NAGPANGGAP NA TAGALINIS NG POOL ANG BILYONARYO PARA SUBUKAN ANG UGALI NG KANYANG FIANCÉE—PERO NATIGILAN SIYA NANG IPAKAIN NG BABAE SA KANYANG ASO ANG PAGKAIN NA PARA SANA SA NAGUGUTOM NA STAFF.
Si Don Javier ay may-ari ng pinakamalaking hotel chain sa Asya. Gwapo, matalino, at higit sa lahat, napakayaman. Nakatakda na siyang ikasal kay Monique, isang sikat na beauty queen.
Sa harap ng camera at sa harap ni Javier, napakabait ni Monique. Aktibo siya sa charity events at laging nagsasabi na “World Peace” ang gusto niya.
“Babe, excited na ako sa kasal natin. Gusto ko, lahat ng staff mo kasama sa celebration para masaya!” malambing na sabi ni Monique kay Javier.
Napaniwala si Javier. Akala niya ay natagpuan na niya ang babaeng may busilak na puso. Pero gusto niyang makasiguro. Gusto niyang makita ang ugali ni Monique kapag walang nakatutok na camera at kapag wala siya sa paligid.
Isang araw, nagpaalam si Javier.
“Monique, pupunta ako sa Singapore ng tatlong araw para sa emergency board meeting,” sabi ni Javier. “Ikaw muna ang bahala sa rest house. Mag-relax ka lang diyan.”
Umalis ang convoy ni Javier. Pero ang totoo, bumaba siya sa kabilang bayan. Bumalik siya sa rest house sakay ng tricycle. Suot niya ang isang lumang jumpsuit, malaking sumbrero, bota, at makapal na salamin. Naglagay din siya ng kaunting uling sa mukha para magmukhang madungis.
Nagpakilala siya sa head security (na kasabwat niya) bilang si “Mang Kulas,” ang on-call na tagalinis ng swimming pool.
Habang naglilinis si “Mang Kulas” sa ilalim ng tirik na araw, dumating si Monique kasama ang kanyang mga kaibigang modelo.
Agad na nagbago ang ugali ni Monique.
“Yaya! Nasaan na ang juice ko?! Ang bagal mo!” sigaw ni Monique sa isang katulong na si Yaya Rosa.
Si Yaya Rosa ay matanda na at medyo mabagal kumilos dahil sa rayuma.
**”Eto na po, Ma’am,”**iniginginig na abot ni Yaya Rosa.
Dahil sa kaba, natapon nang kaunti ang juice sa mesa. Hindi naman natapunan si Monique, pero nagalit ito nang sobra.
“TANGA!” sigaw ni Monique. “Tignan mo ang ginawa mo! Ang dumi ng mesa! Alam mo ba kung magkano ang outfit ko?! Paano kung natapunan ako?!”
“Sorry po, Ma’am…” yuko ni Yaya Rosa.
“Sorry? Anong magagawa ng sorry mo? Alam mo, dapat sa’yo hindi pinapakain eh. Umalis ka sa harap ko!”
Nakita lahat ni Javier (Mang Kulas) ang pangyayari. Kumuyom ang kamao niya habang hawak ang panlinis ng pool.
Dumating ang oras ng tanghalian. Nagpaluto si Monique ng napakaraming Steak, Lobster, at Pasta para sa mga kaibigan niya. Sobrang dami ng pagkain, halos hindi nila maubos.
Nang matapos sila, may natira pang tatlong malalaking Steak at maraming pasta na hindi man lang nagalaw.
Lumapit si Yaya Rosa at ang iba pang staff. Gutom na sila dahil alas-dos na ng hapon at hindi pa sila nanananghalian.
“Ma’am Monique,” pakiusap ni Yaya Rosa. “Pwede po ba naming kainin ‘yung sobra? Sayang naman po, hindi naman po nagalaw. Gutom na po kasi kami.”
Tumayo si Monique at tinignan ang mga pagkain. Ngumisi siya nang nakakaasar.
“Gusto niyo ‘to?” tanong ni Monique, hawak ang plato ng Steak.
“Opo, Ma’am…”
“Hmmm…” nag-isip si Monique. “Kaso, mas deserving ang baby ko eh.”
Tinawag ni Monique ang kanyang alagang aso, isang malaking Poodle.
“Princess! Come here!”
Sa harap ng gutom na mga staff at sa harap ni Mang Kulas, IBINAGSAK ni Monique ang mamahaling Steak at Pasta sa damuhan.
“Eat, Princess! Eat!” utos ni Monique sa aso.
Nanlaki ang mata ni Yaya Rosa. Ang pagkain na sana ay laman-tiyan nila, pinakain sa aso habang tinatawanan sila ni Monique at ng mga kaibigan nito.
