“NAKAKA-DEPRESS ANG PAGIGING SIMPLE MO. KUNIN MO ANG MILYON NA ‘TO AT LUMAYAS KA.”

“NAKAKA-DEPRESS ANG PAGIGING SIMPLE MO. KUNIN MO ANG MILYON NA ‘TO AT LUMAYAS KA.” — ANG SABI NG ASAWA KONG INIWAN AKO PARA SA ISANG AKTRES… HINDI NIYA ALAM NA AKO ANG TAGAPAGMANA NG ISANG IMPERYO

Humahampas ang malakas na ulan sa mga bintanang floor-to-ceiling ng isang sikat na law office sa Manhattan. Dahil sa ulan, ang makikinang na ilaw ng siyudad ay naging malabo, tila natunaw na pintura sa ibabaw ng salamin. Sa loob ng kwarto, ang hangin ay malamig at walang buhay—kasing lamig ng lalaking nakaupo sa likod ng mabigat na mahogany desk.

Siya si Julian, ang asawa ko. O mas tamang sabihin, ang magiging ex-husband ko.

Inusog niya ang isang tseke at isang pormal na dokumento sa ibabaw ng makinis na kahoy na mesa.

“Ang pagiging simple mo ay talagang nakaka-depress, Elena,” malamig at walang emosyong sabi ni Julian. Hindi man lang siya makatingin sa mga mata ko, o sa umbok ng aking tiyan kung saan dinadala ko ang apat na buwan naming anak. “Tignan mo ang sarili mo. Asawa ka ng isang sumisikat na Architectural CEO, pero manamit ka, parang manang. Wala kang ambisyon. Wala kang kinang.”

Tumikhim ang abogado niya sa gilid, pero nagpatuloy si Julian.

“Kunin mo ang isang milyong dolyar na ‘yan at umalis ka na. Pipirmahan mo ang divorce papers nang walang ingay. Ibibigay ko sa’yo ang bahay sa suburbs, pero ayoko nang makita ang pagmumukha mo.”

Nakatayo lang ako doon, suot ang isang simpleng beige na trench coat at flat shoes.

“Dahil ba ito kay Serena?” mahinahon kong tanong. Si Serena ay isang sikat at napakagandang aktres sa Hollywood. Ilang linggo na silang laman ng mga blind items at paparazzi photos.

“Oo,” walang-kahihiyang sagot ni Julian. “Si Serena ay isang bituin. Bagay kami. Naiintindihan niya ang mundo ng mga elite. Ikaw? Isa ka lang simpleng babae na nakilala ko sa library noong nag-aaral pa tayo. Tapos na ang yugtong ‘yun ng buhay ko, Elena. I’m moving on to bigger things.”

Inasahan niyang iiyak ako. Inasahan niyang magmamakaawa ako at luluhod sa harap niya para isalba ang pamilya namin.

Pero hindi ako umiyak. Kinuha ko ang ballpen at kalmadong pinirmahan ang divorce papers.

Hindi ko ginalaw ang tseke na nagkakahalaga ng $1,000,000.

“Hindi ko kailangan ng barya mo, Julian,” malamig kong sabi. “Sana, ang mga ‘bituin’ na hinahabol mo ay sapat na para magbigay ng liwanag kapag bumagsak na ang mundo mo.”

Tinalikuran ko siya at naglakad palabas ng malamig na opisina.

Paglabas ko ng building, sumalubong sa akin ang malakas na ulan ng New York. Pero bago pa man tumama ang mga patak ng tubig sa akin, isang itim na payong ang bumukas sa ibabaw ng ulo ko. Isang lalaking naka-uniporme ang naghihintay sa akin.

“Madam Elena,” bati ng aking Head Butler na si Arthur. Binuksan niya ang pinto ng isang nakaparadang Rolls-Royce Phantom. “Kumusta po ang meeting?”

“Tapos na, Arthur,” sagot ko habang sumasakay sa marangyang sasakyan. “Pakitawagan ang Board of Directors. Sabihin mo sa kanila, handa na akong umupo bilang CEO.”

Ang hindi alam ni Julian, ang babaeng tinawag niyang “simple” at “nakaka-depress” ay si Elena Sterling—ang nag-iisang tagapagmana ng Sterling Steel Corporation, ang pinakamalaking imperyo ng asero at bakal sa buong North America at Europe.

Itinago ko ang aking yaman at apelyido dahil gusto kong mamuhay nang normal. Gusto kong mahalin ako ni Julian hindi dahil sa bilyun-bilyong dolyar na nakapangalan sa akin, kundi dahil ako si Elena. Pero napatunayan niyang mas silaw siya sa pekeng kinang kaysa sa totoong ginto.

---

LIMANG BUWAN ANG NAKALIPAS…

Siyam na buwan na akong buntis. Ang tiyan ko ay malaki na, ngunit hindi ito naging hadlang upang patakbuhin ko ang kumpanya ng aking pamilya. Nakasuot ako ng isang custom-made na maternity power suit mula sa Paris.

Sa kabilang banda, ang kumpanya ni Julian ay nasa bingit ng pagbagsak. Nag-invest siya ng daan-daang milyon para sa isang Mega-Skyscraper Project sa Manhattan. Ngunit dahil sa maling pamamahala, umatras ang kanyang mga suppliers. Ang tanging pag-asa niya ay makakuha ng kontrata at bailout mula sa Sterling Steel Corporation.

