SA LOOB NG KORTE, NAGYABANG ANG ASAWA KO NA WALA AKONG MAKUKUHA NI ISANG KUSING—PERO NANG BASAHIN NG JUDGE ANG SOBRENG IBINIGAY KO, TUMAWA ITO NANG MALAKAS AT SINABING: “MR. RAMIREZ, YOURE FIRED.”
Nasa loob kami ng courtroom para sa hearing ng aming Annulment at Division of Properties.
Nakaupo sa kabilang panig ang asawa kong si Mark, suot ang kanyang Armani suit, nakataas ang noo at puno ng kayabangan. Sa tabi niya ay ang kanyang kabit na si Jessica, na nakakapit sa braso niya at panay ang irap sa akin. Nasa likod naman nila ang biyenan kong si Doña Remedios, na laging sinasabing “patay-gutom” ako at “gold digger.”
“Tandaan mo ito, Ana,” mayabang na sabi ni Mark habang hinihintay ang Judge. “Wala kang makukuhang kahit piso sa akin. Ang kumpanya ko, ang mga sasakyan, ang mansyon… akin lahat ‘yan. Pinirmahan mo ang pre-nuptial agreement na ‘What is mine is mine’. Kaya pulubi ka pa rin paglabas mo dito.”
Tumawa si Jessica nang nakakaasar. “Tama ‘yan, Babe. Hayaan mo siyang magutom. Masyado siyang umasa sa yaman mo. Oras na para maranasan niya ang buhay ng mga hampaslupa.”
Sumabat pa si Doña Remedios. “Dapat lang! Hindi siya karapat-dapat sa apelyidong Ramirez! Wala siyang ambag sa tagumpay ng anak ko. Ni singko, wala siyang makukuha!”
Hindi ako kumibo. Tahimik lang akong nakaupo kasama ang abogado ko. Hinayaan ko silang magsaya. Hinayaan ko silang namnamin ang akala nilang tagumpay.
Dumating ang Judge. Seryoso ang mukha nito.
“Mr. Ramirez,” panimula ng Judge. “Ang hinihiling mo ay Absolute Separation of Property, tama ba? Gusto mong solohin ang Ramirez Empire Construction Firm at lahat ng ari-arian nito?”
“Opo, Your Honor,” sagot ni Mark nang may ngiti. “Ako ang nagpakahirap sa kumpanyang ‘yan. Si Ana ay nasa bahay lang. Wala siyang karapatan sa pera ko.”
“At may hawak kang Pre-Nuptial Agreement?”
“Opo, Your Honor. Malinaw po doon. Walang hatiang mangyayari.”
Tumingin sa akin ang Judge. “Mrs. Ana Ramirez, may gusto ka bang sabihin o ibigay na ebidensya bago ako magbaba ng desisyon?”
Tumayo ako nang dahan-dahan. Inabot ko ang isang makapal na brown envelope sa Clerk of Court, na inabot naman ito sa Judge.
“Your Honor,” mahinahon kong sabi. “Gusto ko lang pong ipabasa kay Mr. Ramirez ang laman niyan. Sang-ayon po ako sa gusto niya. Wala akong kukunin sa kanya. Basta ba… wala rin siyang kukunin sa akin.”
Ngumisi si Mark. “Wala naman akong kukunin sa’yo dahil wala ka namang pera!”
Nagtawanan sina Jessica at Doña Remedios.
Binuksan ng Judge ang envelope. Tahimik ang buong korte.
Binasa ng Judge ang unang pahina. Kumunot ang noo niya. Lumipat siya sa ikalawang pahina. Nanlaki ang mata niya.
At biglang… tumawa nang malakas ang Judge.
“HAHAHAHA!”
Nagulat ang lahat. Bakit tumatawa ang Judge sa gitna ng seryosong usapin?
“Your Honor?” nagtatakang tanong ni Mark. “Anong nakakatawa?”
