PINAKAIN AKO NG PAMILYA NG ASAWA KO SA KUSINA KASAMA NG MGA KATULONG SA KANILANG “GRAND REUNION” — PERO NANG DUMATING ANG ABOGADO PARA BASAHIN ANG FINAL WILL NG LOLO NILA, SILANG LAHAT AY NAPALUHOD SA HARAP KO
Ako si Tessa. Isang ulilang lumaki sa ampunan. Nang mapangasawa ko si Franco, ang paboritong apo ng mayamang pamilyang Montemayor, akala ko magkakaroon na ako ng tunay na pamilya.
Pero nagkamali ako. Para sa kanila, isa lang akong “gold digger” na dumikit sa yaman nila.
Ngayong araw ang Grand Family Reunion ng mga Montemayor, at kasabay nito ang pagbabasa ng Last Will and Testament ng yumao nilang patriarch na si Don Eduardo.
KABANATA 1: ANG ALILA SA MANSYON
Alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako. Hindi para mag-ayos ng sarili, kundi para magluto.
“Tessa!” sigaw ng biyenan kong si Doña Matilda. “Siguraduhin mong malutong ang balat ng lechon ha? At yung Callos, dapat malambot! Dadating ang mga Senator at Congressman na kaibigan namin. Huwag mo kaming ipapahiya!”
“Opo, Mama,” sagot ko habang pinapahid ang pawis sa noo.
Suot ko ay simpleng t-shirt at maong. Habang ang mga hipag ko ay naka-gown at nagpapa-makeup sa mga professional artist, ako ay amoy-bawang at sibuyas sa kusina.
Nang dumating ang tanghalian, puno ang Grand Dining Hall. Ang haba ng mesa. Puno ng masasarap na pagkain na ako ang nagluto.
Lumabas ako ng kusina, naghugas ng kamay, at akmang uupo sa tabi ng asawa kong si Franco. May bakanteng upuan doon.
Pero bago pa ako makaupo, inilagay ni Doña Matilda ang kanyang Hermes bag sa upuan.
“Oops,” sabi ni Doña Matilda nang mataray. “Sorry, Tessa. For family only ang table na ito. Walang space para sa mga… outsiders.”
Tumingin ako kay Franco. “Hon? Saan ako uupo?”
Umiwas ng tingin si Franco. “Ah… Tessa, doon ka na lang muna sa kusina kumain. Kasama nina Yaya Meling. Masikip na kasi dito eh. Tsaka para ma-check mo kung may kulang na pagkain.”
Parang sinaksak ang puso ko. Asawa niya ako, pero ang trato niya sa akin ay taga-silbi.
“Franco,” bulong ko. “Reunion ito. Asawa mo ako.”
“Huwag ka na ngang maarte!” bulyaw ng kapatid niyang si Bea. “Pasalamat ka nga pinakain ka pa namin eh! Wala ka namang ambag sa yaman ng pamilyang ‘to!”
Napayuko ako. Dahil ayaw kong gumawa ng eksena sa harap ng mga bisita, dahan-dahan akong naglakad pabalik sa mainit na kusina. Kumain ako ng tira-tira habang umiiyak, habang naririnig ko ang tawanan nila sa aircon na dining room.
KABANATA 2: ANG PAGDATING NG HATOL
Alas-tres ng hapon. Dumating si Atty. Guevarra, ang personal lawyer ni Don Eduardo.
Tumahimik ang lahat. Ito na ang hinihintay nila. Ang hatian ng yaman.
Pinatawag ang lahat sa sala. Syempre, nanatili ako sa gilid, nakatayo sa likod ng mga katulong.
“Franco,” bulong ni Doña Matilda. “Siguradong sa’yo mapupunta ang Mansyon at ang Kumpanya. Ikaw ang paborito ng Lolo mo.”
Ngumisi si Franco. “Syempre, Ma. Ako lang naman ang may MBA sa pamilyang ‘to.”
Binuksan ni Atty. Guevarra ang envelope.
“Bago mamatay si Don Eduardo,” panimula ng abogado. “Binago niya ang kanyang Last Will noong nakaraang buwan.”
Nagulat ang lahat. “Binago? Bakit?”
“Dahil gusto niyang siguraduhin na ang yaman niya ay mapupunta sa taong tunay na nag-alaga sa kanya noong siya ay bedridden at may Alzheimer’s disease.”
Napalunok si Franco. Alam ng lahat na noong nagkasakit ang Lolo, walang dumadalaw sa kanya dahil “busy” sila sa party at travel.
“To my children and grandchildren,” basa ng abogado. “Binigyan ko kayo ng marangyang buhay, pero iniwan niyo ako noong kailangan ko kayo. Amoy dumi at ihi ang kwarto ko, pero walang pumasok para linisin ako… maliban sa isang tao.”
