PINAUPO AKO NG NANAY KO SA TABI NG BASURAHAN SA LABAS NG BALLROOM AT TINAPUNAN NG ALAK NG KAPATID KO DAHIL “NAKAKAHIYA” DAW AKO—PERO TUMIGIL ANG TAWANAN NILA NANG PUMASOK ANG BILYONARYONG MAY-ARI NG HOTEL AT LUMUHOD SA HARAP KO.
Gabi ng ika-60 kaarawan ng Nanay ko, si Doña Matilda. Isa itong marangyang pagdiriwang na ginanap sa Royal Crown Hotel, ang pinakasikat at pinakamahal na hotel sa lungsod. Ang lahat ng bisita ay nakasuot ng kumikinang na gown at tuxedo. Ang lahat ay mukhang mayaman at masaya.
Lahat, maliban sa akin.
Ako si Elena. Ang “itim na tupa” ng pamilya. Habang ang kapatid kong si Cindy ay paborito ni Nanay dahil nakapangasawa ito ng isang politician, ako ay itinakwil nila dahil pinili kong mamuhay nang simple.
Kahit ayaw nila sa akin, pinapunta nila ako sa party. Ang akala ko, gusto nilang makipag-ayos. Ang akala ko, buo na ulit kami.
Nagkamali ako.
Pagdating ko sa entrance ng Grand Ballroom, hinarang ako ni Nanay at Cindy. Nakasuot lang ako ng simpleng bestida na nabili ko sa department store. Malinis naman ito, pero malayo sa ganda ng mga designer gown nila.
“Diyos ko, Elena!” sigaw ni Doña Matilda nang makita ako. “Ano ‘yang suot mo? Mukha kang basahan! Sinisira mo ang ganda ng party ko!”
“Nay… ito lang po ang meron ako…” mahina kong sagot. “Happy Birthday po…”
Inabot ko ang regalo ko—isang scrapbook na gawa ko. Pero tinabig lang ito ni Cindy at nalaglag sa sahig.
“Yuck!” irap ni Cindy. “Scrapbook? Anong gagawin ni Mommy diyan? Basura! Alam mo, Elena, nakakahiya ka. Ang baho mong tignan.”
Hinawakan ako ni Nanay sa braso nang mahigpit at kinaladkad palabas ng ballroom, papunta sa service area sa likod kung saan itinatambak ang mga basura ng hotel.
Bukas ang pinto at malakas ang ulan. Ang lamig ng hangin ay tumatagos sa buto ko.
“Dito ka lang,” utos ni Nanay. Tinuro niya ang isang maliit na bangkito sa tabi ng malalaking basurahan. “Diyan ka umupo. Huwag kang papasok sa loob dahil mahihiya ang mga bisita ko kapag nakita ka. Hintayin mo kaming matapos kumain. Kapag may natira, ipapabalot ko at dadalhin ko sa’yo dito. Kakain ka ng leftovers.”
“Nay… uumulan po… mababasa ako…” naiiyak kong pakiusap.
“Edi mabasa ka! Bagay ‘yan sa’yo para mahugasan ang dumi mo!”
Iniwan nila ako doon. Umiyak ako habang pumapatak ang ulan sa balikat ko. Basang-basa na ako. Nilalamig. Gutom. Parang dinudurog ang puso ko na ang sarili kong ina ay mas gustong paupuin ako sa tabi ng basura kaysa ipakilala sa mga kaibigan niya.
Maya-maya, bumukas ulit ang pinto. Lumabas si Cindy kasama ang ilang kaibigan niyang matapobre. May hawak silang mga baso ng Red Wine.
“Oh, look girls,” tawa ni Cindy. “Nandito ang hampaslupa kong kapatid. Parang asong naghihintay ng pagkain.”
“Cindy, tama na…” bulong ko. “Uuwi na lang ako…”
“Uuwi? Hindi pa tayo tapos!”
Lumapit si Cindy sa akin.
“Sabi ni Mommy, kulang pa daw ang ligo mo. Heto, dagdagan natin para maging ‘classy’ ka naman kahit paano.”
At sa harap ng mga kaibigan niya, IBINUHOS ni Cindy ang laman ng baso ng wine sa ulo ko.
Ang malamig at mapulang alak ay tumulo sa buhok ko, sa mukha ko, at sa puti kong bestida. Mukha na akong basahan na may mantsa ng dugo.
Nagtawanan sila nang malakas.
“HAHAHA! Tignan niyo siya!” tawa ni Cindy. “Bagay sa’yo ‘yan! You are a disgrace to this family, Elena! Walang magmamahal sa’yo dahil basura ka!”
Tawa sila nang tawa. Rinig na rinig ang halakhak nila hanggang sa loob ng ballroom dahil nakabukas ang pinto.
Pero biglang… TUMAHIMIK ANG LAHAT.
Tumigil ang musika sa loob. Nawala ang daldalan ng mga bisita.
Mula sa kinauupuan ko sa labas, nakita ko ang pagpasok ng isang grupo ng mga bodyguard sa main entrance ng ballroom. Hinawi nila ang mga tao.
Sa gitna ng mga guard, naglalakad ang isang lalaking napakatangkad, napakagwapo, at suot ang suit na halatang nagkakahalaga ng milyones. Ang aura niya ay makapangyarihan. Siya si Sebastian, ang misteryosong bilyonaryo na nagmamay-ari ng Royal Crown Hotel at ng kalahati ng mga negosyo sa lungsod.
