SA GITNA NG ENGAGEMENT PARTY KO, HUMINGI ANG TATAY KO NG $50,000 (3 MILYON PISO) PARA ISALBA ANG SUGAROL KONG KAPATID—NANG TUMANGGI AKO, TINULAK NIYA AKO SA SAHIG. PERO NATIGILAN SIYA NANG BUMULONG AKO: “WALANG AKONG UTANG SA IYO… PERO HINAHATAK KO NA ANG LAHAT NG ARI-ARIANG AKALA MO AY SA IYO.”
Gabi ng aking Engagement Party. Ang buong garden ng Villa Amore ay napapalamutian ng mga ilaw at puting rosas. Suot ko ang isang napakagandang cream silk gown. Katabi ko ang fiancé kong si Marco, isang doktor na mahal na mahal ako.
Nandoon ang 70 bisita—mga kaibigan namin, katrabaho, at ilang kamag-anak. Masaya ang lahat.
Lahat, maliban sa Tatay ko, si Mang Nestor.
Dumating siya nang late, suot ang isang gusot na barong. Wala ang Nanay ko (matagal na siyang pumanaw), at wala rin ang kapatid kong si Jerome—ang “Golden Child” ng pamilya.
Si Jerome ang paborito. Si Jerome ang matalino daw (kahit puro bagsak). Si Jerome ang laging pinagbibigyan. At ako? Ako si Diana, ang “taga-bigay.” Ako ang nagpaaral kay Jerome, ako ang nagpagawa ng bahay, ako ang nagbabayad ng kuryente.
Habang nagtatawanan kami ni Marco sa stage, biglang umakyat si Papa. Namumutla siya at pinagpapawisan ng malapot.
Hinatak niya ako sa braso nang mahigpit.
“Diana, kailangan nating mag-usap. Ngayon na,” bulong niya, pero halatang nanginginig.
“Pa? Ano ‘yun? Nasa gitna kami ng program,” sagot ko.
“Wala akong pakialam sa program mo!” medyo napalakas ang boses niya. Napatingin ang ilang bisita. “Kailangan ko ng pera. Ngayon din.”
Hinila niya ako pababa ng stage, papunta sa gilid kung saan medyo madilim. Sinundan kami ng tingin ni Marco, pero seninyasan ko siya na okay lang.
“Magkano na naman, Pa?” pagod kong tanong. “Nagbigay ako ng 20k last week para sa gamot mo daw, pero nalaman ko pinangsugal niyo lang ni Jerome.”
“Hindi ito barya lang, Diana!” nanggagalaiting bulong ni Papa. “Kailangan ko ng $50,000 (Mga 3 Milyong Piso). Ngayon gabi. Kailangan kong ibigay sa mga ‘tao’ sa labas.”
Nanlaki ang mata ko. “3 Milyon?! Nababaliw na ba kayo? Saan galing ang utang na ‘yan?!”
“Sa sugal!” amining sigaw ni Papa. “Natalo si Jerome sa casino. Hinabol siya ng mga loan shark. Nasa labas sila ng gate ngayon! Kapag hindi ako nagbayad ngayong gabi, papatayin nila o sasaktan nang malala ang kapatid mo! Diana, parang awa mo na, ilabas mo ang savings mo! Alam kong may pera ka! Ikaw lang ang pag-asa ng kapatid mo!”
Kumulo ang dugo ko.
“No,” matigas kong sagot.
Natigilan si Papa. “Anong no?”
“Hindi ako magbibigay. Ilang beses ko na siyang sinalba? Binayaran ko ang utang niya sa kotse, sa motor, sa bar. Pagod na ako, Pa. Ipon namin ‘to ni Marco para sa kasal at bahay namin. Hindi ko ibibigay ang kinabukasan ko para sa bisyo ni Jerome.”
Namula ang mukha ni Papa. Ang desperasyon niya ay naging galit.
“Napakadamot mo!” sigaw niya. Rinig na ng lahat ng bisita. “Kapatid mo ‘yun! Dugo mo! Mas uunahin mo pa ang sarili mo kaysa sa buhay ng kapatid mo?! Wala kang utang na loob! Pinalaki kita!”
“Pinalaki niyo ako para maging bangko!” sagot ko, tumutulo na ang luha. “Pa, engagement ko ‘to. Huwag niyo namang sirain.”
“Wala akong pakialam sa engagement mo kung mamamatay ang anak ko!”
Sa sobrang galit ni Papa, at sa pag-aakalang matatakot ako, buong lakas niya akong TINULAK.
Dahil naka-heels ako, nawalan ako ng balanse.
BLAG!
Bumagsak ako sa semento sa harap ng 70 bisita. Tumama ang siko ko. Napasinghap ang lahat. Gasp!
Tumahimik ang musika.
Tumakbo si Marco palapit sa akin. “Diana!”
Humarap si Marco kay Papa, galit na galit. “Anong ginagawa niyo?! Tatay kayo, pero sinasaktan niyo ang anak niyo?!”