“Oops,” tawa ni Monique. “Sorry, Yaya. Nauna si Princess eh. Mag-sardinas na lang kayo sa kusina. ‘Yun naman ang sanay kayong kainin, di ba?”
Hindi na nakapagpigil si Javier.
Lumapit si “Mang Kulas” kay Monique.
“Ma’am,” sabi ni Mang Kulas sa mababang boses. “Hindi po tama ‘yan. Tao po sila. Gutom sila. Bakit niyo po pinakain sa aso ang grasya?”
Humarap si Monique kay Mang Kulas nang nandidiri. Nagtakip pa siya ng ilong.
“Excuse me?!” mataray na sagot ni Monique. “Sino ka para pagsabihan ako?! Isa ka lang tagalinis ng pool! Ang baho mo! Umalis ka nga dito! You are polluting my air!”
“Ma’am, pinapaalalahanan lang kita,” sagot ni Mang Kulas nang matatag. “Ang tunay na ganda, wala sa mukha. Nasa ugali.”
“HOW DARE YOU!” sigaw ni Monique. Kinuha niya ang baso ng Iced Tea at isinaboy sa mukha ni Mang Kulas.
“You are fired!” sigaw ni Monique. “Lumayas ka sa rest house ng fiancé ko! Wala kang karapatang magsalita sa akin ng ganyan! Hampaslupa!”
Pinunasan ni Javier ang Iced Tea sa mukha niya. Kalmado lang siya.
“Sigurado ka ba, Monique? Gusto mo akong paalisin?”
“OO! BINGI KA BA?!”
Dahan-dahang tinanggal ni Javier ang kanyang salamin. Tinanggal niya ang sumbrero. At tumayo siya nang tuwid—ang tindig ng isang makapangyarihang CEO.
Tinignan niya si Monique nang diretso sa mata.
Unti-unting nawala ang ngisi sa mukha ni Monique. Namutla siya. Nanginginig ang kamay niyang napahawak sa bibig.
“J-Javier…?” bulong ni Monique.
Ang mga kaibigan niya ay natahimik. Si Yaya Rosa ay nagulat.
“Javier! Babe!” biglang bawi ni Monique. Niyakap niya si Javier kahit basa ito ng Iced Tea. “Surprise! Nandito ka pala! Nag… nag-r-roleplay lang kami! Joke lang ‘yun! Di ba girls? Joke lang ‘yun!”
Tinulak ni Javier si Monique palayo.
“Roleplay?” seryosong tanong ni Javier. “Ang pagpapakain sa aso habang gutom ang mga tao… joke ba ‘yun? Ang pagtawag mo sa kanila ng tanga at hampaslupa… joke ba ‘yun?”
“Babe, let me explain! Stress lang ako sa wedding preparations!”
“Wala nang wedding,” mariing sabi ni Javier.
Parang binagsakan ng langit si Monique. “A-Ano?”
“Walang kasalang magaganap,” ulit ni Javier. “Nakita ko ang totoo mong kulay, Monique. Ang akala kong anghel, ay isa palang mapang-api. Hindi ko hahayaang maging parte ng pamilya ko ang isang taong walang respeto sa kapwa, lalo na sa mahihirap.”
Humarap si Javier sa mga Security Guard.
“Chief, bigyan ng limang minuto si Monique at ang mga kaibigan niya para umalis. Pagkatapos ng limang minuto at nandito pa sila, kaladkarin niyo sila palabas.”
“Javier! Please! Sorry na! Mahal kita!” iyak ni Monique habang hinihila ng mga guard.
“Hindi mo ako mahal, Monique,” sagot ni Javier habang nakatalikod. “Mahal mo lang ang pera at titulo ko.”
Nang makaalis na ang mga mapang-api, lumapit si Javier kay Yaya Rosa at sa ibang staff.
“Pasensya na kayo,” sabi ni Javier. “Pasensya na kung hinayaan kong mangyari ito.”
Nagpadala agad si Javier ng masasarap na pagkain mula sa pinakamalapit na restaurant para sa lahat ng staff.
Humarap siya kay Yaya Rosa.
“Nay Rosa, dahil sa tagal ng serbisyo niyo at sa pagtitiis niyo… mula ngayon, retired na kayo. Bibigyan ko kayo ng monthly pension na doble sa sweldo niyo, at ipapagawa ko ang bahay niyo sa probinsya. Magpahinga na kayo. Hindi niyo deserve ang masigawan.”
Napaiyak si Yaya Rosa sa tuwa.
Sa araw na iyon, nawalan ng fiancee si Javier, pero nailigtas niya ang kanyang sarili mula sa habambuhay na pagsasama sa maling tao. Napatunayan niya na ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa suot o sa bank account, kundi sa kung paano mo tratuhin ang mga taong walang maibibigay sa’yo.
