PINALAYAS NG BILYONARYO ANG YAYA NANG WALANG PALIWANAG DAHIL SA MALING AKALA. PERO NANG MAGSALITA ANG KANYANG ANAK, GUMUHO ANG MUNDO NIYA.
Si Don Lucas ay isang biyudong bilyonaryo. Wala siyang panahon sa drama. Ang tanging mahalaga sa kanya ay ang negosyo at ang kanyang limang taong gulang na anak na si Sophie.
Dahil laging wala si Don Lucas, ang nagpalaki kay Sophie ay ang kanyang yaya na si Yaya Tess. Mahal na mahal ni Sophie si Yaya Tess. Ito ang nagpapatulog sa kanya, nagpapakain, at nagtuturo magdasal.
Pero may isang tao ang hindi masaya sa presensya ni Yaya Tess—si Amanda, ang bagong girlfriend ni Don Lucas na gustong maging “Mistress of the House.”
Isang gabi, umuwi si Don Lucas na pagod galing trabaho. Sinalubong siya ni Amanda na umiiyak at may hawak na nawawalang kwintas.
“Lucas!” sumbong ni Amanda. “Ang diamond necklace ko! Nawawala! Nakita ko si Yaya Tess na lumabas galing sa kwarto ko kanina. Siguradong ninakaw niya!”
Uminit ang ulo ni Lucas. Pagod siya at ayaw niya sa magnanakaw.
Tinawag niya si Yaya Tess sa sala.
“Yaya Tess!” sigaw ni Lucas. “Iligpit mo ang gamit mo. Ngayon din.”
“P-Po?” gulat na tanong ni Tess. “Sir, bakit po? Gabi na po…”
“Wala akong panahon makinig sa paliwanag ng magnanakaw!” bulyaw ni Lucas. “Binibigyan kita ng sampung minuto. Lumayas ka sa pamamahay ko bago pa kita ipakulong!”
“Sir! Wala po akong kinukuha!” iyak ni Tess. “Parang awa niyo na po… si Sophie… magigising po siya…”
“GUARD! Kaladkarin palabas ang babaeng ‘yan!”
Walang nagawa si Tess. Kinaladkad siya palabas ng gate habang umuulan.
Nagising si Sophie dahil sa ingay. Bumaba siya ng hagdan habang kinukusot ang mata. Nakita niya si Amanda na nakangisi habang sinarado ang pinto.
“Papa… nasaan si Yaya?” tanong ng bata.
Humarap si Lucas sa anak. “Wala na siya, Sophie. Masamang tao siya. Ninakawan niya si Tita Amanda mo. Huwag mo na siyang hahanapin.”
Simula sa gabing iyon, tumahimik si Sophie.
Hindi siya nagsasalita. Hindi siya kumakain. Nakaupo lang siya sa bintana, nakatulala sa gate, hinihintay ang pagbabalik ni Yaya Tess.
Sinubukan siyang alagaan ni Amanda.
“Sophie, eat your food,” utos ni Amanda.
Tinabig ni Sophie ang plato. Blag!
“Aba’t matigas ang ulo mo ah!” akmang sasampalin ni Amanda ang bata nang dumating si Lucas.
“Amanda!” saway ni Lucas. “Bata ‘yan!”
“Spoiled kasi!” sigaw ni Amanda. “Dahil ‘yan sa Yaya niyang magnanakaw!”
Lumipas ang tatlong araw. Pumapayat na si Sophie. Nag-aalala na si Don Lucas. Tumawag siya ng Child Psychologist, pero hindi rin mapagsalita ang bata.
Sa ikatlong gabi, habang kumakain sila ng dinner, hindi na nakatiis si Lucas.
“Sophie, anak,” pagsusumamo ni Lucas. “Please, magsalita ka naman. Anong gusto mo? Bibilhin ni Papa lahat. Laruan? Disneyland? Sabihin mo lang.”
Dahan-dahang itinaas ni Sophie ang kanyang ulo. Ang mga mata niya ay puno ng lungkot at takot.
Tumingin siya kay Amanda. Pagkatapos ay tumingin siya sa Ama.
Sa wakas, nagsalita ang bata.
“Papa…” garalgal ang boses ni Sophie. “Hindi po kinuha ni Yaya ang kwintas.”
Natigilan si Lucas. “Anong ibig mong sabihin?”
“Nakita ko po…” patuloy ni Sophie. “Nakita ko po si Tita Amanda… inilagay niya yung kwintas sa bag ni Yaya nung nag-C-CR si Yaya. Tapos kinuha niya ulit nung pinalayas mo na si Yaya.”
Nanlaki ang mata ni Lucas. Humarap siya kay Amanda.
“Sinungaling!” sigaw ni Amanda. “Bata ‘yan Lucas! Gumagawa lang ‘yan ng kwento!”
Pero nagpatuloy si Sophie. At ang sunod niyang sinabi ang dumurog sa puso ng bilyonaryo.
“Sabi po ni Tita Amanda… kapag nagsumbong ako… palalayasin niya rin ako katulad ni Yaya. At hindi mo na daw ako mamahalin.”
“Kaya hindi ako nagsasalita, Papa… kasi takot ako na baka… baka paalisin mo rin ako.”
Parang gumuho ang mundo ni Don Lucas.
Ang akala niyang “disiplina” ay naging dahilan pala para matakot sa kanya ang sarili niyang anak. Nagtiwala siya sa isang sinungaling at nagpalayas ng taong walang ginawa kundi mahalin ang anak niya.
Tumayo si Lucas. Ang galit sa mukha niya ay nakakakilabot.
“Amanda,” malamig na utos ni Lucas. “Get out. At kapag nakita pa kita sa paligid ng pamilya ko, sisiguraduhin kong sa kulungan ang bagsak mo.”
Tumakbo palabas si Amanda, takot na takot.
Niyakap ni Lucas si Sophie nang mahigpit. Umiyak ang bilyonaryo sa balikat ng anak niya.
“Sorry, anak… Sorry… Hahanapin natin si Yaya. Hahanapin natin siya ngayon din.”
Sa gabing iyon mismo, lumusong sa ulan si Don Lucas. Pumunta siya sa squatter’s area kung saan nakatira si Tess.
Nakita niya si Tess na naglalaba sa labas ng barung-barong, basang-basa.
Bumaba ang bilyonaryo sa kanyang kotse at lumuhod sa putikan sa harap ng kanyang dating katulong.
“Sir Lucas?” gulat na sabi ni Tess.
“Tess… patawarin mo ako,” iyak ni Lucas. “Nagkamali ako. Pakiusap… kailangan ka ni Sophie. Kailangan ka ng anak ko.”
Sa huli, bumalik si Yaya Tess, hindi dahil sa pera o sa amo niyang bilyonaryo, kundi dahil sa pagmamahal niya sa batang naging susi ng katotohanan. Napatunayan ni Lucas na ang yaman ay kayang bumili ng bahay, pero hindi nito kayang bumili ng tiwala—tiwala na nasira ng maling akala, at binuo muli ng isang inosenteng tinig.
