PINAGTAWANAN NG EX-HUSBAND KO AT NG KABIT NIYA ANG SUOT KONG “UKAY-UKAY” HABANG PINIPIRMAHAN ANG DIVORCE PAPERS. “LUMA KA NA,” PANG-IINSULTO NIYA SABAY ABOT NG BARYANG SETTLEMENT. PERO NANG LUMABAS ANG KATOTOHANAN, NALAMAN NILANG ANG “BASAHAN” NA SUOT KO AY NAGKAKAHALAGA NG 250 MILYONG PISO—MAS MAHAL PA SA BUONG PAGKATAO NILA.
Ang Conference Room ng law firm ay napakalamig, pero mas malamig pa ang tingin sa akin ng dati kong asawa na si Greg.
Naka-upo siya sa kabilang dulo ng mahabang mesa, suot ang kanyang bespoke Italian suit na alam kong binili niya gamit ang perang kinita namin—o dapat kong sabihin, kinita ko para sa kanya. Katabi niya si Lara, ang bago niyang fiancée. Bata, maganda, at puno ng Botox ang mukha.
Ako? Nakasuot lang ako ng isang old-fashioned cream dress. Kupas na ang kulay nito, medyo maluwag sa bewang, at ang tela ay halatang luma na. Nabili ko ito sa isang Vintage Thrift Shop (ukay-ukay) sa halagang P250 lang kahapon.
Nakita ko kung paano ako tignan ni Lara mula ulo hanggang paa. Bumulong siya kay Greg, pero rinig na rinig ko sa tahimik na kwarto.
“Babe, tignan mo,” hagikgik ni Lara. “Seryoso ba siya? Pupunta siya sa legal proceeding nang naka-suot ng… ano ‘yan? Kurtina? Punda ng unan? My God, amoy mothballs siguro ‘yan.”
Tumawa si Greg nang malakas. Isang tawang puno ng pangmamaliit.
“Hayaan mo na, Hon,” sagot ni Greg, ni hindi man lang ako tinapunan ng tingin. “Ganyan talaga si Clara. Stuck in the past. Mahilig sa luma, mahilig sa antique. Walang class. Walang taste. Kaya nga iniwan ko eh. Masyadong boring.”
Inilapag ni Greg ang makapal na Divorce Documents sa mesa. Sa ibabaw nito, may isang Cheke.
“Pirmahan mo na ‘to, Clara,” utos niya, sabay tulak ng papel papunta sa akin. “Nagmamadali kami. May fitting pa kami ni Lara para sa wedding gown niya na gawa sa Paris.”
Tinignan ko ang cheke. $10,000 (Nasa P500,000).
Kumirot ang dibdib ko. Sampung taon. Sampung taon akong nagpakahirap. Ako ang nag-ahon kay Greg sa hirap. Ako ang nagpupuyat para sa business proposals niya. Ako ang nagbenta ng mga alahas ko noong nalulugi siya. Tapos ngayong successful na siya, ito lang ang halaga ko? P500,000?
“Greg,” basag ang boses ko. “Alam mong mas malaki pa dito ang karapatan ko. Ako ang nagtayo ng kumpanya mo. Conjugal property ‘yun.”
Sumandal si Greg sa upuan at ngumisi.
“Wala kang pruweba, Clara. Ang pangalan ko ang nasa papel. Ikaw? Supportive wife ka lang sa background. At saka, tulong ko na ‘yan sa’yo. Pambili mo ng bagong damit. Mukha kang basahan eh. Nakakahiya ka.”
Lumapit siya nang kaunti sa mukha ko, ang mga mata niya ay nanlilisik.
“Tanggapin mo na ang katotohanan. You are obsolete. Luma ka na. Ako? Nasa future na ako kasama si Lara. Kaya kunin mo na ang barya at lumayas ka na sa buhay ko.”
Pinigilan kong tumulo ang luha ko. Ayokong makita nilang nasasaktan ako. Huminga ako nang malalim.
“Okay,” bulong ko. “Kung ‘yan ang tingin mo sa akin.”
Kinuha ko ang ballpen. Mabilis kong pinirmahan ang mga papel. Clara M. Santos. Wala na ang apelyido niya. Malaya na ako.
Kinuha ko ang maliit na cheke at inilagay sa lumang beaded bag ko.
Tumayo ako at inayos ang vintage dress ko. Hinaplos ko ang lace sa laylayan.
“Aalis na ako,” paalam ko.
“Buti naman!” sigaw ni Lara habang nagse-selfie. “Bye, Tita! Ingat sa pagtawid, baka mapagkamalan kang pulubi at abutan ka ng limos!”
Nagtawanan silang dalawa.
Bubuksan ko na sana ang pinto palabas nang biglang tumunog ang cellphone ko.
RING! RING! RING!
Dahil puno ang kamay ko ng gamit, sinagot ko ito at nilagay sa Loudspeaker.
“Hello?” sagot ko.
Isang lalaking may British accent ang nagsalita sa kabilang linya. Ang boses ay puno ng excitement.
