NARINIG NIYA ANG PAGMAMAKAAWA NG ANAK NIYA MULA SA LOOB NG CLOSET SA ALAS-DOS NG MADALING ARAW—PAG-UWI NIYA, NATUKLASAN NIYA ANG KASUKLAM-SUKLAM NA LIHIM NA TINATAGO NG KANYANG “PERPEKTONG” ASAWA.
Si Robert ay isang Regional Sales Manager na madalas bumiyahe sa iba’t ibang probinsya. Dahil sa kanyang trabaho, madalas siyang wala sa bahay. Gayunpaman, ginagawa niya ito para mabigyan ng magandang buhay ang kanyang asawang si Melissa at ang kanilang 5-taong gulang na anak na si Chloe.
Sa paningin ng lahat, si Melissa ay isang perpektong ina. Lagi siyang naka-post sa social media.
“Spending quality time with my princess! #Blessed” – iyon ang caption ng mga photos nila ni Chloe na laging naka-matching outfit, nakangiti, at mukhang masaya.
Kampante si Robert. Akala niya, nasa mabuting kamay ang anak niya.
Isang gabi, habang nasa hotel si Robert sa Cebu para sa isang convention, hindi siya makatulog. Alas-dos na ng madaling araw. Namimiss niya ang anak niya.
Naisipan niyang buksan ang Baby Monitor App sa kanyang cellphone. May nakatagong camera sa kwarto ni Chloe na siya lang ang may alam (inilagay niya ito dati para sa yaya, pero kahit wala na silang yaya, hindi niya ito tinanggal).
Pagbukas niya ng live feed, black screen ang bumungad sa kanya. Madilim. Patay ang ilaw.
Akmang isasara na sana niya ang app nang makarinig siya ng mahinang hikbi.
Tinaasan niya ang volume.
“Mommy… please…” boses ito ni Chloe. Nanginginig. “Mommy, let me out… I’m scared… It’s dark here… Mommy…”
Nanigas si Robert. Ang boses ay hindi galing sa kama. Ang tunog ay kulob. Parang galing sa isang masikip na kahon.
Narinig niya ang kalabog ng maliliit na kamay na humahampas sa kahoy.
“Please… I won’t be noisy anymore… Please open the door…”
Tapos, katahimikan.
Kinabahan si Robert ng sobra. Tinawagan niya si Melissa.
“Hello, Babe?” sagot ni Melissa sa telepono. Ang boses nito ay masigla, parang gising na gising pa. Maingay ang background, parang may tugtog.
“Melissa! Kamusta si Chloe?” tanong ni Robert.
“Ha? Ayun, tulog na tulog na! Kanina pa. Bakit napatawag ka?” pagsisinungaling ni Melissa.
“Sigurado ka? Pwede ko ba siyang makita? I-video call mo ako sa kwarto niya.”
Biglang nagbago ang tono ni Melissa. “Babe naman, alas-dos na! Maiistorbo ang bata. Pagod ako, matutulog na rin ako. Bye!”
Pinatayan siya ng telepono.
Alam ni Robert na may mali. Hinding-hindi siya mapapanatag. Agad siyang nag-impake. Iniwan niya ang trabaho. Sumakay siya sa pinakaunang flight pauwi ng Manila at nagmaneho nang mabilis pauwi sa kanilang bahay.
Dumating siya sa bahay ng alas-syete ng umaga.
Tahimik ang bahay. Naka-park sa labas ang magarang sasakyan ni Melissa.
Dahan-dahang binuksan ni Robert ang pinto gamit ang duplicate key niya.
Pagpasok niya, bumungad sa kanya ang kalat sa sala. May mga bote ng alak, pizza boxes, at mga gaming console. Amoy sigarilyo ang bahay na dapat ay smoke-free dahil may bata.
Umakyat siya sa taas.
Pumasok siya sa Master Bedroom. Nakita niya si Melissa, tulog na tulog sa malambot na kama, naka-eye mask pa at naka-aircon nang todo.
Hindi niya ito ginising. Dumiretso siya sa kwarto ni Chloe.
Binuksan niya ang pinto.
Wala si Chloe sa kama. Malinis ang kama, halatang hindi nahigaan.