Namutla si Doña Matilda at Cindy. Dali-dali silang tumakbo papasok para salubungin ang “VIP Guest.” Iniwan nila akong basa at nilalangaw sa labas.
“Sir Sebastian!” bati ni Doña Matilda, nagpapapansin at inaayos ang buhok. “Isang karangalan ang pagpunta niyo sa birthday ko! Welcome po!”
“Sir Sebastian,” dagdag ni Cindy, nagpapa-cute. “Ako po si Cindy. Single po ako kung naghahanap kayo ng date.”
Hindi sila pinansin ni Sebastian. Ni hindi niya tinignan si Doña Matilda o si Cindy.
Ang mga mata ni Sebastian ay naglilibot sa buong ballroom. Naghahanap. Seryoso. Nakakatakot.
“Where is she?” ang dumadagundong na boses ni Sebastian sa mikropono.
“Sino po, Sir?” tanong ni Nanay.
Hindi sumagot si Sebastian. Naglakad siya. Nilampasan niya ang cake. Nilampasan niya ang mga mayor at politiko.
Naglakad siya diretso sa bukas na pinto sa likod—kung saan ako nakaupo, basang-basa, may mantsa ng wine, at katabi ng basurahan.
Sinundan siya ng lahat ng mata.
Nang makita ako ni Sebastian, nanlaki ang mga mata niya. Ang mukha niyang seryoso ay napalitan ng matinding pag-aalala at galit.
Tumakbo siya palapit sa akin. Hindi niya ininda ang ulan. Hindi niya ininda ang dumi sa paligid.
“Elena!” sigaw niya.
Lumuhod si Sebastian sa harap ko. Hinubad niya ang kanyang mamahaling coat at ibinalot sa nanginginig kong katawan.
“Love…” hikbi ko. “Sebastian… nakakahiya… madumi ako…”
“Shhh… wala akong pakialam,” bulong niya habang pinupunasan ang alak sa mukha ko gamit ang panyo niya. “Nandito na ako. Sorry kung na-late ako.”
Napa-gasp ang buong ballroom. Ang bilyonaryong may-ari ng hotel… ay lumuhod sa harap ng “basura”?
Lumapit si Doña Matilda at Cindy, putla at nanginginig.
“S-Sir Sebastian?” nauutal na tanong ni Cindy. “Bakit… bakit niyo kinakausap ang katulong na ‘yan? Kapatid ko lang po ‘yan na—”
Tumayo si Sebastian at humarap sa kanila. Ang tingin niya ay parang apoy.
“Katulong?” ulit ni Sebastian. Ang boses niya ay malamig at puno ng panganib. “Ang babaeng binuhusan niyo ng alak… ang babaeng pinaupo niyo sa tabi ng basura…”
Hinawakan ni Sebastian ang kamay ko at itinayo ako nang may dignidad.
“Siya si Mrs. Elena Valtor. Ang ASAWA ko.”
Parang binagsakan ng langit si Doña Matilda. Nalaglag ang baso ni Cindy.
“A-Asawa?!” sigaw ni Nanay. “Imposible! Wala siyang sinabi! Ang akala namin…”
“Akala niyo ano? Na wala siyang halaga?” putol ni Sebastian. “Kaya hindi namin sinabi sa inyo ang kasal namin ay dahil alam ni Elena na pera lang ang habol niyo. Pero hindi ko akalain na ganito kayo kademonyo. Tratuhin niyo ang sarili niyong kadugo na parang hayop?!”
Tinignan ni Sebastian ang mantsa ng wine sa damit ko. Tinignan niya si Cindy.
“Security!” sigaw ni Sebastian.
Lumapit ang Head of Security.
“Yes, Sir?”
“Palabasin ang pamilyang ito sa hotel ko,” utos ni Sebastian habang nakaturo kay Doña Matilda at Cindy. “At simula ngayon, banned na sila sa lahat ng properties ko sa buong mundo. Tanggalan sila ng membership. I-cancel ang lahat ng business deals natin sa asawa ni Cindy. I want them bankrupted.”
“Huwag! Sir Sebastian! Parang awa niyo na!” iyak ni Doña Matilda, lumuluhod at pilit inaabot ang kamay ko. “Elena! Anak! Sabihin mo sa asawa mo, nagbibiro lang kami! Nanay mo ako!”
Tumingin ako sa Nanay ko. Masakit, pero kailangan kong maging matapang.
“Nay,” sabi ko nang mahina pero buo ang loob. “Noong pinaupo niyo ako sa tabi ng basura, hindi niyo naisip na anak niyo ako. Ngayon, hayaan niyo namang asawa ko ang magprotekta sa akin.”
“Elena! Walang hiya ka!” sigaw ni Cindy habang kinakaladkad sila ng mga guard palabas.
Nakita ng lahat ng bisita kung paano pinalayas ang may kaarawan sa sarili niyang party. Ang tawanan nila kanina ay napalitan ng hiya at takot.
Binuhat ako ni Sebastian bridal style sa harap ng lahat.
“Tara na, Mahal,” sabi niya. “Uwi na tayo. Hindi ka bagay dito. Masyado kang mahalaga para tapakan ng mga taong hindi marunong magmahal.”
Iniwan namin ang lugar na iyon. Habang nasa bisig ako ng asawa ko, naramdaman ko sa wakas ang init at pagmamahal na ipinagkait sa akin ng pamilya ko sa loob ng mahabang panahon.
