PINAGMALAKI NG CEO NA ASAWA KO NA SIYA ANG HARI NG MANSYON NAMIN HABANG PINAPALAYAS AKO — HINDI NIYA ALAM, ANG “HARDINERO” NA KANINA PA NIA MINUMURA AY ANG TATAY KO… AT SIYA ANG TUNAY NA MAY-ARI NG LAHAT.
Ako si Sofia. Tahimik lang ako. Lumaki ako sa probinsya, kaya sanay ako sa simpleng buhay.
Ang asawa kong si Jared ay isang Tech CEO. Matalino, pero yumabang nang husto nang yumaman. Ang tingin niya sa akin at sa pamilya ko ay mga “probinsyano” na swinerte lang na napangasawa niya.
Isang gabi, umuwi ako galing sa charity event.
Pagbukas ko ng pinto ng aming Master Bedroom, nahuli ko si Jared. May kasama siyang ibang babae. Ang sekretarya niya.
“Jared?!” sigaw ko, nanginginig ang buong katawan ko.
Inasahan kong magugulat siya. Inasahan kong hihingi siya ng tawad.
Pero tumayo lang si Jared, kalmadong nagsuot ng robe, at tinignan ako nang matalim.
“Oh, nandito ka na pala,” sabi ni Jared na parang walang nangyari. “Sofia, meet Lexi. Siya ang bago kong partner. Mas class, mas smart, at mas bagay sa status ko.”
“Anong ibig mong sabihin?” iyak ko. “Asawa mo ako! Sa pamamahay pa natin?!”
Tumawa si Jared. Isang tawang nakakainsulto.
“Pamamahay natin? Correction, Sofia. Pamamahay KO. Ako ang CEO. Ako ang nagbabayad ng bills. Ako ang bumili ng kotseng gamit mo. Ikaw? Isa ka lang housewife na galing sa bukid.”
Lumapit siya sa akin at dinuro ako.
“Kaya kung ayaw mong matulog sa kalsada, manahimik ka at tanggapin mo si Lexi. O kaya, lumayas ka ngayon din. Wala kang karapatan dito. Isa ka lang freeloader.”
Sa gitna ng sigawan, bumukas ang pinto ng kwarto.
Pumasok ang isang matandang lalaki. Nakasuot ng straw hat, lumang t-shirt na may mantsa ng lupa, at tsinelas na putik-putik.
Siya ang Tatay ko. Si Tatay Berting. Kakadating lang niya galing probinsya para bisitahin ako at tumutulong siya sa pagdidilig sa garden kanina.
“Anong ingay ‘to?” tanong ni Tatay Berting sa mahinahong boses. “Sofia, anak, bakit ka umiiyak?”
Tinignan ni Jared si Tatay nang may pandidiri.
“Hoy, Matanda! Sino nagsabing pumasok ka dito?!” sigaw ni Jared. “Ang dumi-dumi ng tsinelas mo! Sinisira mo ang imported carpet ko! Lumayas ka nga dito! Magsama kayo ng anak mong walang kwenta!”
“Jared! Huwag mong sigawan ang Tatay ko!” sigaw ko.
“Bakit hindi?!” sagot ni Jared. “Ang lakas ng loob niyong umasta sa bahay ko! Security! Palabasin ang dalawang hampaslupang ‘to!”
Imbes na matakot, dahan-dahang naglakad si Tatay Berting papasok sa kwarto.
Umupo siya sa Italian Leather Sofa ni Jared. Ipinatong niya ang maputik niyang tsinelas sa coffee table.
Namula si Jared sa galit. “Aba’t—”
“Jared Salcedo,” banggit ni Tatay sa buong pangalan niya. “CEO ng Apex Solutions. Pero last month, muntik ka nang ma-bankrupt kung hindi dahil sa isang Angel Investor na naglagak ng P500 Million sa kumpanya mo, tama?”
Natigilan si Jared. “P-Paano mo nalaman ‘yan? Confidential ‘yan!”
Ngumisi si Tatay. Inilabas niya ang isang cigar mula sa bulsa ng luma niyang short at sinindihan ito.
“Kilala mo ba kung sino ang may-ari ng Hacienda Verde sa probinsya namin?” tanong ni Tatay.
“Wala akong pakialam sa bukid niyo!”
“Dapat may pakialam ka,” sagot ni Tatay. “Dahil ang Hacienda Verde ang may-ari ng Venture Capital Firm na sumalo sa kumpanya mo. At ako… ako si Roberto ‘Berting’ Verde.”
Nanlaki ang mata ni Jared. “V-Verde? Imposible! Ang sabi sa akin, Silent Partner lang ang investor!”
“Oo. Silent lang ako,” sabi ni Tatay, sabay buga ng usok. “Kasi gusto kong makita kung paano mo tratuhin ang anak ko kapag akala mo wala kang kalaban.”
May inilabas na papel si Tatay galing sa likod ng gusgusin niyang damit. Isang kontrata.
Tumayo si Tatay at lumapit kay Jared. Nawala ang itsura ng “hardinero.” Ang tindig niya ngayon ay tindig ng isang Don.
“Ako ang may-ari ng bahay na ‘to, bata. At ikaw? Kaka-violate mo lang sa ‘Morality Clause’ ng kontrata natin.”
Binasa ni Jared ang papel.
CLAUSE 4: MORALITY AND ETHICS. If the CEO engages in marital infidelity or scandalous behavior, the Board (Chairman: Roberto Verde) has the right to strip him of all positions, seize company-issued assets (House and Cars), and terminate his employment immediately without pay.
Nabitawan ni Jared ang papel. Nanginig ang tuhod niya. Tumingin siya kay Lexi, pero si Lexi ay dahan-dahang umaatras palabas ng pinto.
“T-Tay…” utal ni Jared. “Tatay Berting… Joke lang po kanina… Nagkaintindihan lang kami ni Sofia…”
“Huwag mo akong ma-Tatay-Tatay,” malamig na sabi ni Tatay. “Tinawag mo kaming hampaslupa, diba?”
Kinuha ni Tatay ang cellphone niya.
“Security,” utos ni Tatay sa telepono. “Paki-escort si Mr. Salcedo palabas ng property ko. At pakikuha na rin ang susi ng Ferrari niya. Company car ‘yun. Hindi na siya empleyado.”
“No! Please! Sofia! Mahal kita! Ipagtanggol mo ako!” lumuhod si Jared sa paanan ko, umiiyak at humahawak sa laylayan ng damit ko.
Tinignan ko siya. Naalala ko ang sinabi niya kanina: “Isa ka lang housewife.”
Tinabig ko ang kamay niya.
“Sorry, Jared,” sagot ko. “Sabi mo, pamamahay MO ‘to, diba? Well, ngayong wala ka nang bahay… wala ka na ring asawa.”
Kinaladkad ng mga guards si Jared palabas ng mansyon habang nagsisisigaw. Si Lexi ay tumakbo na palayo.
Naiwan kami ni Tatay sa tahimik at malaking bahay.
“Anak,” ngiti ni Tatay, tinatanggal ang straw hat niya. “Pasensya na kung nadumihan ko ang carpet.”
Niyakap ko siya nang mahigpit. “Okay lang, Tay. Mas gusto ko ang putik ng tsinelas mo kaysa sa Italian leather ng isang taksil.”
Sa gabing iyon, natutunan ni Jared na hindi porket naka-amerikana ka ay ikaw na ang hari. Minsan, ang tunay na hari ay ‘yung naka-tsinelas na kaya kang bilhin pati ang kinabukasan mo.
