PINAPILI NG BIYENAN KO ANG ASAWA KO: “ANG NANAY MO O ANG ASAWA MO?” NANG PILIIN NIYA ANG NANAY NIYA, UMALIS AKO. AKALA NILA TALO AKO—HANGGANG SA MAKITA NILA ANG MANSYON NA SANA AY TITIRHAN NAMIN.
Limang taon kaming kasal ni Jason. Sa loob ng limang taong iyon, nakikitira kami sa bahay ng Nanay niyang si Aling Viring.
Si Aling Viring ang klase ng biyenan na gustong kontrolin ang lahat. Mula sa ulam namin, sa oras ng pag-uwi, hanggang sa kung paano ko dapat labhan ang brief ng anak niya.
Ako ang nagtatrabaho bilang isang Senior Architect. Si Jason ay part-time agent lang at madalas ay “assistant” ng Nanay niya sa bahay. Lahat ng bills—kuryente, tubig, internet, at grocery—ako ang nagbabayad. Pero tinitiis ko ‘yun kasi mahal ko si Jason.
Isang gabi, umuwi ako na may dalang magandang balita.
“Jason, Nay,” masaya kong sabi habang naghahapunan. “May surprise ako.”
Inilapag ko ang isang susi sa mesa.
“Na-approve na ang housing loan ko. At dahil na-promote ako, nabayaran ko na ang malaking downpayment. Sa wakas, bubukod na tayo! Next week na ang lipat natin!”
Inaasahan kong tatalon sa tuwa si Jason. Pero tumahimik ang paligid.
Binitawan ni Aling Viring ang kutsara niya.
“Bubukod?” mataray na tanong ng biyenan ko. “Sino ang nagsabing pwede kayong umalis?”
“Nay, limang taon na po kami dito,” paliwanag ko. “Kailangan naman po namin ng privacy mag-asawa. At saka para matuto kaming tumayo sa sariling paa.”
“Privacy?!” sigaw ni Aling Viring. “Inaagaw mo ang anak ko! Jason, papayag ka ba?!”
Tumingin ako kay Jason. “Hon? Diba pangarap natin ‘to?”
Yumuko si Jason. Hindi makatingin sa akin.
Tumayo si Aling Viring at dinuro ako.
“Jason! Hindi ka aalis sa pamamahay na ito! Hindi ako mabubuhay nang wala ka! Kapag sumama ka sa babaeng ‘yan, itatakwil kita!”
Humarap ang biyenan ko sa akin.
“At ikaw, Rina! Kung gusto mong umalis, lumayas ka mag-isa! Hiwalayan mo ang asawa mo kung hindi mo kayang makisama sa akin! Masyado kang ambisyosa!”
“Jason, magsalita ka!” naiiyak kong sabi. “Asawa mo ako! Pumili ka: Sasama ka sa akin sa bago nating buhay, o magpapakitali ka sa saya ng Nanay mo habambuhay?”
Dahan-dahang tumingin si Jason sa akin. Ang tingin niya ay walang paninindigan.
“Rina…” mahinang sabi ni Jason. “Sorry. Hindi ko pwedeng iwan si Mama. Matanda na siya. Dito lang ako. Kung gusto mong umalis… ikaw na lang.”
Parang gumuho ang mundo ko.
Sa loob ng limang taon, ako ang bumuhay sa kanila. Ako ang nagpakain sa kanila. At sa huli, ako pa rin ang talo.
Pinahid ko ang luha ko.
“Sige,” matatag kong sabi. “Kung ‘yan ang desisyon mo, Jason. Tinatapos ko na ang kasal natin.”
Umakyat ako sa kwarto. Nag-impake ako. Habang naglalagay ako ng damit sa maleta, naririnig ko si Aling Viring sa baba na tumatawa.
“Buti nga! Umalis na ang pabigat! Hayaan mo Jason, makakahanap ka ng asawang masunurin. Yung hindi tayo iiwan.”
Umalis ako gabing iyon. Walang pumigil sa akin.
MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN
Dahil ako ang nagbabayad ng lahat ng bills noon, biglang naghirap sina Jason at Aling Viring nung nawala ako. Naputulan sila ng kuryente. Puro utang sila sa tindahan.
Nalaman nilang successful na ako, pero hindi nila alam kung saan ako nakatira.
Isang araw, nakatanggap ako ng tawag galing sa common friend namin. Sabi niya, naghahanap daw si Jason at Aling Viring ng matutuluyan dahil naremata na ng bangko ang luma nilang bahay (na hindi nila nabayaran ang amilyar at utang).
Nalaman nilang may Open House at House Blessing ako ngayong araw. Pumunta sila, hindi para makicelebrate, kundi para guluhin ako at baka sakaling “makikitira” ulit o hihingi ng pera.
Dumating sila sa address na nakuha nila.
Pagbaba nila ng tricycle, napanganga sila.
Hindi ito simpleng apartment. Hindi ito maliit na townhouse.
Nakatayo sila sa harap ng isang Modern Glass Mansion sa loob ng isang exclusive subdivision. May swimming pool, may malawak na garden, at nakaparada ang bago kong SUV.
Nakita ko sila sa gate habang nagpapaputok ako ng confetti kasama ang mga kaibigan ko.
Lumabas ako para harapin sila. Suot ko ang isang elegante at mamahaling damit.
“Rina?” gulat na tanong ni Jason. “I-Ikaw ang may-ari nito?”
Namutla si Aling Viring. Tumingin siya sa mansyon, tapos sa akin.
“Oo, Jason,” nakangiti kong sagot. “Ito yung ‘surprise’ na sinasabi ko sa inyo anim na buwan na ang nakakaraan. Ito yung bahay na binayaran ko ng dugo at pawis ko para sa atin sana.”
“P-Pero…” utal ni Aling Viring. “Ang laki… ang ganda…”
“Oo, Nay,” sagot ko. “Kaso, pinili niyo ang ‘lumang bahay’ niyo. Pinili niyong palayasin ako. Sabi niyo, hindi niyo ako kailangan.”
Lumapit si Jason, akmang hahawakan ang kamay ko. “Rina… asawa pa rin kita… Pwede pa natin ayusin ‘to. Pwede kaming tumira dito ni Mama. Magbabago na kami.”
Umatras ako at tumawa nang mahina.
“Huli na ang lahat, Jason. Na-approve na ang Annulment natin last week. At tungkol sa pagtira dito?”
Tinignan ko si Aling Viring na mukhang basahan ang suot kumpara sa akin.
“Sorry. Pero ang bahay na ito ay para lang sa mga taong marunong tumayo sa sariling paa. Walang space dito para sa mga ‘Mama’s Boy’ at mga biyenang mapanghimasok.”
“Guard!” tawag ko sa security. “Paki-escort sila palabas ng village. They are trespassing.”
Habang isinasara ang automatic gate ng mansyon ko, nakita ko ang pagsisisi sa mukha ni Jason at ang pagkatalo sa mukha ni Aling Viring.
Akala nila nanalo sila nung pinalayas nila ako. Pero nung makita nila ang paraisong tinanggihan nila, doon nila narealize na sila pala ang nawalan ng lahat. At ako? Ako ang nanalo ng kalayaan at tagumpay.
