SA AMING NEW YEAR’S EVE PARTY, INANUNSYO NG ASAWA KO NA IKAKASAL NA SILA NG KABIT NIYA HABANG SUOT NITO ANG PULSERAS NG NAMAYAPA KONG INA. AKALA NILA TALO NA AKO—PERO NANG NGUMITI AKO, DOON NAGSIMULA ANG TUNAY NA PAPUTOK.
Bisperas ng Bagong Taon. Ang mansyon namin ay puno ng mga kilalang tao—mga business partners, politiko, at mga kaibigan. Ang Grand Ballroom ay kumikinang sa ginto at pilak.
Ako si Valerie. Nakaupo ako sa isang sulok, hawak ang isang baso ng champagne. Suot ko ang isang simpleng itim na gown, habang pinapanood ang asawa kong si Arthur na masayang nakikipag-usap sa gitna ng stage.
Sa tabi ni Arthur ay may isang babaeng nakasuot ng sparkling red dress. Si Jessica. Ang kanyang “Executive Assistant” kuno, pero alam ng lahat na siya ang kabit nito.
Alas-onse ng gabi. Kinuha ni Arthur ang mikropono.
“Attention, everyone!” sigaw ni Arthur. “Bago pumasok ang Bagong Taon, may gusto akong i-announce. Isang bagong simula!”
Tumahimik ang lahat.
Hinawakan ni Arthur ang bewang ni Jessica at hinila ito palapit.
“Gusto kong ipakilala sa inyo ang magiging bagong Mrs. Arthur Cortez,” anunsyo niya nang walang hiya. “Si Jessica! Engaged na kami!”
Nagulat ang mga bisita. Nagbulungan sila at tumingin sa akin.
“Huwag kayong mag-alala,” tawa ni Arthur habang nakatingin sa akin nang may pang-iinsulto. “Ayos na ang lahat. Pinirmahan na ni Valerie ang Annulment Papers kaninang umaga. Malaya na kami pareho. She accepted defeat gracefully. Kaya cheers para sa bago kong pag-ibig!”
Nagpalakpakan ang ilang walang alam, habang ang iba ay nakaramdam ng hiya para sa akin.
Ngumiti si Jessica nang malapad. Itinaas niya ang kanyang kamay para ipakita ang engagement ring.
Pero hindi ang singsing ang nakatawag ng pansin ko.
Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang pulseras sa braso ni Jessica.
Ito ay isang Vintage Emerald Bracelet. Hindi ito nabibili sa mall. Ito ay pamana ng namayapa kong Ina bago siya mamatay. Nawawala ito sa vault ko noong isang linggo. Akala ko na-misplace ko lang.
Iyon pala, ninakaw ni Arthur para ibigay sa kabit niya.
Sa sandaling iyon, nawala ang lungkot ko. Napalitan ito ng lamig.
Inaasahan ni Arthur na iiyak ako. Inaasahan niyang tatakbo ako palabas ng mansyon sa hiya.
Pero mali siya.
Uminom ako ng champagne. At pagkatapos… NGUMITI AKO.
Isang ngiting tahimik. Isang ngiting nagsasabing, “Nagkamali ka ng kinalaban.”
Tumayo ako at dahan-dahang naglakad papunta sa stage. Ang tunog ng takong ko ay parang orasan na bumibilang ng oras. Click. Clack. Click. Clack.
Nang makita ako ni Arthur, medyo kinabahan siya.
“Valerie?” tanong niya sa mic. “Anong ginagawa mo? Huwag kang gagawa ng eksena.”
Umakyat ako sa stage. Kinuha ko ang mikropono mula sa kamay niya.
Humarap ako sa daan-daang bisita. Kalmado. Elegante.
“Good evening, everyone,” bati ko. “Gusto ko lang itama ang ilang maliliit na detalye sa announcement ni Arthur.”
Bumaling ako kay Arthur na pinagpapawisan na.
“Una,” sabi ko. “Sabi mo pinirmahan ko na ang Annulment Papers? Hindi pa. Ang papel na pinirmahan ko kanina ay hindi annulment… kundi Termination Letter ng access mo sa Bank Accounts ng pamilya ko.”
Napasinghap ang mga tao. Gasp.
“Pangalawa,” turo ko kay Jessica. “Jessica, ang ganda ng bracelet mo. Bagay sa’yo. Pero alam mo bang ‘yan ang bracelet na suot ng Nanay ko sa kabaong niya bago siya i-cremate? Kinuha ko ‘yan bilang alaala. At ngayon… suot mo?”
Namutla si Jessica. Napatingin siya sa pulseras na parang may sakit na nakakahawa. Mabilis niya itong tinanggal at binitawan sa sahig. Clang!
Pinulot ko ang pulseras at isinuot sa sarili ko.
“At panghuli,” humarap ako ulit sa mga bisita. “Ang party na ito? Ang catering? Ang champagne na iniinom niyo? Lahat ‘yan ay binayaran gamit ang Credit Card KO na ninakaw ni Arthur sa wallet ko habang natutulog ako.”
Tumingin ako kay Arthur na ngayon ay nanginginig na sa galit at takot.
“Arthur, akala mo ba hindi ko alam? Ang kumpanya mo ay baon sa utang. Ang bahay na ito? Nakasangla na sa bangko. Ang tanging dahilan kung bakit may pera ka pa ay dahil sa akin. Dahil sa mana ko.”
Naglabas ako ng cellphone at pinakita ang oras. 11:55 PM.
“Limang minuto na lang bago mag-Bagong Taon,” sabi ko.
“Kaya ito ang regalo ko sa inyo. Tinawagan ko na ang bangko para i-freeze ang lahat ng joint accounts natin. Tinawagan ko na rin ang abogado ko para bawiin ang ownership ng kumpanya dahil sa Fraud at Adultery.”
Lumapit ako kay Arthur at bumulong sa tenga niya, rinig sa microphone:
“Wala kang makukuha kahit singkong duling. Dahil hindi ko pinirmahan ang papers, asawa mo pa rin ako sa papel. Ibig sabihin, pwede kitang kasuhan ng Concubinage at ipakulong kayong dalawa.”
“Security!” tawag ko.
Agad na umakyat ang mga Private Bodyguards na ako ang nagha-hire.
“Pakilabas po ang dalawang trespassers na ito. This is my house. At ayoko ng basura sa Bagong Taon ko.”
“Valerie! Hindi mo pwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Arthur habang hinahawakan siya ng mga guard. “Asawa mo ako!”
“Dati,” sagot ko. “Pero ngayon? Isa ka na lang audit problem na kailangan kong ayusin.”
Kinaladkad ng mga guard si Arthur at Jessica palabas ng mansyon. Si Jessica ay umiiyak, sira ang make-up, at walang suot na sapatos. Si Arthur ay nagsisigaw, nawala ang lahat ng yabang.
Habang isinasara ang malaking pinto sa likod nila…
BOOM! BOOM!
Nagsimula ang Fireworks Display sa labas. Alas-dose na.
“Happy New Year!” sigawan ng mga bisita. Pero imbes na maawa kay Arthur, pumalakpak sila sa akin. Humanga sila sa tapang ko.
Itinaas ko ang baso ko ng champagne. Tinignan ko ang Emerald Bracelet sa kamay ko na kumikinang sa liwanag ng mga paputok.
Wala akong asawa sa pagsalubong ng taon. Pero nakuha ko naman ang pinakamahalagang bagay: Ang dignidad ko, ang yaman ko, at ang kalayaan ko mula sa isang taong hindi marunong magmahal.
Ito ang pinakamasayang Bagong Taon ng buhay ko.