“Ms. Clara? This is Mr. Arthur Sterling from Sotheby’s Auction House London. We have been trying to reach you regarding the photos you sent yesterday!”
Natigilan si Greg. Napahinto si Lara sa pagse-selfie. “Sotheby’s?” bulong ni Greg. Alam niyang ito ang pinakasikat na bentahan ng mga art at luxury items sa mundo.
“Yes, Mr. Sterling. Napatawag po kayo?” tanong ko.
“Ms. Clara, are you wearing the item right now? The cream lace dress?”
“Yes, suot ko po.”
“LISTEN TO ME VERY CAREFULLY,” naging seryoso ang boses ni Mr. Sterling. “Do not take it off anywhere unsafe. Huwag kang sasakay sa public transport. Magpapadala kami ng Armored Van diyan ngayon din.”
Kumunot ang noo ko. “Bakit po? Nabasa ko lang po ang label sa loob na ‘C.C.’, akala ko po Coco Martin brand lang.”
Tumawa ang lalaki sa kabilang linya.
“No, Ms. Clara! That is not just a dress. Ang suot niyo po ay ang nawawalang ‘1926 Coco Chanel Original Prototype’. Ang kauna-unahang disensyo ni Gabrielle Chanel na inakalang nasunog noong World War II. It is the Holy Grail of Fashion History!”
Nanlaki ang mata ni Lara. Nabitawan ni Greg ang hawak niyang ballpen.
“We have verified the stitching and the hidden serial number,” patuloy ni Mr. Sterling. “May isang Royal Family sa Europe at isang Museum sa Paris na nag-aagawan ngayon sa bidding.”
“Magkano po ang offer?” tanong ko, habang nakatingin nang diretso sa mata ni Greg.
“The opening bid started at $1 Million… but as of 5 minutes ago, the highest offer is now $5 MILLION DOLLARS (Mahigit 280 Milyong Piso).”
“WHAT?!” sabay na sigaw ni Greg at Lara.
“$5 Million Dollars,” ulit ng British man. “And it could go higher. Ms. Clara, you are wearing a fortune. You are literally wearing a kingdom.”
“Thank you, Mr. Sterling. I’ll wait for your security team.”
Ibinaba ko ang telepono.
Ang katahimikan sa kwarto ay nakakabingi.
Si Lara ay nakanganga habang nakatingin sa “kurtina” na suot ko. Ang $10,000 na cheke ni Greg ay parang barya na lang na pang-kendi kumpara sa suot ko.
Dahan-dahan akong lumapit kay Greg. Namumutla siya. Nanginginig ang kamay. Alam niyang ang halaga ng suot ko ay higit pa sa halaga ng buong kumpanya niya.
“F-Five Million… Dollars?” utal ni Greg. “C-Clara… Teka… Pera natin ‘yan! Kasal pa tayo nung binili mo ‘yan kahapon diba?! Conjugal property ‘yan!”
Ngumiti ako. Isang ngiting puno ng awa.
“Correction, Greg,” tinaas ko ang Divorce Papers na may pirma na namin. “Tignan mo ang timestamp. Pinirmahan natin ‘to 10 minutes ago. Legal na tayong hiwalay.”
“At isa pa,” inilabas ko ang resibo ng Ukay-Ukay. “Binili ko ‘to gamit ang sarili kong P250 pesos na baon. Hindi galing sa kumpanya mo. Kaya ang dress na ‘to? AKIN LANG.”
“Sabi mo kanina, ‘I belong in the past’, diba?” hinaplos ko ang mamahaling tela ng damit ko. “At pinagtawanan niyo ako dahil mahilig ako sa luma.”
“Tama ka, Greg. Kasi sa mundo ng mga totoong mayayaman at matatalino, ang ‘Past’ ay History. Ang ‘Vintage’ ay Prestige. Ang luma ay ginto.”
“Ikaw lang naman ang walang alam sa tunay na halaga ng mga bagay… at ng mga tao. Tinapon mo ako na parang basahan, hindi mo alam na ako pala ang diamond sa buhay mo.”
Humarap ako kay Lara na ngayon ay inggit na inggit sa suot ko.
“Lara, good luck sa future niyo ni Greg. Sana mabusog kayo sa trendy at bago. Pero tandaan mo, ang bago… naluluma din. At kapag luma ka na, itatapon ka rin niya.”
Tumunog ang sirena ng Security Convoy sa labas.
“Nandiyan na ang sundo ko,” sabi ko. “Enjoy your P500,000 settlement, Greg. Ibibigay ko na lang ‘yan tip sa driver ko.”
Tinalikuran ko sila at naglakad palabas ng opisina. Ang bawat hakbang ko ay puno ng kumpiyansa. Iniwan ko sila sa loob—dalawang taong mukhang pera na ngayon ay wala nang halaga, habang ako ay naglalakad palabas suot ang isang kayamanan, papunta sa isang buhay na ako na mismo ang may hawak.
