PINALAYAS NILA AKO DAHIL “WALA AKONG SILBI.” SAMPUNG TAON ANG LUMIPAS, UMUWI AKO BILANG ISANG “LIEUTENANT GENERAL.” SA KASAL NG KAPATID KO, IPINAGMAYABANG NI PAPA NA “NAKABINGWIT NG JACKPOT” ANG ANAK NIYA. HINDI NIYA ALAM, ANG GROOM AY EMPLEYADO KO LANG.
Sampung taon na ang nakararaan, kinaladkad ako ng Tatay ko palabas ng bahay.
“Layas!” sigaw niya. “Wala kang mararating sa buhay! Gusto mong mag-sundalo? Mamamatay ka lang na dukha! Tignan mo ang kapatid mong si Bea, mag-aabogado! Ikaw? Palamunin!”
Umalis ako na dala lang ang galit at determinasyon. Pumasok ako sa Military Academy. Kinain ko ang hirap, ang putik, at ang bala. Umakyat ako sa ranggo. Mula sa pagiging Kapitan, naging Koronel, hanggang sa ngayon… isa na akong Lieutenant General (3-Star General). Isa sa pinakamataas sa buong hukbong sandatahan.
Pero hindi ito alam ng pamilya ko. Ang alam lang nila, isa akong “layas” na sundalo.
Dumating ang imbitasyon para sa kasal ni Bea. Umuwi ako.
Suot ko ang isang simpleng Barong Tagalog. Hindi ko muna isinuot ang uniporme ko. Gusto kong makita kung nagbago na sila.
Pagpasok ko sa reception, sinalubong ako ni Papa. Hindi siya tumanda, pero mas naging mayabang ang aura niya.
Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Buti naman may pambili ka ng Barong,” pang-iinsulto niya agad. “Akala ko naka-uniporme ka ng security guard pupunta dito.”
Hindi ako kumibo.
Tinapik ni Papa ang balikat ko at itinuro ang Groom na si Edward.
Si Edward ay anak ng isang Brigadier General (1-Star General). Mayaman, mayabang, at halatang spoiled brat.
“Tignan mo ang kapatid mo, Alex,” pagmamalaki ni Papa. “Si Bea, nakabingwit ng JACKPOT. Ang asawa niya ay anak ng Heneral! Mayaman! Makapangyarihan! Hindi tulad mo na hanggang ngayon, siguro ay nagmamatigas pa rin sa bundok.”
“Jackpot talaga, Pa,” dagdag ni Mama na lumapit din. “Kaya umayos ka ha? Huwag kang gagawa ng eksena. Parating na ang Tatay ni Edward, si Brigadier General Montemayor. Kapag binastos mo siya, ipapakulong ka nun.”
Ngumiti lang ako nang tipid. “Wala po akong gagawing masama. Gusto ko lang batiin si Bea.”
Dumating ang convoy. Bumaba si Brigadier General Montemayor.
Natahimik ang buong kasalan. Takot ang lahat sa kanya. Strikto, nakakatakot ang tingin, at puno ng medalya ang dibdib.
Agad na lumapit si Papa at Mama para sumipsip.
“General Montemayor! Welcome po!” bati ni Papa. “Ito po ang pamilya namin. Pasensya na po sa panganay ko,” turo sa akin. “Medyo… black sheep po talaga ‘yan. Sundalo daw pero ewan ko kung anong ranggo, baka Private lang.”
Tumawa si Edward (ang groom). “Hayaan niyo na po, Dad. Baka gusto lang makikain.”
Tumingin si General Montemayor sa direksyon ko.
Inaasahan ni Papa na palalayasin ako ng Heneral.
Pero nang magtama ang mata namin ni General Montemayor… nanlaki ang mata niya. Namutla siya. Ang striktong mukha niya ay napalitan ng takot at respeto.
Binitawan ni Montemayor ang wine glass niya.
“S-Sir…?” utal ng Heneral.
Sa harap ng daan-daang bisita, sa harap ni Papa na nagyayabang, at sa harap ng kapatid kong “nanalo ng jackpot”…
PUMIKIT ANG TAKONG NI GENERAL MONTEMAYOR AT SUMALUDO SA AKIN.
Isang matikas at nanginginig na saludo.
“GOOD AFTERNOON, SIR!” sigaw ni Montemayor. “LIEUTENANT GENERAL SARMIENTO, SIR!”
Tumahimik ang buong ballroom.
Nalaglag ang panga ni Papa. Nabitawan ni Mama ang bag niya. Si Bea at Edward ay tulala.
Dahan-dahan kong inilabas ang aking ID at ipinatong sa mesa.
“At ease, Montemayor,” kalmado kong utos.
“Thank you, Sir!” sagot ni Montemayor, pawis na pawis. “Hindi ko po alam na nandito kayo! Kapatid niyo po pala ang manugang ko? Naku, isang karangalan po, Sir Alex! Kayo po ang Commanding General namin!”
Humarap ako kay Papa na ngayon ay parang hihimatayin sa hiya.
“Pa,” sabi ko. “Sabi mo, nakabingwit ng Jackpot si Bea dahil anak ng Heneral ang asawa niya?”
Itinuro ko si Montemayor na nakayuko sa harap ko.
“Ang ‘Jackpot’ na ipinagmamalaki mo… ay sumasaludo sa ‘Black Sheep’ na pinalayas mo.”
“Siya ay One Star General. Ako ay Three Star General. Ibig sabihin, sa loob ng military hierarchy… ako ang Boss ng Boss niya.”
Lumapit ako kay Edward na nanginginig na rin.
“Alagaan mo ang kapatid ko,” bulong ko. “Dahil sa oras na saktan mo siya, hindi mo gugustuhing makabangga ang Commanding General ng Tatay mo.”
“Y-Yes, Sir! Opo Sir!” sagot ni Edward.
Tumalikod ako at naglakad palabas.
Hinabol ako ni Papa. “Alex! Anak! Sandali! Proud na proud ako sa’yo! General ka pala! Bakit hindi mo sinabi? Dito ka na sa Presidential Table!”
Huminto ako at nilingon siya.
“Huwag na, Pa. Sanay naman akong pinalalayas diba? Babalik na ako sa kampo. Doon, nirerespeto ako hindi dahil sa pera, kundi dahil sa kung sino ako.”
Iniwan ko sila sa gitna ng kanilang marangyang party. Nakuha ni Bea ang “Jackpot” na asawa, pero narealize ng Tatay ko na ang tunay na premyo ay ang anak na tinapon niya—na ngayon ay tinitingala na ng buong bansa.
