PINAGLUTO AKO NG BIYENAN KO SA PASKO AT PINAKAIN NANG NAKATAYO HABANG BUNTIS DAHIL “HINDI BAGAY” SA MESA — NANG TULAKIN NIYA AKO AT DUGUIN, NAGYABANG ANG ABOGADO KONG ASAWA NA HINDI AKO MANANALO… HANGGANG SA DUMATING ANG TATAY KO: ANG CHIEF JUSTICE NG KORTE SUPREMA
Ako si Sofia. Pitong buwan na akong buntis. Sa pamilya ng asawa kong si Dante, isa lang akong “probinsyana” na walang koneksyon. Hindi nila alam, ang apelyido kong Sereno ay hindi galing sa kung saan lang. Ako ang bunsong anak ni Chief Justice Arthur Sereno, ang pinakamataas na hukom sa bansa. Itinago ko ito dahil gusto kong mahalin ako ni Dante para sa sarili ko, hindi para sa kapangyarihan ng ama ko.
Christmas Eve. Noche Buena.
Ang bahay ay puno ng mga kamag-anak ni Dante. Habang nagtatawanan sila sa sala, ako ay nasa kusina. Mag-isa. Nagluluto ng Lechon, Paella, at Pasta para sa 30 katao.
Pagod na pagod na ako. Namamanas na ang paa ko at sumasakit ang balakang ko dahil sa bigat ng tiyan.
Nang matapos ang luto, inilabas ko na ang pagkain sa dining table. Umupo na ang lahat. Akmang uupo na rin sana ako sa tabi ni Dante nang harangin ako ng biyenan kong si Doña Matilda.
“Oops,” sabi ni Doña Matilda. “Saan ka uupo? Puno na ang mesa. Doon ka sa kusina kumain.”
“Pero Ma…” pakiusap ko. “Masakit na po ang paa ko. Buntis po ako…”
“Arte mo!” irap niya. “Masama sa buntis ang laging nakaupo. Doon ka sa kusina. Tumayo ka habang kumakain. Exercise ‘yan para sa baby.”
Tumingin ako kay Dante. “Hon? Papayag ka ba?”
Hindi tumingin si Dante sa akin. Busy siya sa pakikipag-kwentuhan. “Sundin mo na lang si Mama, Sofia. Huwag ka nang gumawa ng gulo sa Pasko.”
Napaluha ako. Bumalik ako sa kusina. Kumain ako ng tira-tira habang nakatayo sa tabi ng lababo.
Sa sobrang ngalay, nakakita ako ng maliit na stool. Dahan-dahan akong umupo para ipahinga ang paa ko.
Biglang pumasok si Doña Matilda para kumuha ng tubig. Nakita niya akong nakaupo.
“Ang tigas ng ulo mo!” sigaw niya. “Sabi nang tumayo ka eh! Tamad!”
Sa galit niya, itinulak niya ako nang malakas.
Wala akong balanse.
BLAG!
Bumagsak ako sa sahig. Tumama ang tiyan ko sa kanto ng cabinet.
“Ahhh!” sigaw ko sa sakit.
Naramdaman ko ang mainit na likido sa binti ko. Tumingin ako sa ibaba. Dugo.
“Dante! Tulong! Ang baby ko!” sigaw ko.
Tumakbo si Dante at ang mga bisita sa kusina. Nakita nila akong nakahandusay at duguan. Si Doña Matilda ay namutla pero nagmatigas pa rin. “Nag-iinarte lang ‘yan! Mahina lang ang tulak ko!”
Nanginginig ang kamay ko, kinuha ko ang cellphone ko.
“Tatawag ako ng Pulis… at Ambulansya…” iyak ko.
Biglang hinablot ni Dante ang cellphone ko.
“Walang tatawag ng pulis!” sigaw ni Dante.
“Dante… dinugo ako… tulungan mo ako…” pagmamakaawa ko.
Lumapit si Dante sa mukha ko. Ang akala kong asawa ko ay naging halimaw.
“Makinig ka, Sofia,” madiin niyang sabi. “Aksidente ang nangyari. Walang nanulak sa’yo. Nadulas ka lang.”
“Sinaktan ako ng Nanay mo! Ipakukulong ko kayo!”
Tumawa si Dante nang nakakaloko.
“Ipakukulong? Tanga ka ba? Isa akong Corporate Lawyer. Kilala ko ang piskal, kilala ko ang mga judge. Sino ka ba? Isang hamak na probinsyana? Hindi ka mananalo sa akin. Hinding-hindi.”
Akala ni Dante, tapos na ang laban.
Pero hindi niya alam, bago niya nahablot ang phone ko, napindot ko na ang Emergency SOS button. At konektado ito direkta sa private security ng ama ko.
Biglang may narinig kaming malakas na sirena sa labas. Hindi lang isa. Madami.
WANG! WANG! WANG!
Huminto ang isang convoy ng limang itim na SUV at Police Escorts sa tapat ng bahay.
Bumukas ang pinto. Pumasok ang sampung armadong PSG (Presidential Security Group) at mga SWAT.
“Ano ‘to?!” sigaw ni Doña Matilda. “Private property ito!”
Sa gitna ng mga sundalo, naglakad papasok ang isang matandang lalaki. Naka-barong, seryoso, at puno ng awtoridad.
Natigilan si Dante. Nanlaki ang mata niya. Kilala niya ang mukhang ito. Nakikita niya ito sa mga law books at sa TV.
Si Chief Justice Arthur Sereno.
Hinanap ng mata ng Chief Justice ang anak niya. Nakita niya ako sa sahig ng kusina—duguan, umiiyak, habang nakatayo si Dante at Doña Matilda sa harapan ko.
Nag-iba ang anyo ng tatay ko. Ang kalmadong mukha ng hustisya ay napalitan ng poot ng isang ama.
“Papa…” bulong ko bago ako nawalan ng malay.
“S-Sofia…” utal ni Dante. “Papa mo si… Chief Justice?”
Nilapitan siya ng Tatay ko.
“Ikaw ba ang nagsabi na ‘Lawyer ka kaya hindi mananalo ang anak ko’?” tanong ng Chief Justice. Ang boses niya ay dumadagundong.
“Sir… Your Honor… h-hindi ko po alam…” nanginginig na sagot ni Dante.
“Attorney,” sabi ng Tatay ko. “Alam mo ba ang parusa sa Frustrated Parricide at Violence Against Women? Lalo na kung ang biktima ay anak ng Punong Mahistrado?”
Tinuro niya si Doña Matilda.
“At ikaw… na nagtulak sa apo ko…”
“Huwag! Hindi ko sinasadya!” iyak ni Doña Matilda.
“POSASAN SILA!” sigaw ng Chief Justice.
Agad na dinampot ng SWAT sina Dante at Doña Matilda. Walang nagawa ang pagiging abogado ni Dante. Walang nagawa ang pagmamataas ni Doña Matilda.
Binuhat ako ng Tatay ko palabas papunta sa ambulansya na kasama ng convoy.
“Ligtas ka na, anak,” bulong niya. “At sisiguraduhin kong sa kulungan sila magpapasko habambuhay.”
EPILOGUE:
Ligtas ang baby ko sa pamamagitan ng emergency C-Section. Si Dante? Tanggalan ng lisensya (disbarred) at ngayon ay nasa Bilibid kasama ang Nanay niya. Nalaman nila na ang batas ay walang kinikilingan—lalo na kung ang kinalaban mo ay ang mismong haligi ng hustisya.
