NAGPANGGAP NA PULUBI ANG BILYONARYONG CEO SA SARILI NIYANG RESTAURANT PARA HANAPIN ANG BABAENG NAGPAKAIN SA KANYA NOONG WALA PA SIYANG KAHIT ANO.
Si Rafael ang CEO ng “Casa Rafael,” ang pinakasikat na fine dining restaurant sa bansa. Bilyonaryo na siya ngayon, pero hindi niya nakakalimutan ang kanyang pinagmulan. Dalawampung taon na ang nakararaan, isa lang siyang batang kalye—gutom, madungis, at namamalimos para mabuhay.
May isang babae noon na nagtitinda sa karinderya ang laging nagbibigay sa kanya ng mainit na sabaw at kanin. Tinatawag niya itong “Nanay Sol.” Nang umasenso si Rafael, hinanap niya si Nanay Sol, pero nalaman niyang nagsara na ang karinderya nito at nagtrabaho na lang daw ito bilang dishwasher sa isang malaking restaurant.
Nabalitaan ni Rafael na si Nanay Sol ay nagtatrabaho pala sa isa sa mga branches ng kanyang sariling kumpanya.
Gusto niyang makasigurado. At gusto niyang malaman kung mabuti pa rin ba ang puso nito.
Kaya isang araw, nagsuot si Rafael ng lumang damit. Pinunit-punit niya ito, naglagay ng uling sa mukha, at nagsuot ng sirang tsinelas. Nagmukha siyang taong-grasa.
Pumunta siya sa kanyang restaurant.
Pagpasok niya sa glass door, hinarang agad siya ng Manager na si Eric.
“Hoy! Hoy!” sigaw ni Eric. “Saan ka pupunta?! Bawal pulubi dito! Alis! Ang baho mo! Baka tabuyin mo ang mga VIP customers namin!”
“Sir,” garalgal na boses ni Rafael. “Makiki-inom lang po sana ng tubig. At kung may tira-tira po kayong pagkain… gutom na gutom na po ako.”
“Wala!” bulyaw ni Eric. “Hindi kami charity ward! Doon ka sa basurahan sa likod! Guard! Palabasin ‘to!”
Akmang itutulak na siya ng guard nang biglang may nagsalita mula sa kusina.
“Sandali lang po, Sir Eric.”
Lumabas ang isang matandang babae. Nakasuot ng apron na basa, at kulubot na ang mga kamay kakababad sa sabon. Si Nanay Sol.
“Sir Eric,” pakiusap ni Nanay Sol. “Hayaan niyo na po. Ako na po ang bahala sa kanya. Ibibigay ko na lang po ang lunch ko. Kawawa naman po.”
“Bahala ka sa buhay mo, Sol!” irap ni Eric. “Basta huwag mong papapasukin sa dining area ‘yan! Doon lang kayo sa labas!”
Dinala ni Nanay Sol si Rafael sa likod ng restaurant, malapit sa garbage area. Pinaupo niya ito sa isang bangkito.
Inilabas ni Nanay Sol ang kanyang baunan. Kanin at isang pritong isda lang ang laman nito.
“Heto, anak,” malambing na sabi ni Nanay Sol. “Pasensya ka na, ito lang ang baon ko. Kainin mo na. Mukhang kanina ka pa hindi kumakain.”
Kinuha ni Rafael ang pagkain. Tumulo ang luha niya. Ang boses na iyon… ang pagmamalasakit na iyon… hindi nagbago.
“Lola,” tanong ni Rafael habang kumakain. “Bakit niyo po binibigay sa akin ito? Wala na kayong kakainin.”
Ngumiti si Nanay Sol. “Ayos lang ako, anak. Sanay ako sa gutom. Pero ikaw, bata ka pa. Mas kailangan mo ng lakas. Alam mo, naalala ko sa’yo ang isang batang tinutulungan ko noon. Ganitong-ganito ang mata niya. Sana nasa mabuti siyang kalagayan ngayon.”
Hindi na napigilan ni Rafael ang pag-iyak.
Biglang dumating si Eric. Nakita niyang kumakain si Rafael.
“Hoy Sol!” sigaw ni Eric. “Ang sabi ko sa labas! Bakit nandito pa ‘yan?! At anong oras na? Tapos na ang break time! Maghugas ka na ng pinggan! Ang daming hugasin dun!”
Sinipa ni Eric ang bangkito ni Rafael. Nahulog ang platong hawak ni Rafael. Tumapon ang kanin at isda sa maruming sahig.
“Eric!” sigaw ni Nanay Sol, akmang pupulutin ang pagkain. “Pagkain ‘yan! Bakit mo tinapon?!”
“Ang dumi-dumi niya!” pandidiri ni Eric. “Layasan mo ako dito pulubi!”
Dahan-dahang tumayo si Rafael.
Pinunasan niya ang uling sa mukha niya gamit ang panyo. Tumayo siya nang tuwid. Ang aura niya ay biglang nagbago—mula sa isang pulubi, naging isang makapangyarihang pinuno.
“E-Eric…” malamig na banggit ni Rafael sa pangalan ng Manager.
Natigilan si Eric. Tinitigan niya ang mukha ng pulubi. Parang pamilyar. Yung mata… yung ilong… nakikita niya ‘yun sa portrait sa opisina.
Nanlaki ang mata ni Eric. “S-Sir… Sir Rafael?!”
Napasigaw ang guard. “Ang Boss!”
Lumuhod si Eric. “S-Sir! Kayo po pala ‘yan! Sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po pulubi talaga! Joke lang po yung kanina!”
Hindi siya pinansin ni Rafael. Lumapit si Rafael kay Nanay Sol na gulat na gulat.
Hinawakan ni Rafael ang maruruming kamay ni Nanay Sol at nagmano.
“Nanay Sol…” iyak ni Rafael. “Ako po ito. Si Rafael. Yung batang paslit na pinapakain niyo ng lugaw 20 years ago.”
Napahagulgol si Nanay Sol at niyakap si Rafael. “Rafael… anak… ikaw na ba ‘yan? Ang yaman-yaman mo na…”
“Opo, Nanay. Dahil sa kabutihan niyo, nabuhay ako.”
Humarap si Rafael kay Eric.
“Eric,” sabi ni Rafael. “Tinapon mo ang pagkain ng taong nagpalaki sa akin. Sinaktan mo ang taong may pinakamabuting puso sa restaurant na ito.”
“YOU’RE FIRED,” mariing utos ni Rafael. “Get out of my property. Now.”
Kinaladkad ng guard si Eric palabas.
Humarap muli si Rafael kay Nanay Sol.
“Nanay, tanggalin niyo na po ang apron niyo. Simula ngayon, hindi na kayo maghuhugas ng pinggan.”
“Saan ako pupunta, anak?” tanong ni Nanay Sol.
“Sa mansyon ko,” sagot ni Rafael. “Kayo na po ang mamamahala sa Charity Foundation ng kumpanya ko. Gusto kong ituro niyo sa iba kung paano magmahal ng kapwa. At hinding-hindi na kayo magugutom muli.”
Sa araw na iyon, ang “pulubi” ay umalis sakay ng limousine kasama ang kanyang pangalawang ina, habang ang manager na mapagmataas ay naiwang walang trabaho. Napatunayan na ang tunay na yaman ay wala sa laman ng bulsa, kundi sa laman ng puso.
