PINILIT AKO NG MADRASTA KO NA PAKASALAN ANG ISANG LALAKING TINATAWAG NA “BALIW” AT “HALIMAW” PARA LANG MAALIS AKO SA BAHAY—PERO NANG MATUKLASAN KO KUNG SINO TALAGA SIYA, NAPALUHOD ANG MADRASTA KO SA GULAT AT PAGSISISI.
Ako si Celina. Simula nang mawala ang Papa ko, naging impyerno na ang buhay ko sa piling ng aking madrasta na si Tita Vina at ang anak niyang si Bea. Ginawa nila akong katulong sa sarili naming mansyon.
Isang gabi, umuwi si Tita Vina na may dalang “magandang balita” daw.
“Celina! Mag-impake ka na,” sigaw ni Tita Vina habang nakangisi. “Ikakasal ka na sa Sabado.”
“P-Po? Kanino?” nanginginig kong tanong.
“Kay Lucas Montenegro,” sagot niya.
Nanlaki ang mata ko. Kilala sa buong bayan si Lucas Montenegro. Siya ang nakatira sa lumang kastilyo sa tuktok ng burol. Ang sabi-sabi, baliw daw siya. Nasisiraan ng bait. Laging nagsisisigaw, nagbabato ng gamit, at may nakakatakot na peklat sa mukha na parang halimaw. Walang tumatagal na kasama sa bahay niya.
“Tita, parang awa niyo na!” lumuhod ako at umiyak. “Huwag po kay Lucas! Sabi nila nananakit siya! Sabi nila baliw siya! Papatayin niya ako sa takot!”
Hinawakan ako ni Tita Vina sa buhok at inangat ang mukha ko.
“Wala akong pakialam kung baliw siya! Siya lang ang nag-offer ng malaking halaga kapalit mo. Kailangan ko ng pera para sa negosyo ko at para sa debut ni Bea. Kaya sa ayaw at sa gusto mo, pakakasalan mo ang baliw na ‘yun para mawala ka na dito!”
Wala akong nagawa. Sa araw ng kasal, walang bisita. Pumirma lang kami sa huwes. Nakasuot si Lucas ng hood na tumatakip sa mukha niya. Hindi siya nagsasalita. Nanginginig ang kamay ko habang pinipirmahan ang kontrata.
Pagkatapos ng kasal, dinala ako ni Lucas sa kanyang madilim at maalikabok na mansyon.
“Huwag kang lalapit sa akin!” sigaw ni Lucas sa unang gabi. Ang boses niya ay malalim at galit. “Doon ka sa kabilang kwarto! Huwag mong papakialaman ang mga gamit ko!”
Tumakbo ako sa kwarto at umiyak buong gabi.
Pero lumipas ang mga araw, at napansin ko ang isang bagay.
Oo, nagsisisigaw si Lucas, pero hindi dahil galit siya sa tao. Sumisigaw siya dahil sa sakit. Nakita ko ang dami ng gamot sa mesa niya. At tuwing gabi, naririnig ko siyang tumutugtog ng piano—isang napakalungkot pero napakagandang musika. Ang isang baliw, hindi makakatugtog ng ganoon kaganda.
Isang gabi, naglakas-loob akong pumasok sa kwarto niya dala ang mainit na sopas. Nakita ko siyang nakahawak sa ulo, namimilipit sa sakit.
“L-Lucas?” tawag ko.
“Sabi ko lumayas ka!” bulyaw niya. “Matatakot ka lang sa mukha ko!”
“Hindi ako natatakot,” sagot ko nang matatag. Lumapit ako. “Asawa mo ako, Lucas. Nandito ako para alagaan ka, hindi para husgahan ka.”
Dahan-dahan kong tinanggal ang hood niya.
Doon ko nakita ang mukha niya. May malaking peklat sa kalahati ng mukha niya mula sa isang sunog. Pero sa kabila ng peklat… nakita ko ang mga mata ng isang taong labis na nasaktan at nag-iisa.
Hindi ako tumakbo. Hinawakan ko ang pisngi niya.
“Hindi ka halimaw, Lucas,” bulong ko. “Tao ka lang na nasaktan.”
Sa unang pagkakataon, umiyak ang “baliw” na si Lucas sa balikat ko.
Simula noon, inalagaan ko siya. Nilinis ko ang mansyon. Pinagluto ko siya. Nalaman ko ang totoo: Hindi siya baliw. Siya ay isang Genius Architect at Software Developer na na-depress at nagtago sa mundo matapos masunog ang mukha niya sa isang aksidente kung saan iniwan siya ng dati niyang pamilya. Nagpanggap siyang baliw para layuan siya ng mga taong pera lang ang habol.
