SAMPAL ANG INABOT NG OFW NA ANAK NANG HINGIN ANG KANYANG ATM CARD—HINDI ALAM NG PAMILYA, ITO ANG HULING BARYA NA MATATANGGAP NILA
Sa loob ng limang taon, si Liezel ay nagtrabaho bilang nurse sa Dubai. Sa loob ng panahong iyon, halos hindi siya kumakain ng masarap. Instant noodles, delata, at tinapay—iyan ang diet niya araw-araw para lang maipadala ang 90% ng sahod niya sa Pilipinas.
Ang usapan: Siya ang bahala sa gastusin, at ang Nanay niya ang magtatabi ng “Savings” niya sa isang bank account na hawak nito.
“Anak, kami na ang bahala mag-ipon para sa’yo,” laging sabi ng nanay niyang si Aling Gloria. “Para pag-uwi mo, may pampatayo ka na ng sarili mong bahay.”
Umuwi si Liezel sa Pilipinas para sa isang surpresa. Hindi niya sinabi na darating siya. Sabik na sabik siyang makita ang pamilya at ang “naipon” niyang pera.
Pero pagbaba niya ng taxi sa tapat ng bahay nila, nanlaki ang mata niya.
May nakaparadang bagong Red Sports Car sa garahe. Bumaba mula rito ang kuya niyang si Jun-Jun—na limang taon nang walang trabaho. Naka-branded na damit, mamahalin ang relo, at amoy alak.
“Wow, Kuya! Bigtime ka na ah? May trabaho ka na?” tanong ni Liezel, bagama’t kinakabahan.
Nagulat si Jun-Jun. “L-Liezel? Nandito ka na pala!”
Pumasok si Liezel sa loob ng bahay. Nakita niya ang mga bagong appliances. Malaking TV, bagong sofa, aircon sa sala.
Lumabas si Aling Gloria. “Anak! Bakit hindi ka nagsabi?!”
Walang paligoy-ligoy, nilahad ni Liezel ang kamay niya. “Ma, nasaan na po ang ATM card at Passbook ko? Gusto ko po makita ang ipon ko. Balak ko na pong magsimula ng construction ng bahay ko.”
Nagbago ang mukha ni Aling Gloria. Tumingin ito kay Jun-Jun.
“A-Ah… eh… nasa bangko pa, anak. Sarado na ngayon. Bukas na lang,” palusot ng ina.
“Ma, online banking lang ‘yan. Akin na ang card. Ngayon din.”
Nagalit si Aling Gloria. “Kararating mo lang, pera agad ang hanap mo?! Wala ka bang tiwala sa nanay mo?!”
“Ma, nakikita ko ang kotse ni Kuya. Nakikita ko ang mga gamit dito. Saan galing ang pambili niyan? Eh ako nga sa Dubai, Lucky Me lang ang kinakain ko! Tapos si Kuya, naka-sports car?!”
Dahil sa galit, lumapit si Aling Gloria at…
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Liezel.
“Wala kang utang na loob!” sigaw ni Aling Gloria. “Kami ang mga magulang mo! Kami ang nagpalaki sa’yo! Itinatago lang namin ang sahod mo para manatiling safe ito para sa future mo! Ang sama ng ugali mo para pagbintangan kami!”
Hawak ni Liezel ang pisngi niya. Tumulo ang luha niya. Hindi dahil sa sakit ng sampal, kundi sa sakit ng katotohanan.
Limang taon. Limang taong sakripisyo.
Tumingin si Liezel sa Kuya niya na nakayuko. Tumingin siya sa Nanay niya na nagmamalinis.
Tumawa nang mapakla si Liezel.
“Safe? Safe para sa future ko?” tanong ni Liezel. Kinuha niya ang cellphone niya. “Ma, alam niyo ba kung bakit ako umuwi nang walang pasabi?”
“Bakit?!” bulyaw ni Aling Gloria.
“Dahil tumawag sa akin ang bangko sa Dubai noong nakaraang buwan. Sinabi nilang Zero Balance na ang account ko dito sa Pilipinas dahil winithdraw niyo lahat sa counter.”
Namutla si Aling Gloria.
“Alam ko na, Ma. Alam ko nang inubos niyo ang pera ko pambili ng luho ni Kuya. Ang sports car, ang renovation, ang mga alahas mo. Lahat ‘yun, dugo at pawis ko.”
“K-Kapatid mo naman siya…” katwiran ng Nanay. “Ikaw, marami ka pang kikitain. Siya, kailangan niya ng tulong para pumorma at makahanap ng chix…”
“Ganun ba?” pinunasan ni Liezel ang luha niya. “Edi good luck.”
“Anong good luck?”
“Good luck sa pagbabayad ng monthly amortization ng kotseng ‘yan. Good luck sa kuryente ng aircon niyo. At good luck sa pagkain niyo araw-araw.”
Naglakad si Liezel papunta sa pinto bitbit ang maleta niya.
“Saan ka pupunta?!” sigaw ni Jun-Jun. “Liezel, huwag kang umalis! Wala kaming pambayad sa dues ng kotse sa next month! Mahahatak ‘to!”
Humarap si Liezel sa huling pagkakataon.
“Problema niyo na ‘yan. Resign na ako sa trabaho. At kahit bumalik ako sa abroad, nagbukas na ako ng bagong account na ako lang ang may alam. Simula sa araw na ito, patay na ang anak niyong ‘bangko’.”
Lumabas si Liezel ng bahay. Sumakay siya ng taxi habang hinahabol siya ng kanyang ina at kapatid na nagsisisigaw.
“Anak! Sorry na! Huwag mo kaming iwan! Paano na kami?!”
Hindi lumingon si Liezel. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, kakain siya sa isang mamahaling restaurant. O-order siya ng steak, hindi noodles. Dahil sa wakas, ang pera niya ay kanya na lang.
