PINAKILALA AKO NG ASAWA KO BILANG “BABYSITTER” SA HARAP NG MGA INVESTORS DAHIL KINAHIYA NIYA AKO. HINDI NIYA ALAM, ANG BABAENG TINATAWAG NIYANG YAYA AY ANG TUNAY NA MAY-ARI NG KUMPANYANG GUSTO NIYANG PASUKAN.
Ako si Belle. Ang asawa kong si Marco ay isang ambitious executive. Matalino siya, pero masyadong obsessed sa imahe.
Ngayong gabi ang Grand Launch ng “Zenith Holdings”, ang kumpanyang binili ko gamit ang mana ko mula sa aking yumaong ama. Pero hindi ito alam ni Marco. Ang alam lang niya, isa akong simpleng freelance artist na walang alam sa negosyo. Ang alam niya, ang may-ari ng Zenith ay isang misteryosong “Madam Z”.
Desperado si Marco na makuha ang posisyon bilang VP for Marketing sa Zenith.
“Belle, please,” bulong ni Marco habang papasok kami sa ballroom. “Doon ka lang sa likod. Huwag kang didikit sa akin kapag kausap ko ang mga Big Boss. Ang suot mo… masyadong simple. Baka isipin nila wala akong taste.”
Napahawak ako sa black dress ko. Simple lang ito, oo, pero gawa ito ng sikat na designer sa Paris. Hindi lang alam ni Marco ang brand dahil wala namang malaking logo.
“Okay, Marco,” mahinang sagot ko.
Iniwan niya ako sa tabi ng chocolate fountain at agad na lumapit sa grupo ng mga Board Members. Nakita ko kung paano siya tumawa nang pilit at sumipsip sa mga matatanda.
Maya-maya, lumapit sa pwesto namin si Mr. Henry Sy, ang tumatayong Acting CEO ng kumpanya ko. Kilala ako ni Henry, pero alam niyang undercover ako.
Pero hindi alam ni Marco na magkakilala kami.
Nakita ni Marco na papunta sa direksyon ko si Mr. Sy. Nanlaki ang mata niya. Tumakbo siya at hinarang si Mr. Sy bago pa ito makalapit sa akin.
“Mr. Sy! Good evening!” bati ni Marco, abot-tenga ang ngiti. “I am Marco, candidate for VP.”
Tumingin si Mr. Sy sa akin. “Good evening. And who is this lovely lady?”
Nanigas si Marco. Tumingin siya sa akin, tapos kay Mr. Sy. Nakita ko ang takot sa mata niya. Takot na malaman ng CEO na ang asawa niya ay “simple” lang.
Tumawa si Marco nang kinakabahan.
“Ah… Siya po? Naku, Sir Henry… Siya po si Belle.”
Huminga siya nang malalim at sinabi ang kasinungalingang dumurog sa puso ko.
“Siya po ang… Babysitter ng mga anak ko. Sinama ko lang po kasi wala siyang masakyan pauwi. You know, charity work. Kawawa naman kasi.”
“Babysitter?” ulit ni Mr. Sy. Tumingin siya sa akin nang may halong gulat at pagpapigil ng tawa.
“Yes, Sir. Yaya lang po siya,” diin ni Marco, hindi makatingin sa akin.
Parang sinaksak ang dibdib ko. Sa loob ng limang taon naming pagsasama, sa harap ng pinakamataas na tao, kaya niya akong itanggi? Kaya niya akong tawaging Yaya para lang sa promotion?
Ngumiti lang si Mr. Sy. “I see. Very well.”
Umalis si Mr. Sy at umakyat sa stage.
“Ano ka ba!” bulong ni Marco sa akin nang pagalit. “Muntik mo na akong ipahiya! Bakit ka ba kasi nakatayo diyan?! Doon ka sa sulok!”
Biglang namatay ang mga ilaw.
“Ladies and Gentlemen,” sabi ni Mr. Sy sa mikropono. “Ang hinihintay ng lahat. Ang tunay na may-ari ng Zenith Holdings na galing pa sa Switzerland. Please welcome, Madam Belle Zobel!”
Nagpalakpakan ang lahat.
Si Marco ay nasa unahan, pumapalakpak, nag-aabang kung sino ang bilyonaryo.
Huminga ako nang malalim. Inalis ko ang shawl na nakatakip sa balikat ko, na nagpapakita ng eleganteng cut ng gown ko.
Naglakad ako papunta sa stage.
Nakita ako ni Marco. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit.
“Hoy! Saan ka pupunta?!” gigil na bulong niya. “Tinawag ang Owner! Hindi ang Babysitter! Bumalik ka sa kusina! Nababaliw ka na ba?!”
Tinabig ko ang kamay niya nang buong lakas. Ang tunog ng sampal sa kamay niya ay narinig ng mga nasa malapit.
“Bitawan mo ako,” malamig kong utos.
Umakyat ako sa hagdan. Ang spotlight ay sumunod sa akin.
Inabot ni Mr. Sy ang mikropono sa akin at yumuko siya bilang paggalang. “Madam Chairman.”
Nalaglag ang panga ni Marco. Ang baso ng wine na hawak niya ay nabitawan niya. Basag!
Humarap ako sa daan-daang bisita.
“Good evening,” bati ko.
Tumingin ako nang diretso kay Marco na ngayon ay putlang-putla at nanginginig ang tuhod.
“Kanina lang,” panimula ko, “May isang empleyado dito na nagpakilala sa akin bilang isang Babysitter.”
Nagbulungan ang mga tao. Sino kaya ‘yun? Napaka-rude naman.
“Well,” ngiti ko nang mapait. “Sa totoo lang, tama siya. Sa loob ng limang taon, naging babysitter ako. Inalagaan ko ang isang lalaking walang-wala. Sinindihan ko ang pangarap niya, sinuportahan ko siya, at minahal ko siya kahit wala siyang pera.”
“Pero ngayong gabi, narealize ko… ang lalaking inalagaan ko ay nanatiling bata. Isang batang mapagmataas na ikinakahiya ang sarili niyang asawa para lang sa posisyon.”
“Mr. Marco dela Cruz,” tawag ko sa pangalan niya.
Itinutok ang spotlight kay Marco. Gusto niyang lamunin siya ng lupa.
“Dahil gusto mo ng trabahong bagay sa ‘Babysitter’…”
“You are FIRED from this company. At sisiguraduhin kong walang kumpanya sa industriyang ito ang tatanggap sa isang lalaking kayang itanggi ang sarili niyang pamilya.”
“Guards, ilabas ang batang ‘yan.”
“Belle! Hon! Sorry! Hindi ko alam! Mahal kita!” sigaw ni Marco habang kinakaladkad siya ng mga security palabas.
Tinalikuran ko siya at nakipag-toast sa mga investors.
Sa gabing iyon, nawalan ako ng asawa, pero nabawi ko ang respeto ko sa sarili. Napatunayan ni Marco na ang tunay na “low class” ay hindi ang trabaho o suot ng tao, kundi ang ugali ng taong hindi marunong lumingon sa pinanggalingan.
