SA KASAL MISMO NG AMING ANAK, INANUNSYO NG ASAWA KO NA: “TAPOS NA TAYO, I FOUND SOMEONE NEW” — PERO HINDI NIYA ALAM, SA ORAS NA LUMABAS ANG SALITANG IYON, NAGING PULUBI NA SIYA
Masaya dapat ang araw na ito. Ikakasal ang panganay kong anak na si Mark. Ang Grand Ballroom ng Manila Hotel ay puno ng 500 bisita—mga politiko, negosyante, at mga sikat na personalidad.
Ako si Victoria. Suot ko ang isang eleganteng gray gown. Sa tabi ko ay ang asawa kong si Roman, ang CEO ng aming kumpanya, ang Vanguard Empire.
Habang kumakain kami, tumayo si Roman. Kinuha niya ang mikropono para magbigay ng “Father’s Speech.”
“Good evening everyone,” panimula ni Roman. Gwapo pa rin siya sa edad na 50, at halatang-halata ang kumpyansa sa sarili. “Ngayong gabi, habang nakikita kong masaya ang anak ko sa bago niyang buhay, na-realize ko na gusto ko rin maging masaya.”
Ngumiti ako. Akala ko, magpapasalamat siya sa akin sa 30 taon naming pagsasama at pagtutulungan.
Pero biglang nagbago ang tono niya.
“Victoria,” tawag niya sa akin. “Tumayo ka.”
Tumayo ako, medyo nagtataka.
“Tatlumpung taon tayong nagsama,” sabi ni Roman. “Pero sa totoo lang, pagod na ako. Pagod na ako sa pagiging boring mo. Pagod na ako sa paulit-ulit na buhay natin.”
Nagbulungan ang mga bisita. Nanlaki ang mata ni Mark sa presidential table. “Pa? Anong ginagawa mo?”
Hindi pinansin ni Roman ang anak namin. Tumingin siya sa entrance ng ballroom.
“Kaya ngayong gabi, tinatapos ko na ang lahat sa atin, Victoria. It’s over. Old wife, you are out.“
Seninyasan niya ang isang babae sa pinto. Pumasok si Chloe—ang 25-anyos niyang secretary. Naka-red gown ito at kumikinang sa alahas.
“Ladies and Gentlemen,” pakilala ni Roman habang inaakbayan si Chloe sa stage. “Meet my new happiness. Ang babaeng nagpaparamdam sa akin na bata ulit ako. Siya na ang bagong Mrs. Vanguard.”
Parang gumuho ang mundo ko. Sa harap ng 500 tao… sa kasal mismo ng anak ko… ginawa niya akong basura.
Tumawa si Chloe at kumaway sa mga tao na parang nanalo siya sa beauty pageant. Si Roman naman ay nakangisi, parang proud na proud sa ginawa niya.
Umiiyak si Mark at akmang susugurin ang ama niya, pero pinigilan ko siya.
Pinunasan ko ang luha sa pisngi ko. Huminga ako nang malalim.
Hindi ako gagawa ng eksena sa pamamagitan ng iyak at sigaw. Hindi iyon ang style ni Victoria.
Kinuha ko ang glass of wine ko at dahan-dahang umakyat sa stage.
“Victoria, bumaba ka diyan,” suway ni Roman. “Tapos na ang eksena mo. Umuwi ka na at magbalot.”
Inagaw ko ang mikropono sa kanya.
“Roman,” mahinahon kong sabi. Ang boses ko ay malamig, walang halong garalgal. “Bago ako bumaba, may gusto lang akong linawin.”
Humarap ako sa mga bisita.
“Nakikita niyo ang lalaking ito? Ang ‘CEO’ ng Vanguard Empire? Ang lalaking nagyayabang na pinalitan na niya ako?”
Tumingin ako kay Roman.
“Roman, sa sobrang busy mo sa pambababae, nakalimutan mo na yata kung paano nagsimula ang kumpanya natin.”
“Ako ang nagpalago nito!” sigaw ni Roman.
“Ikaw ang mukha, Roman. Pero ako ang utak,” sagot ko. “At higit sa lahat… ako ang may-ari.”
Nagulat si Roman. “Anong pinagsasabi mo? Conjugal property natin ‘to!”
Naglabas ako ng cellphone at ipinakita ang isang dokumento sa malaking LED screen sa likod namin.
“Naalala mo ba noong 1995? Noong nabaon ka sa utang dahil sa sugal at muntik ka nang makulong? Isinalba kita gamit ang mana ko mula sa mga magulang ko. Pero may pinapirmahan ako sa’yong kasunduan kapalit ng pera.”
Namutla si Roman.
“Ang Separation of Property Agreement,” basa ko. “Nakasaad dito na ang Vanguard Empire ay 100% na pagmamay-ari ni Victoria Delos Santos. Ikaw, Roman, ay isang empleyado lamang na may titulong CEO. Wala kang shares. Wala kang ownership.”
Napasinghap ang mga bisita. Si Chloe ay biglang bumitaw sa pagkaka-akbay kay Roman.
“At nakasaad din sa kontrata,” patuloy ko. “Na kapag napatunayan ang Adultery o pambababae… automatic ang Termination of Employment.”
Humarap ako kay Roman na ngayon ay nanginginig na ang tuhod.
“So, Roman… dahil inamin mo na sa harap ng 500 witnesses at naka-record pa sa video na may kabit ka…”
Ngumiti ako.
“YOU’RE FIRED.”
“Victoria! Hindi mo pwedeng gawin ito!” sigaw ni Roman. “Paano ako mabubuhay?!”
“Problema mo na ‘yan,” sagot ko. “Ah, at isa pa. Ang kotseng dala mo? Company car ‘yan. Iwan mo ang susi. Ang credit cards mo? Extension lang ‘yan ng card ko. Cancelled na ‘yan kanina pang 5 minutes ago.”
Bumaling ako kay Chloe.
“At ikaw, Hija. Ang condo na tinitirhan mo sa BGC? Company property din ‘yun na ipinagamit ko lang sa mga ‘staff’. Dahil fired na ang boss mo, you have 24 hours to vacate. Kundi, ipapadampot kita sa pulis for trespassing.”
Nalaglag ang panga ni Chloe. Tumingin siya kay Roman. “Wala kang pera?! Sabi mo sa akin sa’yo lahat?!”
“Chloe, magpapaliwanag ako…”
“Che! Ayoko sa pulubi!” sigaw ni Chloe at nagmamadaling bumaba ng stage at tumakbo palabas.
Naiwan si Roman sa gitna ng stage—walang trabaho, walang pera, walang kabit, at hiyang-hiya sa harap ng lahat ng kaibigan at business partners niya.
Lumapit ang anak naming si Mark at kinuha ang mikropono.
“Security,” utos ni Mark. “Pakilabas po ang estranghero na ito. This is a family event. And he is no longer family.”
Habang hinihila ng guards si Roman palabas, nagsisisigaw ito at nagmamakaawa.
“Victoria! Hon! Joke lang ‘yun! Mahal kita! Patawarin mo ako!”
Pero tinalikuran ko na siya. Tinaas ko ang baso ko ng wine.
“Cheers,” sabi ko sa mga bisita. “Tuloy ang kasal. At tuloy ang saya, dahil nabawasan na tayo ng isang pabigat.”
Sa gabing iyon, natutunan ni Roman ang pinakamahalagang leksyon: Huwag mong kakagatin ang kamay na nagpapakain sa’yo, at huwag mong mamaliitin ang babaeng tahimik lang, dahil baka siya pala ang may hawak ng iyong mundo.
