PINALAYAS AKO NG ASAWA KO SA PROMOTION PARTY NIYA DAHIL “MATABA AT LOSYANG” DAW AKO MATAPOS MANGANAK SA KAMBAL — HINDI NIYA ALAM, AKO ANG “SILENT BILLIONAIRE” NA MAY-ARI NG KUMPANYANG IPINAGMAMALAKI NIYA.
Ang Grand Ballroom ng Manila Peninsula ay puno ng mga elitista. Ito ang gabi ng parangal para sa Apex Global Solutions. Ang asawa kong si David ay kaka-promote lang bilang Senior Vice President.
Ako si Sarah. Karga-karga ko ang aming kambal na sina Mia at Liam, na parehong tatlong buwan pa lang.
Suot ko ang isang simpleng nursing dress na kulay beige. Wala akong make-up. Magulo ang buhok ko. May mantsa pa ng gatas sa balikat ko.
Pagod na pagod ako. Halos wala akong tulog sa pag-aalaga ng dalawang sanggol habang si David ay laging “busy” sa trabaho.
Lumapit ako kay David para batiin siya. Nasa gitna siya ng tawanan kasama ang mga kasamahan niyang naka-tuxedo at gown.
“Hon, congratulations,” ngiti ko, kahit mabigat ang braso ko sa bigat ng mga bata.
Nawala ang ngiti ni David. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. Ang tingin niya ay hindi pagmamahal—kundi pandidiri.
Hinawakan niya ako sa siko at hinila palayo sa mga tao, papunta sa madilim na sulok malapit sa Emergency Exit.
“Anong ginagawa mo dito, Sarah?” bulong niya nang pasigaw.
“Gusto lang kitang suportahan, David. Asawa mo ako.”
“Suporta?!” Tumawa siya nang mahina. “Tignan mo nga ang sarili mo! Ang taba mo! Ang laki ng tiyan mo! Mukha kang balyena na naligaw sa party ng mga tao!”
“D-David… kakapanganak ko lang…”
“Tatlong buwan na ‘yun, Sarah! Pero tignan mo, losyang ka pa rin! You ruined your body! Sinira mo ang image ko! Paano ako rerespetuhin ng mga tao kung ang asawa ko ay mukhang katulong?!”
Tinuro niya ang pinto.
“Umalis ka na. Go hide. Nakakahiya ka. Huwag kang magpapakita hangga’t hindi ka bumabalik sa dating ikaw.”
Tumulo ang luha ko. Hindi ako sumagot. Hindi ako nagwala.
Tinignan ko lang siya sa huling pagkakataon. Ang lalaking minahal ko, ang ama ng mga anak ko, ay ikinakahiya ako dahil lang sa stretch marks at baby weight na nakuha ko sa pagbibigay ng buhay sa mga anak niya.
“Okay, David,” bulong ko. “Aalis na kami.”
Lumabas ako ng hotel bitbit ang kambal. Sumakay ako sa lumang SUV namin.
Habang nagmamaneho ako palayo, pinunasan ko ang luha ko. At pinalitan ko ito ng galit.
Kinuha ko ang encrypted phone ko mula sa ilalim ng diaper bag.
Tinawagan ko ang number na nakalagay sa “Speed Dial 1”.
“Good evening, Madam Chairman,” sagot ng boses sa kabilang linya. Ito ang Chief Financial Officer ng Apex Global.
“Execute Protocol Zero,” malamig kong utos.
“Ma’am? Sigurado po kayo? Ibig sabihin po niyan tatanggalin natin ang lahat ng access ni Mr. David…”
“Gawin mo. Ngayon din. Freeze his accounts. Lock his access. And send the legal team to my location.”
“Copy, Madam Chairman.”
MAKALIPAS ANG TATLONG ORAS.
Nasa Penthouse na ako ng sarili kong condo (na hindi alam ni David). Tulog na ang kambal.
Nanonood ako ng CCTV feed mula sa bahay na tinutuluyan namin ni David.
Alas-dos ng madaling araw. Dumating si David. Lasing. Galit na galit.
Bumaba siya ng taxi. Sinubukan niyang buksan ang smart lock ng pinto.
