NAHULI NG BILYONARYO ANG ANAK NG KATULONG NA NAGHUHUGAS NG PINGGAN TUWING ALAS-TRES NG MADALING ARAW — AKALA NIYA NAGREREBELDE ITO KAYA UMAABSENT SA SCHOOL, PERO ANG DAHILAN PALA AY DUDUROG SA PUSO NIYA.
Si Don Ricardo ay kilala bilang istrikto at metikulosong bilyonaryo. Sa kanyang mansyon, bawal ang tamad. Bawal ang madumi.
Ang kanyang Head Maid, si Manang Ising, ay 20 taon nang naninilbihan sa kanya. Kasama nito ang anak na si Mia, isang 16-anyos na scholar na pinag-aaral ni Don Ricardo.
Ngunit nitong mga nakaraang buwan, napapansin ni Don Ricardo na laging pagod si Mia. At ang mas malala, tumawag ang Principal ng school.
“Don Ricardo, gusto lang po naming ipaalam na laging absent si Mia. Baka po matanggalan siya ng scholarship.”
Galit na galit si Don Ricardo. “Pinag-aaral ko siya, tapos nagbubulakbol lang?” isip niya. Balak niyang kausapin si Manang Ising kinabukasan para pagalitan.
ANG GABI NG PAGKAKATUKLAS.
Alas-tres ng madaling araw. Nagising si Don Ricardo dahil nauhaw siya. Bumaba siya sa kusina para uminom ng tubig.
Madilim ang buong bahay. Pero sa kusina, may maliit na ilaw na nakabukas.
Nakita niya si Mia.
Nakatayo ito sa lababo. Nakasuot ng lumang daster. Tahimik na nagkukuskos ng mga kaldero at pinggan na ginamit sa dinner party noong gabing iyon.
Napansin ni Don Ricardo na nanginginig ang mga kamay ni Mia sa lamig ng tubig, pero tuloy pa rin siya sa pagkuskos. Pagkatapos, kinuha niya ang floor polisher at sinimulang pakintabin ang sahig nang dahan-dahan para walang magising.
“Mia?” tawag ni Don Ricardo.
Napatalon sa gulat si Mia. Nabitawan niya ang sponge.
“S-Sir Ricardo!” nanginginig na sabi ni Mia. “S-Sorry po! Maingay po ba ako? Tatapusin ko na po ito agad.”
Binuksan ni Don Ricardo ang ilaw. Tinignan niya ang orasan.
“Alas-tres na, Mia. Bakit gising ka pa? At bakit ikaw ang gumagawa niyan? Trabaho ‘yan ng Nanay mo at ng ibang katulong, diba?”
Yumuko si Mia. Hindi makasagot.
“Kaya ka ba laging absent sa school?” seryosong tanong ng Don. “Dahil puyat ka sa kakagawa ng trabahong hindi naman sa’yo? Anong ginagawa mo, Mia? Nagpapabayad ka ba sa ibang katulong?”
“H-Hindi po, Sir!” iyak ni Mia.
“Eh ano?! Bakit mo sinasayang ang pag-aaral mo?!”
Napaluhod si Mia sa sahig. Humagulgol siya nang tahimik, takot na magising ang Nanay niya sa quarters.
“Sir… parang awa niyo na po… huwag niyong sasabihin kay Nanay… huwag niyo po siyang sesesantehin…”
“Bakit ko siya sesesantehin?”
Tumingala si Mia, puno ng luha ang mata.
“Si Nanay po… may sakit. Namamanhid na po ang mga kamay niya dahil sa sobrang Arthritis. Malabo na rin po ang mata niya dahil sa katarata. Hindi na po niya kayang maglinis nang maayos. Marami na po siyang nakakaligtaang dumi.”
Natigilan si Don Ricardo.
“Kaya po… tuwing gabi, kapag tulog na siya… ako po ang tumatapos ng trabaho niya,” pag-amin ni Mia. “Inuulit ko po ang hugas ng pinggan. Nililinis ko po ang mga sulok na hindi niya nakikita. Ginagawa ko po lahat para magmukhang perfect pa rin ang trabaho niya… para hindi niyo mapansin na mahina na siya.”
“At ang pag-absent mo?” tanong ng Don, na ngayon ay lumalambot na ang boses.
“Naglalako po ako ng kakanin sa palengke tuwing umaga imbes na pumasok,” iyak ni Mia. “Kasi po… kailangan namin ng pambili ng gamot niya sa rayuma. Ayaw po naming humingi sa inyo kasi natatakot kami na baka isipin niyong pabigat na si Nanay at paalisin niyo kami. Wala po kaming mapupuntahan, Sir…”
Nanikip ang dibdib ni Don Ricardo.
Sa loob ng maraming taon, akala niya ay maayos ang lahat. Hindi niya alam na sa ilalim ng bubong niya, may isang anak na nagsasakripisyo ng kinabukasan at kalusugan para lang protektahan ang dangal at trabaho ng ina nito.
Tinignan niya ang mga kamay ni Mia—puno ng kalyo at sugat dahil sa sabon at trabaho.
Lumapit si Don Ricardo at itinayo si Mia.
“Tama na ‘yan,” utos niya. “Iwan mo na ang mga hugasin.”
“P-Pero Sir… magagalit po kayo kapag madumi…”
“Mia, makinig ka,” sabi ni Don Ricardo. “Bukas na bukas din, dadalhin natin ang Nanay mo sa specialist. Sagot ko ang operasyon sa mata niya at gamot sa arthritis.”
Nanlaki ang mata ni Mia. “S-Sir?”
“At ikaw,” dagdag ng Don. “Bawal ka nang maghugas ng pinggan. Bawal ka nang maglako ng kakanin. Ang trabaho mo lang ay mag-aral. Naiintindihan mo?”
“Pero Sir… paano po ang trabaho ni Nanay?”
“Hindi ko siya tatanggalin. Siya na ang gagawin kong Mayordoma. Taga-utos na lang siya. Kukuha ako ng dalawang bagong katulong para gumawa ng mabibigat na gawain.”
Niyakap ni Mia si Don Ricardo. “Salamat po, Sir! Salamat po!”
“Huwag kang magpasalamat,” bulong ng bilyonaryo, na may luha na rin sa mata. “Ako dapat ang magpasalamat. Dahil ipinaalala mo sa akin kung ano ang tunay na kahulugan ng pagmamahal sa pamilya.”
Mula sa araw na iyon, hindi na muling nagtago si Mia sa dilim. Nakatapos siya ng pag-aaral bilang Cum Laude—hindi lang dahil sa talino niya, kundi dahil sa suporta ng isang among tinuring silang tunay na pamilya.
