SA UNANG PAGKAKATAON NA NA-MEET KO ANG PAMILYA NG FIANCÉ KO, BINUHUSAN AKO NG NANAY NIYA NG ALAK SA MUKHA AT SUMIGAW: “PAMPATAY-GERMS SA MAHIHIRAP! GUSTO MONG PAKASALAN ANG ANAK KO? MAGBAYAD KA NG $100,000 NGAYON DIN!” PERO NANG MAKITA KONG NAKANGITI LANG ANG FIANCÉ KO HABANG INAAPI AKO, PINUNASAN KO ANG MUKHA KO AT SINABING: “OKAY. KUNG PERA ANG GUSTO NIYO, I AM TERMINATING ALL CONTRACTS WITH YOUR COMPANY.” AT BIGLANG NANIGAS ANG BUONG KWARTO SA TAKOT.
Ang Simula: Ang Pagsubok
Kabadong-kabado ako habang nakatayo sa harap ng napakalaking mahogany door ng Mansyon ng pamilyang Villafuerte.
Ako si Sophia. Isang Bilyonaryo at CEO ng Valderama Holdings. Pero ngayong gabi, nagpakilala lang ako bilang isang “simpleng Executive Assistant.” Nakasuot ako ng isang puting bestida na nabili ko lang sa Department Store. Walang alahas. Walang mamahaling bag.
Bakit? Dahil gusto kong subukan si Mark, ang fiancé ko, at ang pamilya niya. Gusto kong malaman kung tatanggapin nila ako nang bukal sa loob kahit wala akong dalang yaman.
“Babe, relax ka lang,” sabi ni Mark habang inaayos ang polo niya. “Medyo strikto lang si Mommy, pero mabait ‘yun.”
Bumukas ang pinto. Bumungad sa amin ang karangyaan. Chandeliers, gintong mga vase, at mga katulong na nakapila.
Sa dulo ng mahabang mesa, nakaupo si Doña Matilda. Ang nanay ni Mark. Punong-puno ng dyamante ang leeg, at ang tingin sa akin ay parang nakakita ng ipis.
“So,” panimula ni Doña Matilda, hindi man lang ako pinaupo. “Ito na pala ang babaeng pinagpapalit mo sa mga anak ng mga Amiga ko? Isang… assistant?”
“Ma, si Sophia po,” pakilala ni Mark.
“Upo,” utos ng matanda. “Baka mahimatay ka sa gutom. Mukhang hindi ka pa nakakakita ng Steak sa tanang buhay mo.”
Ang Insidente: Ang Alak at Ang Insulto
Nagsimula ang hapunan. Tahimik ako. Ramdam ko ang mga mata ng dalawang kapatid ni Mark na si Bea at Cara na tumatawa habang nagbubulungan.
“So, Sophia,” tanong ni Doña Matilda habang hinihiwa ang karne. “Magkano ang sweldo ng isang assistant? Sapat ba ‘yan pambili ng lipstick? Kasi yang suot mo, mukhang expired na.”
“Ma’am, marangal po ang trabaho ko,” magalang kong sagot.
Biglang tumayo si Doña Matilda. Hawak niya ang isang baso ng mamahaling Red Wine.
Lumapit siya sa akin. Akala ko aalukin niya ako.
Pero sa gulat ng lahat…
SPLASH!
Ibinuhos niya ang buong laman ng baso sa mukha ko.
Ang malamig na alak ay pumasok sa ilong at mata ko. Tumulo ito sa puti kong damit, na ngayon ay kulay dugo na. Nanigas ako sa lamig at kahihiyan.
“Oops!” halakhak ni Doña Matilda. “Sorry ha? Kailangan lang kitang i-disinfect. Masyado kasing amoy-mahirap at amoy-lupa. Baka mahawa ang furniture namin sa germs mo.”
Nagtawanan sina Bea at Cara. “Nice one, Mommy! Mukha na siyang basahan ngayon!”
Pinunasan ko ang mata ko. Tumingin ako kay Mark.
Umasa ako. Umasa akong tatayo siya. Umasa akong sisigaw siya. Umasa akong ipagtatanggol niya ako.
Pero nang tignan ko siya… NAKANGISI SIYA.
Nakaupo lang si Mark, umiinom ng sarili niyang alak, at parang proud pa sa ginawa ng nanay niya.
“Mark?” tawag ko, garalgal ang boses.
“Hayaan mo na, Babe,” kibit-balikat ni Mark. “Tama si Mommy. Business family kami. Kailangan naming siguraduhin na hindi ka gold digger.”
Lumapit si Doña Matilda sa mukha ko.
“Gusto mong pakasalan ang anak ko?” tanong niya. “Pwes, magbayad ka. Magbigay ka ng $100,000 (Limang Milyong Piso) ngayon din! ‘Yan ang entrance fee sa pamilyang ito. Kung wala kang pera, lumayas ka at maghanap ng driver na papatol sa’yo!”
