby. NOW,” utos ko sa telepono.
Natigilan si Glenda. “Sino ang tinatawagan mo? Director Valdez? Hahaha! Akala mo sasagutin ka nun?”
Bumukas ang elevator. Tumakbo si Director Valdez, hingal na hingal.
“Ma’am Sophia!” sigaw ni Director Valdez nang makita ako. “Diyos ko! Anong nangyari sa inyo? Bakit basa kayo? Bakit… bakit ang pula ng pisngi niyo?”
Napatingin si Director Valdez kay Glenda at sa mga guard na nakahawak pa rin sa akin.
“Bitawan niyo si Ma’am Sophia!” sigaw ng Director. “Alam niyo ba kung sino ‘yan?! Siya ang CEO at may-ari ng buong Orion Group!”
Parang binuhusan ng yelo si Glenda. Nalaglag ang panga ng receptionist. Ang mga guard ay biglang bumitaw at umatras na parang nakahawak ng apoy.
“C-CEO…?” bulong ni Glenda. “Ma’am Sophia…?”
Inayos ko ang damit ko. Masakit pa rin ang pisngi ko, pero mas masakit ang nalaman kong panloloko nila.
Humarap ako kay Glenda. Ipinakita ko ang mga papel na pinulot ko.
“Sinampal mo ako dahil mukha akong mahirap, Glenda,” malamig kong sabi. “Pero ang mas masakit, ninanakawan mo ako sa sarili kong pamamahay.”
“Ma’am… p-paliwanag ko po…” nanginginig na si Glenda. Lumuhod siya sa harap ko. “Sorry po! Hindi ko po kayo nakilala! Ibabalik ko po ang pera! Huwag niyo po akong ipakulong!”
Tumingin ako sa paligid. Sa receptionist na tumawa kanina, sa mga guard na nanakit sa akin, at sa HR Manager na kakarating lang at namumutla rin.
“Ten minutes,” sabi ko.
“P-Po?” tanong ni Glenda.
“Ten minutes ago, I was just a customer asking for help. But now…”
Humarap ako kay Director Valdez.
“Director, I want everyone involved in this payroll scam fired. Right now.”
Tinuro ko si Glenda.
“You are fired.”
Tinuro ko ang receptionist.
“You are fired.”
Tinuro ko ang mga guard.
“You are fired.”
“At hindi lang ‘yun,” dagdag ko. “Ipadampot sila sa Pulis. Estafa, Qualified Theft, at Physical Injury. Siguraduhin mong mabubulok sila sa kulungan hanggang sa mabayaran nila ang bawat sentimong ninakaw nila sa hotel ko.”
Nagkagulo sa lobby. Iyak nang iyak si Glenda habang pinoposasan ng mga pulis na dumating. Ang receptionist ay himatayin sa takot.
Sa huli, lumapit ako sa isang matandang cleaner na nasa gilid, si Nanay Rosa. Siya lang ang nag-abot sa akin ng tissue kanina nung basa ako ng ulan, kahit na pinagalitan siya ni Glenda.
“Nanay Rosa,” ngiti ko. “Nakita ko ang kabutihan mo kanina. Mula ngayon, ikaw na ang Head ng Housekeeping. Kailangan ko ng mga taong may puso sa hotel ko.”
Umalis ako sa lobby na taas-noo. Ang sampal na natanggap ko ay masakit, pero ito ang gumising sa akin para linisin ang sarili kong bakuran. Napatunayan ko na minsan, kailangan mong magpanggap na “wala” para makita mo kung sino talaga ang tapat at kung sino ang ahas.
