PINADALHAN AKO NG EX-HUSBAND KO NG INVITE SA 1ST BIRTHDAY NG ANAK NIYA SA KABIT PARA IPAMUKHA SA AKIN NA “BAOG” AKO—PERO NANG DUMATING AKO, HAWAK KO ANG KAMAY NG TAONG AKALA NIYA AY PATAY NA AT MATAGAL NA NIYANG IBINAON SA LIMOT.
Isang Gold-Plated Invitation ang dumating sa pintuan ko. Ito ay para sa 1st Birthday Party ng anak ng ex-husband kong si Franco at ng kabit niyang si Jessica.
Sa likod ng card, may sulat kamay na mensahe mula kay Franco. Ang bawat salita ay parang asido:
“Cara, pumunta ka. Gusto kong makita mo kung gaano kaganda ang anak ko. Sayang, kung hindi ka lang sana baog, sana ikaw ang ina ng tagapagmana ko. Pero huwag kang mag-alala, pwede ka namang maging ninang. Tignan mo kung paano bumuo ng totoong pamilya.”
Nanginig ang kamay ko. Limang taon kaming nagsama. Limang taon akong sinisi sa hindi namin pagkaka-anak. Pinalayas niya ako, tinawag na walang kwenta, at ipinalit agad si Jessica na sekretarya niya.
Sa mata ng publiko, si Franco ay isang matagumpay na CEO na “biktima” ng isang baog na asawa. Ang hindi nila alam, nakuha lang ni Franco ang kumpanya dahil sa isang madilim na paraan.
Tinignan ko ang sarili ko sa salamin.
“Gusto mong makita ang totoong pamilya, Franco?” bulong ko. “Pwes, ibibigay ko sa’yo.”
ARAW NG PARTY
Ginanap ang party sa Grand Ballroom ng Manila Hotel. Naroon ang lahat ng business partners, media, at kamag-anak.
Nasa gitna ng stage si Franco, hawak ang mic, habang karga ni Jessica ang bata.
“Maraming salamat sa pagpunta!” masayang bati ni Franco. “Ito ang pinakamasayang araw ng buhay ko. Sa wakas, may tagapagmana na ang mga Montemayor. Ang anak na matagal kong ipinagdasal na hindi naibigay ng una kong asawa.”
Nagtawanan ang ilang bisita.
“Speaking of…” ngisi ni Franco, tumitingin sa entrance. “Wala pa ba siya? Sayang naman.”
Sa sandaling iyon, BUMUKAS ANG MALAKING PINTO.
Tumahimik ang musika. Lahat ng mata ay napalingon sa akin.
Naglakad ako papasok. Suot ko ang isang black velvet gown na napaka-elegante. Ang mukha ko ay kalmado, pero ang mga mata ko ay nag-aapoy.
Pero hindi ang suot ko ang nakakuha ng atensyon nila.
Kundi ang taong hawak-hawak ko ang kamay.
Sa tabi ko, naglalakad nang dahan-dahan pero may dignidad ang isang matandang babae. Nakasuot siya ng puting terno, puno ng diyamante, at may hawak na baston na gawa sa ginto.
Nang makita siya ni Franco sa stage, nalaglag ang microphone sa kamay niya.
CLANG!
Namutla si Franco. Parang nakakita ng multo.
Si Jessica ay napaatras, muntik nang mabitawan ang bata.
“M-Mama…?” utal na bulong ni Franco.
Ang babaeng kasama ko ay walang iba kundi si Doña Soledad Montemayor. Ang tunay na may-ari ng kumpanya. Ang Nanay ni Franco.
Dalawang taon na ang nakararaan, idineklara ni Franco na may Severe Dementia at Alzheimer’s ang nanay niya. Ipinadala niya ito sa isang exclusive mental facility sa abroad at pinagbawalan ang sinuman na bumisita. Sabi niya, “nawawala na sa sarili” ang matanda at delikado.
Dahil doon, nakuha ni Franco ang Power of Attorney at ang kontrol sa yaman ng pamilya.
Pero, ako lang ang nakakaalam ng totoo. Hindi baliw si Doña Soledad. Nilason siya ni Franco ng mga gamot para magmukhang lito, para maagaw ang kumpanya.
