SA HARAP NG 300 BISITA, HINIYA NG BIYENAN KO ANG NANAY KO AT TINAWANAN LANG AKO NG FIANCÉ KO — KAYA KINANSEL KO ANG KASAL AT GINAWA ANG BAGAY NA NAGPALUHOD SA KANILA
Araw ng kasal ko kay Derrick. Ang venue ay isang 5-Star Hotel Ballroom. Puno ng 300 bisita—mga sosyal, mayayaman, at mga kilalang tao na imbitado ng pamilya ni Derrick.
Ako si Jenny. Isang Tech CEO. Galing ako sa hirap, pero nagsikap ako para yumaman. Ang Nanay ko, si Aling Sol, ay isang dating labandera at tindera ng kakanin.
Sa reception, tumayo ang tatay ni Derrick, si Don Gregorio, para magbigay ng toast. Lasing na ito at hawak ang mikropono.
“Tignan niyo naman ang pamilyang ito,” simula ni Don Gregorio. Itinuro niya ang Nanay ko na nakaupo sa isang sulok. Suot ni Nanay ang pinakamagandang damit na kaya niyang bilhin, pero simple lang ito kumpara sa mga gown ng iba.
“Aling Sol, diba?” tawag ni Don Gregorio. “Alam niyo ba, mga kaibigan? Ang balae ko ay dating labandera! Hahaha! Tignan niyo ang mga kamay, ang gaspang! Amoy Zonrox pa yata!”
Nagtawanan ang mga bisita ni Don Gregorio.
“Kaya Jenny,” baling niya sa akin. “Magpasalamat ka at pinakasalan ka ng anak ko. Inahon namin kayo sa lusak. Siguraduhin mo lang na ‘yang Nanay mo, hindi gagawing sampayan ang mansion namin ha? Hindi bagay ang baduy sa bahay namin!”
Nanginig ako sa galit. Tumingin ako kay Derrick. Hinihintay kong ipagtanggol niya kami. Hinihintay kong agawin niya ang mic sa tatay niya.
Pero anong ginawa ni Derrick?
Tumawa siya.
Humawak pa siya sa tiyan niya sa kakatawa. “Si Papa talaga, mapagbiro! Hayaan mo na, Jen! Totoo naman na galing kayo sa hirap eh!”
Doon naputol ang pisi ko.
Ang lalaking mahal ko… tinatawanan ang Nanay ko na nagkandarapa para mapag-aral ako?
Dahan-dahan akong tumayo.
Kinuha ko ang tinidor at pinalo sa baso nang malakas.
TING! TING! TING!
Natahimik ang lahat. Kinuha ko ang mikropono mula sa kamay ni Don Gregorio.
“Jenny, anak, upo ka na. Joke lang ‘yun,” sabi ni Don Gregorio habang nakangisi.
“Joke?” tanong ko. Ang boses ko ay malamig. “Ang pagtapak sa dignidad ng Nanay ko ay joke sa inyo?”
Humarap ako sa 300 bisita.
“Nakikita niyo ang babaeng ‘yan?” turo ko kay Nanay na umiiyak na. “Ang mga kamay na ‘yan na tinawag niyong magaspang? ‘Yan ang mga kamay na nagtrabaho ng 16 oras araw-araw para maging CEO ako ngayon. Mas marangal ang mga kamay na ‘yan kaysa sa inyong lahat na nandito.”
Bumaling ako kay Derrick.
“At ikaw, Derrick. Ang akala ko, iba ka sa tatay mo. Pero pareho lang pala kayo. Isang mama’s boy na walang bayag.”
Tinanggal ko ang engagement ring na may malaking dyamante at inihagis sa mukha niya.
“THE WEDDING IS OFF. (Kanselado ang kasal.)”
Nag-gasp ang mga tao. “Hala! Kanselado?!”
“Jenny! Huwag kang gumawa ng eksena!” sigaw ni Derrick. “Nakakahiya!”
“Ah, nahihiya ka?” ngumiti ako. “Pwes, lubusin na natin.”
Naglabas ako ng cellphone at tumawag sa Finance Department ng kumpanya ko. Naka-loudspeaker ito sa mic.
“Hello, Ma’am Jenny?” sagot ng nasa linya.
“Yes. Execute Order 66,” utos ko.
“Copy, Ma’am. Pulling out all investments from Gregorio Corp immediately. Calling the bank to foreclose the properties.”
Namutla si Don Gregorio. “A-Anong ibig sabihin niyan?!”
“Hindi mo ba alam, Don Gregorio?” paliwanag ko. “Ang kumpanya niyo ay bankrupt na noong nakaraang taon pa. Ang dahilan kung bakit kayo nakakatayo pa ay dahil AKO ang Majority Investor na sumasalo sa mga utang niyo. Pinautang ko kayo ng ₱100 Million dahil mahal ko si Derrick.”
Nanlaki ang mata ni Derrick. “Ikaw ang Angel Investor namin?!”
“Yes,” sagot ko. “At dahil kinansel ko na ang kasal, kinakansel ko na rin ang pondo. At dahil Defaulted na kayo sa utang…”
Tumingin ako sa paligid ng ballroom.
“…ang kasal na ito? Ako ang nagbayad nito. Ang bahay na tinitirhan niyo? Nakasangla sa kumpanya ko. Ang kotseng dala niyo? Sa akin nakapangalan.”
“Binibigyan ko kayo ng 24 oras para lumayas sa mansion ko. Kung hindi, ipapadampot ko kayo sa security.”
“Jenny! Anak! Parang awa mo na!” lumuhod si Don Gregorio, umiiyak at nanginginig. “Mawawala sa amin ang lahat!”
“Derrick! Kausapin mo asawa mo!” sigaw ng nanay ni Derrick.
Lumapit si Derrick kay Nanay Sol. “Nay Sol! Tulungan niyo kami! Kayo na po ang humingi ng tawad kay Jenny!”
Tumayo si Nanay Sol. Pinunasan niya ang luha niya. Tumingin siya kay Derrick nang taas-noo.
“Pasensya na, Iho,” sabi ni Nanay. “Pero sabi ng Tatay mo, labandera lang ako diba? Wala akong kapangyarihan. Ang tanging kaya ko lang gawin ay labhan ang dumi… at kayo ang dumi sa buhay ng anak ko.”
Hinawakan ako ni Nanay sa kamay.
“Tayo na, anak. Amoy basura dito.”
Naglakad kami palabas ng hotel habang nagkakagulo sa likod namin. Ang pamilyang nanghamak sa amin ay naiwan sa gitna ng 300 tao—nalaman ng lahat na sila ay peke, baon sa utang, at ngayon ay wala nang matitirhan.
Sa araw na iyon, nawalan ako ng asawa, pero nabawi ko ang respeto para sa aking ina at sa aking sarili.
