PINAGTAWANAN NILA ANG “KATULONG” SA KASAL AT PINAUPU SA LIKOD KASAMA NG MGA BASURA. PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG DUMATING ANG AMA NG BRIDE, NILAPITAN ANG KATULONG, AT NAGSABI: “BOSS… BAKIT KA NANDITO?”
Si Nanay Ising ay ang nagpalaki sa groom na si Patrick. Kahit hindi siya ang tunay na ina, siya ang nagpalit ng lampin, nagluto, at nag-aruga kay Patrick habang ang tunay nitong ina na si Donya Miranda ay abala sa pagsusugal at pagpapaganda.
Sa araw ng kasal ni Patrick kay Sofia (ang bride na galing sa isang napakayamang pamilya), nag-ipon si Nanay Ising. Bumili siya ng isang simpleng Sunday Dress at nagbalot ng regalo.
Pagdating niya sa Grand Ballroom, hinanap niya ang kanyang pangalan sa mga mesa.
Nakita siya ni Donya Miranda.
“Hoy! Ising!” sigaw ng Donya. Nakuha nito ang atensyon ng mga bisita.
“Anong ginagawa mo dito?” pandidiri ni Donya Miranda habang tinitignan ang lumang sapatos ni Nanay Ising. “Bisita ka ba? Tignan mo nga ang suot mo! Mukha kang basahan! Nakakahiya ka sa mga investors namin!”
Nagtawanan ang mga kaibigan ng Donya. “Oo nga, bakit may yaya dito?” “Amoy kusina siguro ‘yan!”
Yumuko si Nanay Ising. “Pasensya na po, Ma’am. Gusto ko lang po makita si Patrick…”
“Huwag kang uupo sa VIP!” bulyaw ni Donya Miranda. “Doon ka sa likod! Sa tabi ng Kitchen Exit! Doon nababagay ang mga katulong. Huwag kang haharang sa mga picture taking ha!”
Walang nagawa si Nanay Ising. Pumunta siya sa pinakasulok, sa tabi ng tapunan ng basura ng mga waiter. Doon siya umupo, yakap ang munti niyang regalo, habang pinapanood si Patrick sa malayo. Hindi man lang siya ipinagtanggol ni Patrick dahil takot ito sa nanay niya.
Nagsimula ang program. Dumating ang ama ng bride—si Don Eduardo.
Si Don Eduardo ay isang Business Tycoon. Kinatatakutan at tinitingala ng lahat. Siya ang sagot sa lahat ng gastos sa kasal.
Pagpasok ni Don Eduardo, sinalubong siya agad ni Donya Miranda.
“Compadre!” bati ni Donya Miranda, todo sipsip. “Dito tayo sa Presidential Table! Tabi tayo!”
Pero hindi siya pinansin ni Don Eduardo.
Ang mata ng bilyonaryo ay nag-i-scan sa buong ballroom. Mukhang may hinahanap.
“Nasaan siya?” tanong ni Don Eduardo sa bodyguard niya.
Itinuro ng bodyguard ang madilim na sulok malapit sa kusina.
Nanlaki ang mata ni Don Eduardo. Ang mukha niyang seryoso ay napalitan ng galit at lungkot.
Nilampasan niya si Donya Miranda. Nilampasan niya ang Groom. Naglakad siya papunta sa likod.
Tumahimik ang musika. Sinundan ng spotlight si Don Eduardo.
Lumapit ang bilyonaryo sa sulok kung saan nakayuko si Nanay Ising.
“Ate Ising?” basag na boses ni Don Eduardo.
Nag-angat ng tingin si Nanay Ising. “Eddie…?”
Sa gulat ng lahat, lumuhod si Don Eduardo—ang pinakamayamang tao sa kwarto—at niyakap ang tuhod ng “katulong.”
“Diyos ko, Ate… Bakit ka nandito sa tabi ng basura?” iyak ni Don Eduardo.
Tumakbo si Donya Miranda palapit. “Don Eduardo! Bakit niyo kinakausap ang yaya na ‘yan? Siya ang dating katulong namin! Pinalayas ko na ‘yan eh!”
Tumayo si Don Eduardo. Humarap siya kay Donya Miranda. Ang galit sa mukha niya ay nakakakilabot.
“Katulong?” sigaw ni Don Eduardo.
“Ang babaeng ito…” akbay niya kay Nanay Ising. “Siya si Eloisa. Ang nakatatanda kong kapatid.”
Napasinghap ang lahat. Nalaglag ang panga ni Donya Miranda. Si Patrick ay napatayo.
“Kapatid?!”
“Oo!” paliwanag ni Don Eduardo. “Noong bata pa kami at naulila, nagpa-alila siya bilang katulong sa pamilya niyo para mapag-aral ako! Ang bawat sentimo ng sweldo niya, ipinapadala niya sa akin para makatapos ako ng Law at Business!”
“Ang kumpanyang ipinagmamalaki ko? Ang E.G. Holdings? Ang ‘E’ doon ay Eduardo. Pero ang ‘G’ ay Garcia—ang apelyido naming magkapatid!”
“Siya ang Silent Partner ko. Siya ang dahilan kung bakit mayaman ako ngayon! Siya ang tunay na may-ari ng kalahati ng yaman ko!”
Humarap si Don Eduardo kay Patrick.
“At ikaw, Patrick… pinalaki ka niya na parang tunay na anak. Tapos hahayaan mong apihin siya ng nanay mo at paupuin sa tabi ng basura?!”
Lumapit si Nanay Ising at hinawakan ang braso ni Eduardo. “Eddie, tama na. Ayos lang ako. Huwag mo nang sirain ang kasal.”
“Hindi, Ate,” sagot ni Don Eduardo.
Binalingan niya si Donya Miranda na nanginginig na sa takot.
“Miranda, tinawag mong basahan ang kapatid ko?”
“Well, makinig ka. Ang kasal na ito? Ang venue? Ang pagkain? Ako ang nagbayad lahat.”
“Dahil binastos niyo ang pinakamahalagang tao sa buhay ko… CANCELLED na ang investment ko sa pamilya niyo. At ang dowry? Binabawi ko na.”
“Sofia,” tawag niya sa anak niyang bride. “Aalis na tayo. Hindi mo deserve mapunta sa pamilyang walang utang na loob.”
Tinanggal ni Sofia ang kanyang veil. Lumapit siya kay Nanay Ising at nagmano.
“Tita Ising,” sabi ni Sofia. “Mas pipiliin ko pang maging pamangkin niyo kaysa maging manugang ng babaeng ‘yan.”
Iniwan nila si Patrick at Donya Miranda sa gitna ng ballroom. Ang engrandeng kasal ay naging bangungot para sa mga mapagmataas.
Umalis si Nanay Ising na nakataas ang noo, akay-akay ng bilyonaryo niyang kapatid, pabalik sa buhay na puno ng respeto at karangyaan na matagal na niyang deserve.