Nang palayasin ako ni Franco, hinanap ko ang facility kung saan niya tinapon ang Nanay niya. Ginamit ko ang huling ipon ko para ilabas siya, ipagamot sa totoong doktor, at ibalik ang kanyang katinuan.
Ngayon, nakatayo kami sa gitna ng ballroom.
“Akala ko ba… akala ko ba nasa Switzerland ka?!” sigaw ni Franco, pinagpapawisan ng malapot. “Guards! Paano nakapasok ang mga ‘yan?! Ang Nanay ko ay may sakit! Baka saktan niya ang anak ko!”
Lumapit ang mga guard, pero itinaas ni Doña Soledad ang kanyang baston.
“Subukan niyong humakbang,” matatag na sabi ng Donya. Ang boses niya ay malinaw at matalas. Walang bakas ng dementia. “Sisisantehin ko kayong lahat.”
Tumigil ang mga guard. Kilala nila ang tunay na Boss.
Naglakad kami palapit sa stage. Inalalayan ko si Doña Soledad paakyat.
Hinarap ng ina ang kanyang anak.
“Happy Birthday sa apo ko,” sabi ni Doña Soledad. “Pero Franco… bakit parang nakakita ka ng patay? Hindi ka ba masaya na makita ang Nanay mong ‘pinatay’ mo na sa isip ng iba?”
“Mama, nagkakamali ka! Para sa proteksyon mo ‘yun!” katwiran ni Franco.
“Proteksyon?” tawa ni Doña Soledad. “Proteksyon sa yaman ko? O proteksyon sa kasakiman mo?”
Kinuha ni Doña Soledad ang mikropono mula sa sahig.
“Makinig kayong lahat,” anunsyo ng Donya. “Si Franco ay nagpanggap na wala na ako sa katinuan para nakawin ang kumpanya. Pero sa tulong ni Cara… ang manugang na tinawag niyang ‘walang kwenta’… nakabalik ako.”
Humarap ang Donya kay Jessica at sa bata.
“At tungkol naman sa ‘tagapagmana’ na ipinagmamalaki mo…”
Naglabas ako ng isang brown envelope at iniabot kay Doña Soledad.
Binuksan ito ng Donya at inilabas ang papel.
“Nagpa-DNA test ako sa bata gamit ang sample na nakuha ng private investigator ko,” sabi ng Donya.
Tinignan niya si Franco nang may awa at pandidiri.
“Franco, anak… baog ka.”
Nanlaki ang mata ni Franco. “A-Ano?!”
“Ikaw ang baog, hindi si Cara,” diin ng Donya. “Kaya imposible na sa’yo ang batang ‘yan. Ang totoo, ang ama ng batang ‘yan ay ang driver mo na karelasyon ni Jessica bago ka pa niya landiin.”
Nagkagulo sa ballroom. Nagbulungan ang mga tao. Napahawak si Franco sa dibdib niya. Tumingin siya kay Jessica.
“Jessica?! Totoo ba?!” sigaw ni Franco.
Umiyak si Jessica at niyakap ang bata. “Sorry, Franco! Natakot lang ako! Sabi mo kasi gusto mo ng anak para makuha mo nang buo ang mana!”
Bumagsak si Franco sa tuhod niya. Nawala ang lahat. Ang yabang, ang kumpanya, ang “anak”, at ang dignidad.
Lumapit ako kay Franco habang nakaluhod siya.
“Sabi mo sa invite, pumunta ako para makita ang ‘totoong pamilya’?” bulong ko sa kanya.
Hinawakan ko ang kamay ni Doña Soledad.
“Ito ang totoong pamilya, Franco. Ang mga taong hindi nang-iiwan kahit anong mangyari. Ikaw? Mag-isa ka na lang.”
“Doña Soledad, let’s go,” aya ko.
“Yes, Cara. Anak,” ngiti ng matanda sa akin.
Iniwan namin ang magulong party. Si Franco ay nagsisigaw sa galit habang dinadampot ng mga pulis (na tinawag ng abogado ng Donya) para sa kasong Illegal Detention at Fraud.
Sa huli, hindi ko man naibigay kay Franco ang anak na gusto niya, naibigay ko naman sa kanya ang katotohanang sumira sa mapagpanggap niyang mundo. At nakuha ko ang isang inang handang mahalin ako nang totoo.