ACCESS DENIED.
Sinubukan niya ulit.
ACCESS DENIED.
“Ano ba ‘to?!” sigaw ni David. Sinipa niya ang pinto.
Kinuha niya ang wallet niya para magbayad sa taxi driver. Inabot niya ang Platinum Credit Card niya.
Sinubukan ng driver i-swipe.
“Sir, declined po,” sabi ng driver.
“Imposible! Kaka-promote ko lang! Subukan mo ‘yung isa!”
Inabot niya ang debit card.
“Declined din po, Sir. Insufficient funds.”
Namutla si David. Wala siyang cash. Napilitan siyang ibigay ang mamahaling relo niya sa driver para lang makaalis ito.
Ngayon, nakatayo siya sa labas ng bahay. Umuulan. Basa ang tuxedo niya. Walang pera. Walang matuluyan.
Tumunog ang cellphone ko.
Si David.
Sinagot ko.
“Sarah!” sigaw niya. “Anong ginawa mo sa bahay?! Bakit hindi ako makapasok?! At bakit blocked ang mga cards ko?! Ikaw ang nagha-handle ng finances sa bahay diba? Ang tanga mo talaga! Ayusin mo ‘to!”
Huminga ako nang malalim. Uminom ako ng wine—isang luho na matagal kong hindi ginawa.
“David,” kalmado kong sabi. “Nasa party ka pa ba?”
“Wala na! Nasa labas ako ng bahay! Papasukin mo ako!”
“Sabi mo kanina… ‘Go hide.’ Sabi mo, sinisira ko ang image mo. Kaya sinunod kita. Nagtago ako. At dinala ko ang lahat ng pag-aari ko.”
“Anong pinagsasabi mo?! Wala kang pag-aari! Palamunin lang kita!”
Tumawa ako.
“David… sino sa tingin mo ang nag-promote sa’yo kanina?”
Natahimik siya. “A-Ano?”
“Ang Apex Global Solutions… binili ko ‘yan limang taon na ang nakakaraan gamit ang mana ko mula sa Lolo ko. Hindi ko sinabi sa’yo kasi gusto kong makita kung mamahalin mo ako kahit simple lang ako. Gusto kong makita kung aangat ka sa sarili mong sikap.”
Narinig ko ang paghagulgol ng hangin sa kabilang linya. At ang mabigat na paghinga ni David.
“Ako ang pumirma ng promotion mo, David. At ako rin ang pumirma ng termination letter mo na matatanggap mo bukas ng umaga.”
“S-Sarah… Chairman? Ikaw ang Chairman?!”
“Oo. Ang babaeng tinawag mong ‘balyena’, ‘mataba’, at ‘nakakahiya’… ay ang babaeng nagpapasweldo sa’yo.”
“Hon! Babe! Sorry! Lasing lang ako! Alam mo namang stress ako! Papasukin mo ako! Mahal kita!”
“Ang bahay na tinatayuan mo? Nakapangalan sa kumpanya. At dahil fired ka na… company property na ‘yan. Trespassing ka na, David.”
“Sarah! Huwag mo akong gawan ng ganito! May kambal tayo!”
“Wala kang kambal,” madiin kong sabi. “Dahil sabi mo kanina, sinira ko ang katawan ko para sa kanila. Kaya sa akin lang sila.”
“Sarah please…”
“You wanted to save your image, David? Ayan. Malinis na ang image mo. Wala ka nang asawang ‘mataba’. Wala ka nang anak na iyakin. At wala ka na ring trabaho, bahay, at pera. You are now perfectly… nothing.”
Binaba ko ang telepono.
Sa CCTV, nakita ko si David na napaluhod sa putikan. Umiiyak. Sumisigaw.
Pinatay ko ang monitor.
Hinalikan ko ang noo ng mga natutulog kong anak. “Huwag kayong mag-alala. Hindi na tayo muling mamaliitin ng kahit sino.”
Sa gabing iyon, natulog ako nang mahimbing. Hindi bilang isang pagod na Nanay, kundi bilang isang babaeng binawi ang kanyang korona.
