NAGPANGGAP NA JANITRESS ANG 60-ANYOS NA BILYONARYO SA SARILI NIYANG KUMPANYA PARA HANAPIN ANG “LASON.” AKALA NILA AY HAMAK NA MATANDA LANG SIYA, PERO NANG MAGSALITA SIYA SA BOARD MEETING, YUMANIG ANG BUONG GUSALI.
Sabi nila, ang kapangyarihan daw ang naglalabas ng tunay na ugali ng tao. Pero para kay Celia Marquez, ang 60-anyos na may-ari ng Marquez Global Solutions, mali ‘yun.
Para sa kanya: Ang pagpapakumbaba ang naglalabas ng katotohanan.
Napansin ni Celia na kahit tumataas ang kita ng kumpanya, sunod-sunod naman ang pag-resign ng mga magagaling niyang empleyado. Ang Employee Satisfaction ay bumagsak. May mali. May “lason” na kumakalat sa loob ng kanyang imperyo, at hindi ito nakikita sa reports na ipinapasa sa kanya ng mga managers.
Kaya isang Lunes, nagpasya si Celia na gawin ang hindi inaasahan.
Tinanggal niya ang kanyang Chanel suit at mga dyamante. Nagsuot siya ng kupas na uniporme ng Janitress. Hindi siya nag-makeup. Tinali niya ang kanyang ubaning buhok at nagsuot ng makapal na salamin.
Nagpakilala siya bilang si “Manang Cely”, ang bagong cleaner mula sa agency.
Sa unang araw, nakita niya agad ang problema.
Habang nagmomop siya sa hallway ng Executive Floor, nakita niya si Rico, ang bagong Vice President of Operations. Si Rico ang paborito ng Board dahil sa galing nito sa sales. Tuwing meeting, magalang si Rico, mabait, at puno ng charm.
Pero nang walang nakatinging “Boss,” lumabas ang tunay na anyo ni Rico.
“Tabi nga!” sigaw ni Rico habang naglalakad, sabay sipa sa timba na gamit ni Celia.
Tumapon ang maduming tubig sa sahig. Nabasa ang sapatos ni Celia.
“S-Sorry po, Sir…” garalgal na sabi ni Celia, nakayuko.
“Tanga ka ba?!” bulyaw ni Rico. “Ang tanda-tanda mo na, tatanga-tanga ka pa! Alam mo bang Italian leather itong sapatos ko?! Mas mahal pa ‘to sa buhay mo!”
“Rico, tama na ‘yan,” awat ni Anna, isang simpleng Junior Officer. “Matanda na si Nanay. Aksidente lang naman.”
Humarap si Rico kay Anna.
“At ikaw Anna? Kakampi ka sa basurang ‘to? Kaya hindi ka napo-promote eh. Masyado kang malambot. Sa kumpanyang ito, bawal ang mahina. Linisin niyo ‘yan bago ko kayo parehong sibakin!”
Naglakad palayo si Rico na parang hari.
Lumapit si Anna kay Celia at tinulungan itong tumayo. Kumuha si Anna ng tissue at pinunasan ang basang uniporme ng matanda.
“Okay lang po kayo, Nay Cely?” tanong ni Anna. “Pasensya na kayo kay Sir Rico. Mainit lang talaga ang ulo nun. Hayaan niyo po, tutulungan ko kayong maglinis.”
“Hija,” bulong ni Celia. “Junior Officer ka lang. Baka pagalitan ka niya.”
Ngumiti si Anna. “Ayos lang po. Mas mahalaga ang pagiging tao kaysa sa posisyon. Kumain na po ba kayo? Hati tayo sa sandwich ko.”
Sa loob ng isang linggo, nasaksihan ni Celia ang impyerno. Nakita niya kung paano ipahiya ni Rico ang mga empleyado, kung paano siya magnakaw ng credit sa trabaho ng iba, at kung paano niya tratuhin ang mga maintenance staff na parang mga hayop.
