NAGULAT ANG BILYONARYO NANG MAKITA ANG KANYANG APO SA ISANG HOMELESS SHELTER. HABANG NAGHAHANAP SIYA NG SAGOT KUNG BAKIT SILA NAGHIRAP, ISANG TANONG NG BATA ANG NAGPABAGSAK SA KANYA.
Si Don Ricardo ay isa sa pinakamayamang tao sa bansa, pero siya rin ang pinakamalungkot. Limang taon na ang nakararaan, pinalayas niya ang kanyang kaisa-isang anak na si Angelica dahil sa pagpili nito sa isang lalaking mahirap.
Pero lumambot din ang puso ni Ricardo. Sa loob ng tatlong taon, nagpapadala siya ng P100,000 kada buwan sa pamamagitan ng kanyang asawa (ang madrasta ni Angelica) na si Olivia. Ang sabi ni Olivia, ayaw pa rin daw siyang kausapin ni Angelica, pero tinatanggap naman daw nito ang pera.
Isang araw, bumisita si Don Ricardo sa isang Feeding Program sa isang Homeless Shelter bilang parte ng charity ng kumpanya.
Habang namimigay siya ng sopas, napansin niya ang isang batang babae, mga 6 na taong gulang. Madungis ito, payat, at gula-gulanit ang damit.
Pero natigilan si Ricardo. Ang mga mata ng bata… kamukhang-kamukha ng mata ni Angelica. At suot ng bata ang isang kwintas—isang silver locket na ibinigay niya kay Angelica noong 18th birthday nito.
Nanginig ang tuhod ni Don Ricardo. Nilapitan niya ang bata.
“Hija,” tanong niya. “Anong pangalan mo? At… saan galing ang kwintas mo?”
“Ako po si Ella,” mahinang sagot ng bata. “Galing po ito kay Mama Angelica. Sabi niya, bigay daw po ito ng Papa niya na nasa langit na.”
“N-Nasa langit?” naguluhan si Ricardo. “Patay na ang Lolo mo?”
“Hindi po,” sagot ni Ella. “Ang ibig ko pong sabihin… si Mama Angelica po ang nasa langit na. Namatay po siya noong isang taon dahil sa sakit. Wala po kaming pambili ng gamot.”
Parang gumuho ang mundo ni Don Ricardo.
“Wala kayong pambili ng gamot?!” sigaw niya, dahilan para matakot ang bata. “Nagpapadala ako! Daang-libo ang ipinapadala ko kada buwan! Nasaan ang pera?! Nasaan ang bahay na binili ko para sa inyo?!”
Umiyak si Ella sa takot. Niyakap siya ni Ricardo. “Sorry, apo… Sorry… Hindi ako galit sa’yo.”
Sa gitna ng kanyang pagkalito, dumating si Olivia, ang asawa ni Ricardo. Kakarating lang niya galing sa shopping.
“Ricardo! Anong ginagawa mo sa batang ‘yan? Ang dumi-dumi niyan!” pandidiri ni Olivia.
Pagkakita ni Ella kay Olivia, nagtago ang bata sa likod ni Ricardo. Nanginginig ito sa takot.
“Lolo…” bulong ni Ella, habang nakaturo kay Olivia.
At dito na lumabas ang tanong na nagpabago ng lahat.
Tumingala si Ella kay Don Ricardo at nagtanong:
“Lolo… siya po ba ang Witch?”
Kumunot ang noo ni Ricardo. “Anong witch, apo?”
“Kasi po…” hikbi ni Ella. “Nung nagkasakit si Mama… pumunta kami sa malaking bahay niyo para humingi ng tulong. Pero lumabas ang babaeng ‘yan.”
“Ang sabi niya po sa amin… ‘Sabihin mo sa tatay mo patay na siya para sa akin. Wala kayong makukuhang kahit singko. Mamatay kayo sa gutom.'”
“Lolo… bakit po sabi niya na gusto niyo kaming mamatay? Totoo po ba ‘yun?”
Ang tanong na iyon ay parang balang tumapos kay Don Ricardo.
Humarap siya kay Olivia. Ang mukha ng kanyang asawa ay putlang-putla, parang nakakita ng multo.
“Olivia…” boses ni Ricardo na mababa pero nakakatakot. “Totoo ba?”
“R-Ricardo… Let me explain…” utal ni Olivia. “Ayoko lang naman na maubos ang pera natin sa disgrasyada mong anak!”
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Olivia.
“Sa loob ng tatlong taon…” gigil na sabi ni Ricardo. “Ninakaw mo ang pera na para sa anak ko? Hinayaan mo siyang mamatay sa sakit habang nagpapakasasa ka sa shopping?!”
“Pulis!” sigaw ni Ricardo sa kanyang security detail. “Hulihin ang babaeng ito! Ipakukulong kita hanggang sa mabulok ka!”
Kinaladkad ng mga pulis si Olivia habang nagsisigaw ito.
Bumaling si Ricardo sa kanyang apo. Lumuhod siya sa maduming sahig ng shelter at niyakap nang mahigpit si Ella.
“Hindi totoo ‘yun, apo,” hagulgol ng bilyonaryo. “Mahal na mahal ko kayo ng Mama mo. Patawarin mo ako kung naniwala ako sa maling tao. Patawarin mo ako kung wala ako nung kailangan niyo ako.”
“Umuwi na tayo, Ella. Hindi ka na muling magugutom.”
Sa araw na iyon, natagpuan ng bilyonaryo ang kanyang apo, pero nawala ang kanyang anak. Natutunan niya na ang pinakamalaking magnanakaw ay hindi ang nasa kalsada, kundi minsan ay ang katabi mo sa pagtulog. At ang katotohanan ay laging lalabas—kahit sa bibig ng isang musmos.