Pinunasan ng Judge ang luha niya sa kakatawa at tumingin kay Mark nang may halong awa at pangungutya.
“Mr. Ramirez,” sabi ng Judge habang hawak ang papel. “Ang tapang mong sabihin na huwag galawin ni Ana ang pera mo. Pero ayon sa mga dokumentong ito… wala ka naman palang pera.“
“Anong walang pera?!” galit na tayo ni Mark. “Bilyonaryo ako! Ako ang CEO ng Ramirez Empire!”
“Oo, CEO ka,” sagot ng Judge. “Pero empleyado ka lang. Basahin mo ito.”
Ibinigay ng Judge ang papel kay Mark.
“Ayon sa Original Incorporation Papers at Land Titles ng kumpanya… ang Ramirez Empire ay 100% na pagmamay-ari ng isang Holding Company. At sino ang may-ari ng Holding Company na ‘yun?”
Tinuro ng Judge si Ana.
“Si Mrs. Ana dela Cruz-Ramirez.”
Namutla si Mark. Nanghina ang tuhod niya.
Naalala na niya. Sampung taon na ang nakakaraan, noong nagsisimula pa lang sila, blacklisted si Mark sa mga bangko dahil sa utang sa sugal. Dahil mahal na mahal siya ni Ana noon, ginamit ni Ana ang mana niya mula sa yumao niyang lola para itayo ang kumpanya. Ipinangalan ni Ana ang lahat sa kanya para protektahan ito sa mga dating pinagkautangan ni Mark. Si Mark lang ang ginawang “Public Face” o CEO, pero sa papel… si Ana ang tunay na may-ari ng lahat.
Nakalimutan ni Mark ang detalyeng ‘yun dahil sa tagal ng panahon at sa laki ng ulo niya.
“P-Pero Your Honor…” nanginginig na sabi ni Mark. “Ako ang nagpatakbo nito! Ako ang nagpalago!”
“At binabayaran ka ng sweldo para gawin ‘yun,” sagot ng Judge. “Pero dahil iginigiit mo ang pre-nuptial agreement na ‘What is mine is mine, what is yours is yours’…”
Bumaling ang Judge kay Ana. “Mrs. Ramirez, ano ang gusto mong mangyari sa ari-arian mo?”
Tumayo ako at humarap kay Mark, kay Jessica, at kay Doña Remedios na ngayon ay parang mga estatwa sa gulat.
“Simple lang, Your Honor,” sabi ko.
Tumingin ako kay Mark. “You’re fired, Mark. Tanggal ka na bilang CEO. At dahil kumpanya ko ang nagbabayad ng lease ng condo na tinitirhan niyo ni Jessica at ng mansyon ni Mama… may 24 hours kayo para lumayas. Lahat ng credit cards mo, kotse, at allowance… cut na simula ngayon.”
Bumaling ako kay Jessica na nanginginig na ang labi. “Sabi mo kanina, maghanap ako ng trabaho? Well, good news. May opening na sa kumpanya ko. Kailangan namin ng janitress. Pwede kang mag-apply.”
At huli, kay Doña Remedios. “Ma, sabi niyo hindi ako karapat-dapat sa apelyidong Ramirez? Huwag kayong mag-alala. Babawiin ko na ang puhunan ko. Tignan natin kung saan pupulutin ang ‘prestihiyosong’ apelyido niyo kapag wala na kayong matirhan.”
“Ana! Parang awa mo na!” sigaw ni Mark, akmang lalapit sa akin pero hinarang siya ng mga guard. “Asawa mo pa rin ako! Mahal kita!”
“Hindi ba sabi mo, wala akong makukuha kahit piso?” ngumiti ako nang matamis. “Wala nga akong kinuha sa’yo, Mark. Binawi ko lang ang akin.“
Lumabas ako ng korte nang nakataas ang noo, habang sa likod ko ay naririnig ko ang pagsisisi, sumbatan, at iyak ng tatlong taong akala nila ay kaya nila akong apakan habambuhay.
