PINILIT AKO NG MADRASTA KO NA PAKASALAN ANG ISANG BILYONARYONG LUMPO DAHIL SA PERA—PERO NANG MATUMBA KAMI PAREHO SA KAMA NOONG GABI NG KASAL, NANGINIG ANG BUONG KATAWAN KO SA NATUKLASAN KONG LIHIM NIYA.
Ako si Celina. Simula nang mamatay ang Papa ko, naging impyerno na ang buhay ko sa piling ng madrasta kong si Tita Berna. Ginawa niya akong katulong sa sarili kong pamamahay. Kinamkam niya ang lahat ng ari-arian namin at ibinaon kami sa utang dahil sa pagsusugal niya.
Isang gabi, umuwi si Tita Berna na may dalang “magandang balita.”
“Magbunyi ka, Celina!” sigaw niya habang binibilang ang pera. “Bayad na ang lahat ng utang ko. At bilang kapalit, ipapakasal kita kay Don Rafael Villareal.”
Nanlaki ang mga mata ko. “Si Don Rafael? ‘Yung misteryosong bilyonaryo na nakatira sa bundok? Tita, ang sabi-sabi, baldado na ‘yun! Lumpo siya at hindi na makagalaw! At napakasungit daw nun!”
“Wala akong pakialam kung gulay na siya!” bulyaw ni Tita Berna. “Ang mahalaga, mayaman siya. Kailangan niya ng mag-aalaga sa kanya, at ikaw ang napili ko. Pumirma na ako sa kontrata. Bukas na bukas din, magpapakasal kayo.”
Wala akong nagawa. Para sa alaala ng Papa ko at para hindi kami makulong sa utang, pumayag ako.
Ang kasal ay naganap sa loob ng malaking mansyon ni Don Rafael. Walang bisita. Walang musika. Napakalungkot ng paligid.
Doon ko nakita si Rafael. Nakaupo siya sa isang electric wheelchair. Nakatalukbong ang kanyang mukha ng anino dahil sa dilim ng kwarto. Tahimik siya. Hindi siya nagsasalita. Sabi ng mga katulong, naaksidente daw siya limang taon na ang nakararaan at mula noon ay hindi na nakalakad. Iniwan siya ng lahat ng kaibigan at dati niyang fiancé dahil sa kalagayan niya.
Pagkatapos ng pirmahan, iniwan na ako ni Tita Berna.
“Good luck sa pag-aalaga ng gulay, Celina!” bulong ni Tita Berna bago umalis bitbit ang tseke. “Huwag kang aalis diyan hangga’t hindi mo nakukuha ang mana niya!”
Nang gabing iyon, dinala ako sa kwarto ni Rafael.
Napakalamig ng simoy ng hangin. Nakaupo si Rafael sa gilid ng kama, nakatingin sa bintana habang nakasakay pa rin sa wheelchair.
“Hindi mo kailangang gawin ‘to,” basag na boses ni Rafael. Ito ang unang beses na nagsalita siya. Ang boses niya ay malalim at puno ng lungkot. “Alam kong napilitan ka lang. Pwede kang matulog sa sofa. Hindi kita gagalawin.”
Naawa ako sa kanya. Sa likod ng yaman niya, ramdam ko ang lungkot ng isang taong iniwan ng mundo.
“Hindi po, Sir Rafael,” mahina kong sagot. “Asawa niyo na po ako. Tungkulin kong alagaan kayo.”
Napansin kong sinusubukan niyang ilipat ang sarili niya mula sa wheelchair papunta sa kama. Nahihirapan siya. Nanginginig ang mga braso niya.
Agad akong lumapit. “Sir, tulungan ko na po kayo.”
“Huwag! Kaya ko ‘to!” tanggi niya.
“Sige na po, mabigat po ang katawan niyo. Baka mahulog kayo,” pilit ko.
Hinawakan ko siya sa bewang at inakbayan ko siya. Sinubukan kong buhatin ang bigat niya para mailipat siya sa kama. Pero dahil sa liit kong babae at sa bigat niya, nawalan ako ng balanse.
Sumabit ang paa ko sa gulong ng wheelchair.
“Ahhh!” sigaw ko.
Pareho kaming natumba. Bumagsak kami sa malambot na kama. Ako ang nasa ilalim, at siya ang nasa ibabaw ko.
Pumikit ako, hinihintay ang sakit ng pagbagsak o ang bigat na dadagan sa akin.
Pero… wala akong naramdamang bigat.
Pagdilat ko, nanlaki ang mga mata ko.
Si Rafael… nakatukod ang kanyang mga kamay at paa sa kama para hindi ako madaganan.