Ang kumpanyang itinayo ni Celia sa pundasyon ng respeto ay ginagawang kulungan ng isang tiranong manager.
ANG BOARD MEETING
Dumating ang araw ng Monthly General Assembly. Nandoon ang lahat ng Department Heads at Investors. Si Rico ang nasa gitna, nagpe-present ng slides.
“As you can see,” pagmamalaki ni Rico. “Tumaas ang efficiency natin dahil tinanggal ko ang mga lazy employees. Kailangan natin ng discipline.”
Nagpalakpakan ang mga tao, takot na hindi sumang-ayon.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si “Manang Cely”, tulak-tulak ang garbage cart. Ang ingay ng gulong nito ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto.
Natigil si Rico. Namula siya sa galit.
“SECURITY!” sigaw ni Rico. “Bakit niyo pinapasok ang janitress na ‘to?! We are in a meeting! Get this filth out of here!”
Lumapit si Rico kay Celia at dinuro ito. “Ikaw matanda ka! Sinadya mo ba ‘to?! You are fired! Get out!”
Hindi gumalaw si Celia.
Dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang makapal na salamin. Tinanggal niya ang hairnet at cap, at inilugay ang kanyang pilak na buhok.
Tumayo siya nang tuwid. Ang postura ng isang pagod na janitress ay naglaho. Ang pumalit ay ang tindig ng isang babaeng nagmamay-ari ng buong gusali.
Tinitigan niya si Rico sa mata.
“Filth?” tanong ni Celia. Ang boses niya ay malamig, puno ng kapangyarihan. “Tinatawag mong dumi ang nagpapasweldo sa’yo, Rico?”
Natigilan ang buong kwarto. Nakilala siya ng mga Board Members.
“M-Madam Marquez…?” bulong ng isa.
Namutla si Rico. Parang inalisan siya ng dugo. Ang “basura” na sinisigawan niya at sinipa niya noong isang araw… ay ang Owner at CEO.
“M-Madam…” utal ni Rico, nanginginig ang tuhod. “H-Hindi ko po alam… naglinis lang po ako ng area… para sa inyo…”
“Tumigil ka,” putol ni Celia.
Naglakad si Celia sa gitna ng mesa.
“Sa loob ng isang linggo, naglinis ako ng sahig, nagtapon ng basura, at naghugas ng CR. Pero alam mo kung ano ang pinakamaduming bagay na nakita ko sa building na ito?”
Tinuro niya si Rico.
“Ang UGALI mo.”
“Rico, you are undoubtedly talented. Pero sa kumpanya ko, Character is greater than Talent. Aanhin ko ang mataas na sales kung ang mga empleyado ko naman ay araw-araw na namamatay sa takot at kahihiyan?”
“Sabi mo kanina, tinanggal mo ang mga lazy employees? Mali.”
“Ako ang magtatanggal ng totoong liability.”
“RICO, YOU ARE FIRED. Effective immediately. At sisiguraduhin kong malalaman ng lahat ng kumpanya sa industriya kung anong klaseng boss ka.”
Napaluhod si Rico, pero hinila na siya ng mga Security Guard palabas.
Humarap si Celia sa mga natulalang empleyado. Hinanap niya si Anna sa likod.
“Anna,” tawag ni Celia.
“P-Po?” gulat na sagot ng dalaga.
“Noong nadapa ako, ikaw lang ang tumulong sa akin. Noong gutom ako, binigyan mo ako ng pagkain. Ipinakita mo na kahit sa pinakamababang tao, may respeto ka.”
“Simula bukas, ikaw na ang bagong Head of Employee Relations. Gusto kong ibalik mo ang puso ng kumpanyang ito.”
Nagpalakpakan ang lahat. Umiiyak si Anna sa tuwa.
Sa araw na iyon, natutunan ng lahat ang leksyon ni Celia Marquez: Hindi nasusukat ang kapangyarihan sa ganda ng suot o taas ng boses. Ang tunay na kapangyarihan ay ang kakayahang yumuko para itaas ang iba.