Tumingin ang abogado sa paligid.
“Dahil dito… ang aking mga anak na sina Matilda at Roberto, at ang aking mga apo na sina Franco at Bea… ay makakatanggap ng ₱100,000 bawat isa.”
“ANO?!” sigaw ni Doña Matilda. “Isang daang libo?! Barya lang ‘yan! Nasaan ang bilyones?!”
“Patapusin niyo ako,” seryosong sabi ng abogado.
“Ang 95% ng aking ari-arian—kabilang ang Montemayor Group of Companies, ang Mansyon na ito, ang Hacienda sa Bacolod, at ang Offshore Accounts na nagkakahalaga ng ₱5 Billion…”
Pigil hininga ang lahat.
“…ay ipinamamana ko nang buo sa taong nagpunas ng dumi ko, nagsubo sa akin ng pagkain, at kumanta sa akin hanggang sa huli kong hininga. Sa aking nag-iisang tagapagmana… MRS. TESSA MONTEMAYOR.”
KABANATA 3: ANG PAGBABAGO NG MUNDO
Katahimikan. Parang may dumaang anghel.
Lahat ng mata ay lumingon sa akin—sa akin na nakatayo sa sulok, suot ang simpleng t-shirt.
“S-Si Tessa?!” sigaw ni Bea. “Yung katulong?!”
“Hindi siya katulong,” madiin na sabi ni Atty. Guevarra. “Siya ang asawa ng kapatid mo, at siya ang nag-iisang tao na may puso sa pamilyang ito.”
Lumapit sa akin ang abogado at yumuko bilang paggalang.
“Madam Tessa,” sabi niya. “Ang bahay na ito ay inyo na. Kayo na po ang masusunod kung sino ang mananatili at sino ang aalis.”
Namutla si Franco. Bigla siyang tumakbo palapit sa akin. Niyakap niya ako.
“Hon! Babe! Narinig mo ‘yun?! Tayo na ang may-ari! Ang yaman natin!”
Tinabig ko siya.
“Tayo?” tanong ko nang mahinahon. “Parang kanina lang, pinakain mo ako sa kusina kasi ‘masikip’ sa table niyo. Sabi mo for family only. Eh diba, outsider lang ako?”
“Tessa, naman! Joke lang ‘yun! Stress lang ako!” palusot ni Franco.
Lumapit din si Doña Matilda, pilit na ngumingiti kahit nanginginig ang labi. “Tessa, hija! Alam ko namang mabait ka. Diba favorite kitang menugang? Huwag mo kaming palalayasin!”
Tumingin ako sa kanila. Nakita ko ang takot sa mga mata nila. Ang mga taong nang-api sa akin kanina, ngayon ay nagmamakaawa.
Naglakad ako papunta sa Dining Hall. Umupo ako sa Kabisera—ang upuan ni Don Eduardo.
“Yaya Meling,” tawag ko sa punong-katulong.
“Po, Ma’am Tessa?” sagot ni Yaya, na nakangiti dahil kakampi niya ako.
“Nagugutom na ako,” sabi ko. “Paki-serve ang pagkain dito sa table.”
“Opo, Ma’am.”
“At,” dagdag ko habang nakatingin kayna Franco, Matilda, at Bea. “Yaya, pakiligpit ang mga plato ng mga bisita natin. Mukhang tapos na silang kumain.”
“Tessa!” sigaw ni Franco. “Anong ibig mong sabihin?”
Sumandal ako sa upuan at nag-cross arms.
“Simple lang, Franco. Dahil ako na ang may-ari ng mansyon, ako na ang magsasabi kung sino ang uupo sa mesa.”
Tinuro ko ang kusina.
“Kung gusto niyong kumain, doon kayo sa kusina. Kumain kayo ng tira-tira. At pagkatapos niyong kumain… mag-impake na kayo. Dahil bukas ng umaga, ipapa-padlock ko na ang gate. Ang mansion na ito ay gagawin kong Orphanage para sa mga batang inabandona… gaya ng ginawa niyo sa Lolo niyo.”
“Tessa! Asawa mo ako!”
“Kakausapin ka na lang ng abogado ko para sa Annulment, Franco. Gamit ang bilyong pamana ni Lolo, sisiguraduhin kong makukuha ko ang kalayaan ko.”
EPILOGUE
Sa huli, nakita ko silang kumakain sa mainit na kusina, nag-aagawan sa natirang lechon, habang nagsisisihan kung sino ang may kasalanan.
Ako naman? Uminom ako ng wine sa veranda, ninanamnam ang hangin ng kalayaan.
Minsan, ang mga taong inaapi at pinapakain sa sahig ay siya palang may hawak ng susi sa kaharian. At kapag dumating ang oras ng paniningil, ang tanging magagawa na lang ng mga mapang-api ay lumuhod.