Ang kanyang mga binti… ang mga binti na dapat ay “lumpo” at walang pakiramdam… ay nakatukod nang matibay sa kutson. Ramdam ko ang tigas ng muscles ng kanyang hita na pumipigil sa pagbagsak niya.
Nanginig ang buong katawan ko. Hindi sa takot, kundi sa gulat.
Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa kanyang mga paa. Gumagalaw ang mga ito.
Tumingin ako sa mga mata niya. Ang mga mata niyang kanina ay malungkot, ngayon ay puno ng kaba at pagkabistado.
“N-Nakakalakad ka…” bulong ko. “Hindi ka lumpo.”
Mabilis na umalis si Rafael sa ibabaw ko at tumayo sa gilid ng kama. TUMAYO. Nakatayo siya nang tuwid, matangkad, at malakas. Walang bakas ng pagiging baldado.
Napatakip ako ng bibig. “Bakit? Bakit ka nagpapanggap, Rafael? Bakit mo niloloko ang lahat?”
Huminga nang malalim si Rafael. Lumapit siya sa bintana at tinignan ang buwan.
“Dahil gusto kong malaman kung sino ang totoo, Celina,” sagot niya.
Humarap siya sa akin.
“Limang taon na ang nakararaan, naaksidente ako. Totoong naging baldado ako noon. Pero sa loob ng dalawang taon, nagpagaling ako. Nag-therapy ako nang palihim. Pero nung gumaling ako, narealize ko ang isang bagay… noong nakaupo ako sa wheelchair, iniwan ako ng lahat. Ang babaeng mahal ko, ang mga kaibigan ko… lahat sila, umalis dahil wala na silang mapapala sa akin.”
Lumapit siya sa akin at lumuhod sa harap ko—hindi dahil hindi siya makatayo, kundi bilang paggalang.
“Kaya nagpanggap akong lumpo pa rin. Gusto kong makahanap ng babaeng magmamahal at mag-aalaga sa akin hindi dahil sa kaya kong ibigay, kundi dahil tanggap niya ako kahit ‘wala akong silbi’. Sinubukan ko ang maraming babae, Celina. Lahat sila, nandidiri sa akin. Lahat sila, pera lang ang gusto.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pero ikaw… nung natumba tayo… hindi ka natakot na madaganan kita. Ang una mong sinabi kanina ay ‘tulungan kita’. Naramdaman ko ang pag-aalala mo. Ikaw lang ang bukod-tanging tumingin sa akin bilang tao, hindi bilang bangko.”
Tumulo ang luha ko. “Pero niloko mo ako…”
“Patawarin mo ako. Kailangan ko lang makasigurado. Ngayon, alam ko na. Ikaw ang babaeng hinahanap ko.”
Tumayo si Rafael at inalalayan ako.
“Bukas,” sabi ni Rafael nang may determinasyon. “Ipapakita natin sa madrasta mo at sa buong mundo kung sino talaga ako. At ipapangako ko sa’yo, hinding-hindi ka na aapihin ni Tita Berna mo.”
Kinabukasan, dumating si Tita Berna sa mansyon para humingi ulit ng pera.
“Celina! Nasaan ang asawa mong lumpo?! Papirmahin mo ng tseke!” sigaw ni Tita Berna sa sala.
Bumaba ako sa hagdan.
“Andito ako, Tita,” sabi ko.
“Ayan! Good! Nasaan si Rafael? Tulak-tulak mo ba?”
“Hindi, Tita Berna,” sagot ng isang baritonong boses.
Mula sa likuran ko, bumaba si Rafael. Naglalakad. Suot ang isang magarang suit, matikas, at makapangyarihan.
Nalaglag ang panga ni Tita Berna. Nabitawan niya ang bag niya.
“D-Don Rafael?! N-Nakakalakad kayo?!”
Ngumisi si Rafael. “Oo, Berna. Nakakalakad ako. At nakikita ko kung paano mo tratuhin ang asawa ko.”
Lumapit si Rafael kay Tita Berna.
“Ang kontratang pinirmahan natin? Void na ‘yun. Dahil ang pinirmahan mo ay para sa ‘pag-aalaga’. Pero si Celina, hindi ko siya tagapag-alaga. Siya ay Reyna ng bahay na ito.”
“Guards,” utos ni Rafael. “Ilbas ang babaeng ito. At siguraduhin niyong mababayaran niya ang lahat ng utang niya sa akin—hindi gamit ang buhay ni Celina, kundi sa pamamagitan ng pagtatrabaho sa kulungan dahil sa fraud.”
Habang kinakaladkad si Tita Berna palabas, niyakap ako ni Rafael. Sa wakas, nakalaya na ako sa pang-aapi, at natagpuan ko ang tunay na pag-ibig sa isang lalaking akala ng lahat ay “sira”, pero siya pala ang bubuo sa akin.