Dahil sa pagmamahal ko, unti-unting bumalik ang sigla ni Lucas. Nag-ahit siya, nag-ayos ng sarili, at bumalik sa pagtatrabaho sa kanyang opisina sa loob ng mansyon.
ILANG BUWAN ANG NAKALIPAS…
Biglang dumating si Tita Vina at Bea sa mansyon ni Lucas. Sakay sila ng magarang kotse.
Kinalampag nila ang pinto.
“Celina! Lumabas ka diyan!” sigaw ni Tita Vina.
Lumabas ako. “Tita? Anong ginagawa niyo dito?”
“Nandito kami para kunin ka!” sabi ni Tita Vina. “Nabalitaan kong namatay na raw ang Lolo mo sa probinsya at may iniwan palang mana sa pangalan mo! Hindi mo makukuha ‘yun kung kasal ka sa baliw na ‘yan! Pinadala ko na ang lawyer ko para ipawalang-bisa ang kasal niyo dahil mentally incapacitated ang asawa mo!”
“Oo nga!” gatong ni Bea. “Yuck, Ate! Paano mo natitiis ang amoy-lupang bahay na ‘to at ang asawa mong halimaw? Umuwi ka na para makuha ni Mommy ang pera mo!”
“Umalis kayo,” sabi ko nang mahinahon. “Mahal ko ang asawa ko. Hindi ako sasama sa inyo.”
“Anong mahal?!” tumawa si Tita Vina. “Baliw siya! Walang kwenta! Isa siyang basura ng lipunan! Pipirmahan mo ang annulment papers o kakaladkarin kita palabas!”
Akmang hihilain ako ni Tita Vina nang biglang bumukas ang malaking pinto sa likod ko.
“Bitawan niyo ang asawa ko.”
Isang boses na puno ng awtoridad ang umalingawngaw.
Lumingon si Tita Vina at Bea.
Tumambad sa kanila ang isang lalaking nakasuot ng Armani Suit, malinis ang buhok, nakatayo nang tuwid, at may aura ng isang makapangyarihang hari. Ang peklat sa mukha niya ay nandoon pa rin, pero hindi ito nakabawas sa kanyang kakisigan—sa halip, nagmukha itong tanda ng kanyang katapangan.
“S-Sino ka?” gulat na tanong ni Bea. “Nasaan ang baliw na si Lucas?”
Ngumisi ang lalaki at inakbayan ako.
“Ako si Lucas,” sagot niya. “Ang lalaking tinawag niyong baliw at basura.”
“I-Ikaw?!” hindi makapaniwala si Tita Vina. “Pero… ang linis mo… at ang suot mo…”
Naglabas si Lucas ng isang calling card at inihagis sa paanan ni Tita Vina.
“Ako si Lucas Montenegro. Ang CEO at Owner ng Montenegro Land Developers—ang kumpanyang inuutangan mo ngayon, Vina, para hindi ma-bankrupt ang maliit mong negosyo.”
Namutla si Tita Vina. Parang hihimatayin siya. Ang kumpanyang nililigawan niya para mag-invest… ay pag-aari ng lalaking inalipusta niya.
“At dahil tinawag mo akong basura at sinubukan mong agawin ang asawa ko,” malamig na sabi ni Lucas. “Tinatawagan ko na ang bangko. Ca-cancel-in ko na ang lahat ng loans mo. At sisiguraduhin kong walang bibiling kumpanya sa mga produkto mo.”
“Huwag! Sir Lucas! Parang awa niyo na!” lumuhod si Tita Vina sa semento, umiiyak. “Celina! Anak! Tulungan mo ako! Kausapin mo ang asawa mo! Pamilya tayo!”
Tumingin ako kay Tita Vina. Naalala ko lahat ng pang-aapi niya.
“Pamilya?” malungkot kong sabi. “Ang pamilya, hindi nagbebenta ng anak. Ang pamilya, hindi nanghuhusga. Lucas na ang pamilya ko ngayon.”
“Guards,” utos ni Lucas. “Palabasin ang mga taong ito sa lupain ko.”
Habang kinakaladkad sila palabas, yakap-yakap ako ni Lucas.
“Salamat, Celina,” bulong niya sa akin. “Dahil sa’yo, lumabas ako sa dilim. Ikaw ang tunay na yaman ko.”
Nalaman ko sa huli na ang “sumpa” ng pagkakaroon ng asawang “baliw” ay siya palang pinakamalaking biyaya ng buhay ko. Ang madrasta ko ay nawalan ng lahat dahil sa kasakiman, habang ako ay naging reyna ng isang lalaking handang ibigay ang mundo sa akin.
