SA PINAKAESPESYAL NA ARAW NG KASAL KO—ANG BABAENG PINAKAMAHAL KO AY HINDI ANG MAPAPANGASAWA KO, KUNDI ANG NAGPALAKI SA AKIN NG WALANG KAPALIT
Ako si Emil, lalaki 28 taong gulang, ikakasal na sa babae ng buhay ko.
Lahat handa na—ang bulaklak, ang banda, ang cake, ang bisita, ang seremonya…
Pero sa araw ng kasal ko, may isang bagay akong hindi kayang palampasin:
Ang sabihing salamat sa babaeng pinakamaalab akong minahal — ang nanay ko.
ANG BUHAY NAMIN BAGO ANG ARAW NA ITO
Lumaki akong walang tatay.
Araw-araw, si Mama lang ang kasama ko sa maliit naming bahay.
Siya ang kusinera, labandera, taghugas, tagapagturo, tagapayo, taga-comfort…
Siya ang buong mundo ko.
Nagsakripisyo siya ng lahat—oras, pangarap, maging ang kabataan niya…
Para lang ako makatapos sa pag-aaral.
At nang maging engineer ako, ang sabi niya:
“Anak, sapat nang alam kong hindi nasayang ang paghihirap ko.”
Ngunit sa puso ko—hindi sapat ‘yun.
Dahil ang utang ko sa kanya, hindi matutumbasan ng diploma, ni pera, ni tagumpay… ni anumang seremonya.
ANG ARAW NG KASAL
Puno ang simbahan.
Lahat naka-puti, naka-ayos, nakangiti.
Ang bride ko, napakaganda.
Pero noong nagsimula na ang reception, tumayo ako.
Hawak ko ang mikropono. Nanginginig ang kamay ko.
ANG TALUMPATI NA HINDI INASAHAN NG LAHAT
“Mga kaibigan, mahal ko ang asawa ko…
pero bago ko siya halikan bilang asawa ko,
gusto ko munang yakapin ang unang babae na minahal ko habang ako’y lumalaki.”
Nilingon ko si Mama.
Nasa sulok siya ng hall.
Hindi siya naka-makeup.
Naka-simple lang.
Pero siya ang pinakamaganda para sa akin.
Lumapit ako sa kanya.
Hinawakan ko ang kamay niyang may kalyo at sugat na dulot ng taon-taong pagkayod.
“Ma… kung wala ka, wala ako rito.
Hinding-hindi ko hahayaan ang araw na ‘to matapos…
nang hindi ka alam ng lahat na ikaw ang tunay kong unang pag-ibig.”
Umiyak si Mama.
Umiyak ang bride ko.
Umiyak ang bisita.
At sabay kong niyaya si Mama sa gitna ng hall—
at ako mismo ang nag-yakap at nag-tango sa kanya, suot ang barong ko, habang tumutugtog ang kanta:
“You are the reason…”
At sa unang pagkakataon sa buhay ko—
hindi ko na kinahiya ang mga sugat sa kamay niya.
Yun ang kamay na nagpalaki sakin, hindi ang kamay na pumalakpak sa tagumpay ko lamang.
ANG REGALONG HINDI NIYA INASAHAN
At sa dulo ng sayaw,
ibinigay ko sa kanya ang isang maliit na kahon.
Nakasulat:
“Para sa babaeng nag-alay ng mundo para sa akin — ngayon, ako naman ang nagbabalik ng mundo sa kanya.”
Nasa loob ng kahon: susī ng bagong bahay —
ang una niyang tunay na tirahan na hindi tulo, hindi init-palibot, hindi bubong yari sa yero.
Si Mama—lumuhod, nanginginig, at ngumiti ng luhaang ngiti na hindi ko malilimutan.
ARAL NG KWENTO
Ang kasal ay hindi lamang tungkol sa dalawang puso na nagtatagpo—
Ito rin ay pagkakataon para magpasalamat sa mga pusong nagplastar ng daan kung bakit mo natutunang magmahal ng tama.
Kahit may asawa ka na,
huwag kalimutan ang taong unang nagmahal sa’yo nang walang kondisyon: ang ina mo.