Lumapit si Robert sa malaking walk-in closet sa dulo ng kwarto. Nakita niyang may padlock sa labas ng pinto ng cabinet.
Nanghina ang tuhod ni Robert.
Kumuha siya ng martilyo mula sa tool box sa hallway at pinalo ang padlock hanggang sa masira ito.
Binuksan niya ang pinto ng closet.
Bumungad sa kanya ang mainit at kulob na amoy. Sa isang sulok, nakaupo si Chloe. Yakap-yakap ang tuhod. Basang-basa ng pawis at ihi ang pajama nito. Tulala ang bata, at namumugto ang mata kakaiyak.
“Chloe!” sigaw ni Robert.
Napaangat ng tingin ang bata. Nang makita niya ang Daddy niya, humagulgol ito.
“Daddy! Daddy!”
Binuhat ni Robert ang anak. Payat na payat ito.
“Daddy, sorry po! Sorry po!” iyak ni Chloe. “Hindi na po ako mag-iingay! Huwag niyo po akong ikulong ulit!”
“Shhh… nandito na si Daddy. Hindi ka na makukulong,” iyak ni Robert habang yakap ang anak.
Dahil sa ingay, nagising si Melissa. Tumakbo ito papunta sa kwarto ni Chloe.
“Robert?! Anong ginagawa mo—”
Natigilan si Melissa nang makita niyang bukas ang closet at karga ni Robert ang bata.
“Babe! Let me explain!” sigaw ni Melissa, namumutla.
Humarap si Robert. Ang mukha niya ay puno ng poot.
“Explain?!” sigaw ni Robert. “Narinig ko ang anak ko na nagmamakaawa sa’yo kagabi! Nakadlock ang cabinet! Ginawa mong kulungan ang cabinet?!”
“K-Kasi… kasi ang kulit niya!” katwiran ni Melissa. “Nagla-livestream ako! Naglalaro ako ng online games para kumita ng extra! Ang ingay-ingay niya, gusto laging makipaglaro! Sinasira niya ang concentration ko! Kaya nilalagay ko muna siya diyan para tumahimik!”
“Para sa online games?!” hindi makapaniwala si Robert. “Pinabayaan mo ang anak mo sa dilim, gutom at takot, para lang makapaglaro ka at makipag-party sa internet?!”
“Ligtas naman siya diyan ah! May unan naman!” sagot ni Melissa na parang wala sa sarili.
Hindi na nakapagpigil si Robert. Sa sobrang galit, hinawakan niya ang braso ni Melissa at kinaladkad ito palabas ng kwarto.
“Lumayas ka,” utos ni Robert.
“Ha? Bahay ko ‘to!”
“Bahay KO ‘to,” mariing sabi ni Robert. “Ako ang nagbabayad nito. At ikaw? Wala kang karapatang maging ina. Kukuhanin ko ang anak ko. At sisiguraduhin kong makukulong ka sa Child Abuse.”
“Robert, wag! Saan ako pupunta? Wala akong pera!” nagmakaawa si Melissa.
“Edi mag-livestream ka sa kalsada,” sagot ni Robert.
Pinalayas niya si Melissa nang walang dalang kahit ano kundi ang damit na suot nito.
Dinala ni Robert si Chloe sa ospital para ipa-check up. Nalaman niyang dehydrated at traumatized ang bata. Matagal na pala itong ginagawa ni Melissa—tuwing gabi, kinukulong niya ang bata para magbuhay-dalaga siya sa kabilang kwarto. Ang mga picture sa Facebook? Lahat ‘yon ay palabas lang.
Simula noon, hindi na umalis si Robert sa tabi ng anak. Nag-resign siya sa trabaho na nangangailangan ng travel at nagtayo na lang ng maliit na negosyo para matutukan si Chloe.
Si Melissa? Nabalitaan nilang naghihirap na ito, walang matuluyan, at galit sa kanya ang lahat ng tao sa social media matapos kumalat ang ginawa niya.
Isang gabi, habang pinapatulog ni Robert si Chloe, nagtanong ang bata.
“Daddy, hindi mo na ako ilalagay sa dilim?”
Niyakap ni Robert ang anak at hinalikan sa noo.
“Hinding-hindi na, anak. Hangga’t buhay ako, ikaw ang liwanag ko. Walang dilim na makakalapit sa’yo.”
