SA HARAP NG 200 BISITA, SINAMPAL AKO NG MANUGANG KO NANG TUMANGGI AKONG IBIGAY ANG SUSI NG BAHAY KO—TUMAHIMIK AKO AT LUMABAS. PERO NANG TUMAWAG AKO SA TELEPONO, NAMUTLA SIYA NANG MAKITA KUNG SINO ANG DUMATING PARA SUNDUIN AKO.
Ang araw ng kasal ng anak kong si Sofia ay dapat na pinakamasayang araw ng buhay ko. Ang venue ay sa Grand Ballroom ng pinakamahal na hotel sa Makati. Ang lahat ay magarbo—mula sa bulaklak hanggang sa pagkain.
Ako si Doña Cecilia. Biyuda na ako at ako ang nagtaguyod kay Sofia mag-isa. Ang napangasawa niya, si Jerome, ay isang Junior Executive sa isang malaking bangko. Gwapo si Jerome, pero matagal ko nang nararamdaman na pera lang ang habol niya sa amin. Masyado siyang mapagmataas.
Sa kalagitnaan ng reception, kinuha ni Jerome ang mikropono. Lasing na siya at namumula ang mukha sa yabang.
“Attention everyone!” sigaw ni Jerome. “Gusto kong magpasalamat sa bago kong Mommy, si Doña Cecilia!”
Nagpalakpakan ang mga bisita. Ngumiti ako nang pilit.
Bumaba si Jerome sa stage at lumapit sa table ko. Hawak niya ang mic sa isang kamay, at nakalahad ang isa niyang palad sa akin.
“Ma,” sabi ni Jerome nang malakas, rinig ng 200 bisita. “Ngayong kasal na kami ni Sofia, at ako na ang Haligi ng Tahanan… ibigay mo na sa akin ang susi ng Mansyon sa Forbes Park.”
Tumahimik ang buong ballroom.
“Susi?” tanong ko nang mahinahon. “Jerome, ang usapan natin ay titira kayo sa condo na niregalo ko. Hindi sa mansyon ko.”
“Huwag kang madamot!” biglang sigaw ni Jerome. “Matanda ka na! Ako na ang lalaking masusunod sa pamilyang ito! Akin na ang susi! Ngayon na!”
“Hindi,” madiin kong sagot. “Respetuhin mo ako.”
Sa sobrang galit at hiya ni Jerome dahil tinanggihan ko siya sa harap ng mga kaibigan niya, bigla niyang itinaas ang kamay niya.
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko.
Sa lakas ng impact, nawalan ako ng balanse at natumba ako sa sahig. Nalaglag ang baso ng wine.
Nagtilian ang mga bisita. Gasp!
“Mommy!” sigaw ni Sofia, tumakbo palapit sa akin.
“Hayaan mo siya, Sofia!” sigaw ni Jerome. “Kailangan niyang matutunan kung sino ang Boss ngayon! Asawa mo na ako, kaya lahat ng ari-arian niyo, ako na ang may-ari!”
Dahan-dahan akong tumayo. Masakit ang pisngi ko. Pula na ito. Inalalayan ako ni Sofia pero seninyasan ko siyang bitawan ako.
Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw.
Pinagpag ko ang gown ko. Tinignan ko si Jerome sa mata—isang tingin na puno ng lamig.
“Tandaan mo ang ginawa mo ngayong gabi, Jerome,” bulong ko.
Tumalikod ako at naglakad palabas ng ballroom.
“Oo! Lumayas ka! Huwag kang babalik hangga’t hindi mo dala ang titulo ng lupa!” pahabol na sigaw ni Jerome habang nagtatawanan ang mga lasing niyang kaibigan.
Paglabas ko sa lobby ng hotel, kinuha ko ang cellphone ko. Nanginginig ang kamay ko, hindi sa takot, kundi sa galit.
Tinawagan ko ang isang numero.
“Hello? Attorney? At pakisabi kay General Bato… kailangan ko sila ngayon. Nasa lobby ako ng Hotel. Dalhin niyo ang ‘Termination Papers’.”
Makalipas ang sampung minuto.
Habang nagkakasiyahan pa rin si Jerome sa loob at ipinagmamalaki kung paano niya “disiplinahin” ang biyenan niya, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng ballroom.
BANG!
Pumasok ang sampung armadong pulis. At sa gitna nila, naglalakad ang isang matandang lalaki na naka-suot ng Amerikana—si Mr. Tanaka, ang Japanese CEO at may-ari ng Bangkong pinagtatrabahuhan ni Jerome.
Natigil ang musika.
Namutla si Jerome nang makita ang Big Boss niya. Agad siyang lumapit, nanginginig.
“M-Mr. Tanaka?!” bati ni Jerome, yumuko agad. “Sir! Anong ginagawa niyo dito? Welcome po sa wedding ko! Naku, nakakahiya, hindi ako nakapaghanda…”
Hindi siya pinansin ni Mr. Tanaka.
Naglakad si Mr. Tanaka papunta sa entrance, kung saan kapapasok ko lang ulit.
Sa harap ng 200 bisita, at sa harap ng gulat na gulat na si Jerome… YUMUKO (BOW) si Mr. Tanaka sa akin nang 90 degrees. Isang tanda ng pinakamataas na respeto.
“Gomenasai, Madame Chairman,” sabi ni Mr. Tanaka sa akin. “Patawarin niyo kami sa asal ng empleyado namin.”
Nalaglag ang panga ni Jerome. “C-Chairman…?”
Humarap ako kay Jerome. Hawak ko ang pisngi kong namumula pa rin.
“Hindi mo ba alam, Jerome?” tanong ko. “Ang bangkong pinapasukan mo… ako ang Majority Shareholder. Ako ang nagpapasweldo sa’yo. Ako ang naglagay kay Mr. Tanaka diyan.”
“I-Imposible…” bulong ni Jerome, parang hihimatayin. “Akala ko… biyuda ka lang na may pension…”
“Isa akong biyuda na nagmay-ari ng kalahati ng Makati bago ka pa ipinanganak,” sagot ko.
Lumapit si Mr. Tanaka kay Jerome at inabot ang isang papel.
“Jerome Santos,” sabi ng CEO. “You are fired immediately. Blacklisted ka sa lahat ng bangko sa Pilipinas at sa Asia.”
Sumunod ang mga Pulis.
“Mr. Santos,” sabi ng Opisyal. “Inaaresto ka namin sa kasong Physical Injury at Violence Against Women, base sa complaint ni Madame Cecilia. Kitang-kita ng 200 saksi ang ginawa mo.”
Pinosasan si Jerome sa gitna ng sarili niyang reception.
“Sofia! Tulungan mo ako! Asawa mo ako!” sigaw ni Jerome habang kinakaladkad siya.
Lumapit si Sofia sa akin at niyakap ako. Humarap siya kay Jerome.
“Ang asawa ko ay hindi nananakit ng Nanay ko,” iyak ni Sofia. “Bukas na bukas, ipapa-annul kita.”
Habang isinasakay si Jerome sa police car, naiwan akong nakatayo sa lobby kasama si Mr. Tanaka at ang anak ko.
Akala ni Jerome, nakuha na niya ang lahat nung pinakasalan niya ang anak ko. Ang hindi niya alam, ang kamay na sinampal niya ay ang kamay na nagpapakain sa kanya. At ngayon, ito rin ang kamay na nagwasak sa buhay niya.