Sa sandaling iyon, narinig ko ang pagkabasag ng puso ko. Hindi dahil sa insulto ng nanay niya, kundi dahil sa katahimikan ng lalaking akala ko ay mahal ako.
Ang Rebelasyon: Ang Tunay na Boss
Huminga ako nang malalim. Kumuha ako ng silk napkin sa mesa at dahan-dahang pinunasan ang mukha ko.
Tumayo ako nang tuwid. Ang posture ko ay nagbago—mula sa isang mahiyaing bisita, naging isang reyna.
“Mark,” tawag ko. “Ito ba ang desisyon mo? Pera o ako?”
Tumawa si Mark. “Sophia, maging praktikal tayo. Kung wala kang $100,000, wala kang silbi sa kumpanya namin.”
Ngumiti ako. Isang ngiting walang saya.
“Okay. Naintindihan ko.”
Kinuha ko ang clutch bag ko na basang-basa rin ng alak. Inilabas ko ang aking Black Card at ang aking Company ID.
Inilapag ko ito sa mesa.
“Sabi niyo, gusto niyo ng $100,000?” tanong ko. “Barya lang ‘yan.”
Tinignan ni Doña Matilda ang ID. Nanlaki ang mata niya. Nabasa niya ang nakasulat:
SOPHIA VALDERAMA President & CEO VALDERAMA HOLDINGS INC.
“V-Valderama?” utal ni Doña Matilda. “Teka… pamilyar ‘yan…”
“Dapat lang na maging pamilyar ka,” sagot ko nang malamig. “Dahil ang Valderama Holdings ang nag-iisang Investor na bumubuhay sa nalulugi niyong kumpanya. Kami ang nagpondo sa bahay na ito, sa kotse niyo, at sa kinakain niyo ngayon.”
Napaupo si Mark. Namutla siya na parang papel.
“Ikaw…?” nanginginig na sabi ni Mark. “Ikaw si Ma’am Sophia?! Ang Silent Investor namin?! Akala ko assistant ka lang!”
“Sinubukan ko lang kayo,” sagot ko. “Gusto kong malaman kung ang pamilyang papakasalan ko ay may puso. Pero napatunayan ko ngayong gabi… WALA.”
Kinuha ko ang cellphone ko.
“At dahil dyan…”
Tinawagan ko ang Chief Legal Counsel ko. Naka-loudspeaker ito para marinig ng buong pamilya.
Ring… Ring…
“Yes, Ma’am Sophia?” sagot ng abogado.
“Attorney,” malinaw kong sabi. “I want you to terminate all contracts with Villafuerte Corporation immediately. Pull out the $50 Million investment. Call the bank and demand full payment of their loans by tomorrow.”
“Copy that, Ma’am. Ipapatawag ko na rin ang foreclosure team para sa mga ari-arian nila. Sisimulan na namin ang proseso ngayon din.”
“NO!!!” sigaw ni Doña Matilda.
Bumagsak ang matanda sa sahig, lumuhod sa paanan ko, at niyakap ang binti kong basa ng alak.
“Hija! Parang awa mo na! Huwag! Mawawala ang lahat sa amin! Magiging pulubi kami!” iyak ng matanda. “Joke lang ‘yung kanina! Nagbibiro lang ako! Welcome ka sa pamilya! Gustong-gusto kita para kay Mark!”
Lumapit din si Mark, umiiyak. “Babe! Sophia! Mahal kita! Hindi ko sinasadya! Natakot lang ako kay Mama! Please, ‘wag mong gawin ‘to!”
Tinignan ko sila. Ang pamilyang kanina lang ay nagtatawanan habang binubuhusan ako ng alak, ngayon ay parang mga asong nagmamakaawa.
Tinabig ko ang kamay ni Doña Matilda.
“Don’t touch me,” mariin kong sabi. “Sabi niyo kanina, nagdi-disinfect kayo ng germs, diba?”
Tinignan ko si Mark sa mata.
“Well, ako naman… naglilinis ng buhay ko. Nagtatanggal ako ng mga parasite at basurang tao.”
“Keep the $100,000 debt. Good luck sa pagbabayad.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng mansyon.
Rinig na rinig ko ang sigawan at sumbatan nila sa loob. “Kasalanan mo ‘to Ma!” sigaw ni Mark. “Bakit hindi mo sinabing mayaman pala siya?!” sigaw ni Doña Matilda.
Sumakay ako sa taxi nang basa ang damit, pero magaan ang pakiramdam. Ang alak sa damit ko ay matatanggal sa dry clean, pero ang pagkawala ng yaman at kinabukasan ng pamilyang Villafuerte ay mantsang hinding-hindi na nila matatanggal.