Gabi ng Annual Sterling Corporate Gala. Dito inaasahang ipapakilala ang bagong CEO ng imperyo.

Dumating si Julian sa grand ballroom ng hotel kasama ang aktres na si Serena. Suot ni Serena ang isang kumikinang na gown na nagkakahalaga ng libu-libong dolyar, habang si Julian ay panay ang ngiti sa mga reporters.

“Babe, sigurado ka bang makukuha mo ang suporta ng bagong CEO ng Sterling?” malanding tanong ni Serena habang nakakapit sa braso ni Julian.

“Oo naman,” pagyayabang ni Julian. “Matalino ako. At kapag nakita niya ang blueprint natin, siguradong pipirma siya. Ito ang magliligtas sa kumpanya ko, Serena. Pagkatapos nito, bibilhin ko na ang yate na gusto mo.”

Tumunog ang microphone sa unahan. Natahimik ang buong ballroom na puno ng mga bilyonaryo at elite investors.

“Ladies and Gentlemen,” anunsyo ng Emcee. “Please welcome the sole heiress and the new CEO of Sterling Steel Empire… Ms. Elena Sterling!”

Pumalakpak si Julian, inihahanda ang sarili na batiin ang pinakamakapangyarihang tao sa kwarto.

Bumukas ang malaking gintong pinto. Naglakad ako papasok, pinalilibutan ng anim na bodyguards at ng buong Board of Directors. Ang mga ilaw ay nakatutok sa akin. Ang aking tindig ay puno ng awtoridad, at ang presensya ko ay nagpatahimik sa lahat.

Nang tumama ang paningin ni Julian sa akin, nabitawan niya ang baso ng champagne na hawak niya.

CRASH.

Basag ang salamin sa sahig, pero hindi kasing basag ng reaksyon sa mukha ni Julian. Nanlaki ang kanyang mga mata. Namutla siya na parang nakakita ng multo.

“E-Elena?!” utal niya.

“Sino ‘yan, Babe?” mataray na tanong ni Serena. “Diba ‘yan yung ex-wife mong patay-gutom? Bakit nandito ang babaeng ‘yan?! At bakit siya ang tinawag na CEO?!”

Hindi makasagot si Julian. Nanginginig ang mga tuhod niya. Pilit siyang lumapit sa unahan, hinahawi ang mga tao.

“Elena! Wait! Ikaw ang… ikaw ang may-ari ng Sterling Steel?!” sigaw ni Julian habang pinipigilan siya ng mga security guards ko.

Huminto ako. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, ginagaya ang lamig ng tingin na ibinigay niya sa akin sa law office limang buwan na ang nakararaan.

“Mr. Vance,” pormal kong bati. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong ballroom. “Sana ay nag-eenjoy kayo sa aking party. May kailangan ba kayo?”

“Elena… Hon… bakit hindi mo sinabi sa akin?” nangingiyak-ngiyak na sabi ni Julian, pilit na inaabot ang kamay ko.

“Huwag mo akong tatawaging ‘Hon’,” malamig kong utos. “Ako si Ms. Sterling para sa’yo.”

Lumapit ako nang bahagya, sapat para marinig niya at ng mga taong malapit sa amin.

“Nabasa ko ang proposal ng kumpanya mo para sa bailout, Julian,” sabi ko, ang boses ko ay matalas na parang asero. “Gusto mong pondohan ng Sterling Steel ang pabagsak mong proyekto.”

“Oo, Elena! Magandang investment ‘yun! Pamilya tayo diba? Ang anak natin—”

Itinaas ko ang kamay ko para patahimikin siya.

“Ang Sterling Steel ay hindi nag-iinvest sa mga proyektong mahina ang pundasyon,” mariin kong sabi. “At higit sa lahat, hindi ako nakikipag-negosyo sa mga taong walang paninindigan at walang kwentang ama.”

Napasinghap si Serena sa likuran. Nang marinig ng aktres na walang pag-asang maisalba ang kumpanya ni Julian at baon na ito sa utang, dahan-dahan itong umatras.

“Julian,” naiinis na sabi ni Serena. “Wala ka na palang pera?! You’re bankrupt?! I’m out of here. Hindi ako nakikipag-date sa mga loser!” Tinalikuran ni Serena si Julian at mabilis na naglakad palabas ng ballroom.

Naiwan si Julian sa gitna, pinagtitinginan, pinagtatawanan, at walang-wala.

Tinitigan ko siya sa huling pagkakataon.

“Sabi mo noon, nakaka-depress ang pagiging simple ko,” ngiti ko. “Pero sana natutunan mo ngayong gabi, Julian… na minsan, ang mga taong pinakamasimple ay ang mga taong may hawak ng mundong pinapangarap mo.”

Tinalikuran ko siya at naglakad paakyat sa stage habang nagpapalakpakan ang mga tao. Sa gabing iyon, hindi lang ang negosyo ni Julian ang gumuho, kundi ang buong pagkatao niya. At ako? Handa na akong salubungin ang bago kong buhay bilang isang ina at reyna ng sarili kong imperyo.