“Huwag kang makialam dito!” duro ni Papa kay Marco. Tumingin siya sa akin na nakalupasay sa sahig. “Diana! Tumayo ka diyan at isulat mo ang cheke! Kung hindi, itatakwil kita!”
Dahan-dahan akong tumayo. Inalalayan ako ni Marco, pero bumitaw ako. Pinagpag ko ang dumi sa gown ko. Pinunasan ko ang dugo sa siko ko.
Tumingin ako kay Papa. Wala na akong naramdamang takot. Wala na ring awa. Ang natira na lang ay… katinuan.
Lumapit ako kay Papa nang dahan-dahan. Sobrang lapit na naaamoy ko ang alak sa hininga niya.
Bumulong ako sa kanya, pero sapat para marinig ng mga nasa unahan.
“Hindi ako ang may utang sa inyo,” malamig kong sabi. “Kayo ang may utang sa akin.”
“Anong pinagsasabi mo?!” ashal ni Papa.
Kinuha ko ang mikropono mula sa emcee. Humarap ako sa 70 bisita at sa Tatay ko.
“Sa loob ng sampung taon,” nagsalita ako sa mic, “Ibinigay ko ang 80% ng sweldo ko sa inyo. Binayaran ko ang tuition ni Jerome kahit hindi siya pumapasok. Binayaran ko ang operasyon mo. Binayaran ko ang kuryente, tubig, at pagkain niyo.”
“Sumbat?! Nanunumbat ka?!” sigaw ni Papa.
“Hindi sumbat ‘to, Pa. Paniningil,” sagot ko.
Naglabas ako ng cellphone at tinawagan ang Security ng venue. Pero bago sila dumating, may huli akong pasabog.
“Sabi mo itatakwil mo ako kung hindi ako magbibigay ng 3 Milyon?” ngiti ko nang mapait. “Edi sige. Pero bago ka umalis, may dapat kang malaman.”
Humarap ako sa kanya nang diretso.
“Yung bahay na tinitirhan niyo ni Jerome ngayon? Sa akin nakapangalan ‘yun. Binili ko ‘yun, hindi ikaw.”
Namutla si Papa.
“Yung SUV na gamit ni Jerome pang-casino? Sa akin din nakapangalan ‘yun. Ako ang nagbabayad ng monthly.”
“Yung negosyong bigasan na pinagyayabang mo sa mga kumpare mo? Kapital ko lahat ‘yun.”
Lumapit ako sa kanya at bumulong ulit.
“Since itinakwil mo na ako… at since kailangan ko ng pera para hindi ako maging ‘walang utang na loob’…”
Tumaas ang boses ko.
“I AM REPOSSESSING EVERYTHING. Kinukuha ko na lahat.”
“Tinawagan ko na ang abogado ko kanina bago magsimula ang party dahil alam kong gagawa ka ng gulo. Bukas na bukas, papaalisin kayo sa bahay KO. Kukunin ko ang susi ng kotse KO. At isasara ko ang negosyo KO.”
Nanginig ang tuhod ni Papa. “H-Hindi… Diana… Saan kami titira? Papatayin kami ng mga nagpapautang kay Jerome!”
“Problema niyo na ‘yun,” sagot ko. “Sabi mo kanina, ‘Golden Child’ si Jerome? Edi hayaan mong ang ginto niya ang sumalba sa inyo. Tutal, ako ay ‘walang kwenta’ lang naman di ba?”
Dumating ang mga security guard ng hotel.
“Guard,” utos ko. “Paki-escort ang lalaking ito palabas. He is trespassing.”
“Diana! Anak! Joke lang! Sorry na!” nagmamakaawa si Papa, lumuluhod at pilit inaabot ang kamay ko. “Huwag mong gawin sa amin ‘to! Papatayin kami! Maawa ka!”
Tumingin ako kay Marco. Hinawakan ni Marco ang kamay ko nang mahigpit, nagbibigay ng lakas.
Tumingin ako ulit kay Papa na kinakaladkad na palabas.
“Naubos na ang awa ko, Pa,” sabi ko. “Kasama nung tinulak mo ako sa sahig.”
Nang mailabas na si Papa, tahimik ang buong garden. Lahat ay gulat.
Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang baso ng wine.
“Pasensya na sa abala, everyone,” ngiti ko, kahit tumutulo pa ang luha ko. “Minsan, kailangan nating magbawas ng basura para gumanda ang buhay. Let’s continue the party.”
Nagpalakpakan ang mga bisita. Hindi dahil sa party, kundi dahil sa tapang ko.
Kinabukasan, tinotoo ko ang sinabi ko. Pinalayas ko sila sa bahay at kinuha ang sasakyan. Nabalitaan ko na lang na nagtago sila sa probinsya para takasan ang mga pinagkakautangan ni Jerome. Mahirap ang buhay nila ngayon, pero hindi ko na iyon kargo.
Sa wakas, sa halagang 50,000 dollars na hindi ko ibinigay, nabili ko ang pinakamahalagang bagay sa mundo: ang aking KALAYAAN.
