NAGPANGGAP NA “FAMILY DRIVER” ANG BILYONARYO PARA SUBUKAN ANG UGALI NG KANYANG NOBYA NA MAY TATLONG ANAK—PERO NANG APAKAN NG BABAENG ITO ANG ISANG TAGALINIS, DOON NIYA NALAMAN NA ANG “DRIVER” NA KANYANG MINUMURA AY ANG MAY-ARI NG MANSYONG TINATAPAKAN NIYA.
Si Don Roberto ay isang 50-anyos na biyudo at bilyonaryong nagmamay-ari ng pinakamalaking shipping lines sa bansa. Matagal na siyang naghahanap ng isang babaeng magmamahal sa kanya nang totoo at hindi dahil lang sa kanyang pera. Higit sa lahat, naghahanap siya ng isang inang magmamahal sa kanyang mga alaala, at tatanggapin din ang responsibilidad ng pagkakaroon ng pamilya.
Nakilala niya si Clarissa, isang biyuda na may tatlong maliliit na anak. Maganda si Clarissa, mahinhin, at sa tuwing magka-date sila sa mga fancy restaurants, lagi itong nagpapakita ng kabaitan.
“Roberto, mahal na mahal ko ang mga anak ko. Sila ang buhay ko,” madalas na sabi ni Clarissa habang umiiyak.
Napaniwala si Roberto. Akala niya ay natagpuan na niya ang “The One.” Pero bago siya mag-propose ng kasal, may isang huling pagsubok siyang nais gawin. Gusto niyang makita kung paano tratuhin ni Clarissa ang mga taong “mababa” sa paningin ng lipunan kapag wala si Don Roberto na nakatingin.
Isang araw, sinabi ni Roberto kay Clarissa na ipapasundo niya ito at ang tatlong bata para dalhin sa kanyang mansyon para sa isang “Family Dinner.”
Pero ang hindi alam ni Clarissa, si Roberto mismo ang magmamaneho.
Nagsuot si Roberto ng uniporme ng driver—puting polo, itim na slacks, at isang lumang sombrero na tumatakip sa kanyang mga mata. Naglagay din siya ng pekeng balbas at malaking salamin para hindi agad makilala. Nagpakilala siya bilang si “Mang Berting,” ang bagong driver.
Dumating si “Mang Berting” sa apartment ni Clarissa gamit ang isang lumang van, hindi ang usual na luxury car ni Roberto.
Pagkalabas pa lang ni Clarissa, nakasimangot na ito. Hila-hila niya ang tatlong anak niya na sina Lenny (6), Popoy (8), at Mik-Mik (10).
“Ano ba ‘yan!” reklamo ni Clarissa nang makita ang van. “Bakit ganitong sasakyan ang pinadala ni Roberto? Ang init-init! Walang aircon?!”
Binuksan ni Mang Berting (Roberto) ang pinto. “Good morning po, Ma’am. Sira po kasi ang limousine. Ito po ang pinagamit ni Sir.”
“Tse! Ang baho mo, Manong!” irap ni Clarissa sabay tulak sa mga anak niya papasok sa van. “Sakay na kayo, bilis! Ang babagal niyo kumilos!”
Habang nasa biyahe, tahimik lang na nagmamaneho si Roberto, pero ang tenga niya ay nakikinig sa bawat salita. At doon, unti-unting nadurog ang puso niya.
Ang “mahinhin” na Clarissa ay biglang naging dragon.
“Ma, gutom na po ako,” sabi ng bunsong si Lenny.
“Manahimik ka nga!” bulyaw ni Clarissa sabay kurot sa tagiliran ng bata. Umiyak si Lenny. “Tumigil ka sa kaka-iyak mo! Pupunta tayo sa mansyon ng magiging Tatay niyo! Kapag hindi kayo umayos, ipapadala ko kayo sa ampunan kapag kasal na kami!”
Nanlaki ang mata ni Roberto sa rearview mirror. Ampunan?
Kinuha ni Clarissa ang cellphone niya at tumawag sa isang kaibigan. Rinig na rinig ni Roberto ang usapan.
“Girl, finally! Imeet ko na ang pamilya niya ngayon. Konting tiis na lang, magiging Donya na ako. At ‘yung mga bata? Naku, sakit sa ulo. Once na makuha ko ang singsing at access sa bank accounts ni Roberto, ipapadala ko sila sa boarding school sa probinsya. Ayoko silang maging sagabal sa pag-travel ko sa Europe. At si Roberto? Matanda na ‘yun, madali na ‘yun utuin.”
Humigpit ang hawak ni Roberto sa manibela. Ang babaeng akala niya ay anghel, ay isa palang demonyo na handang itapon ang sarili niyang mga anak para sa pera.
Pagdating sa mansyon, pinarada ni Roberto ang van sa tapat ng grand entrance.
Bumaba si Clarissa, inayos ang damit, at nag-spray ng pabango. Biglang nag-iba ang aura niya—mula sa pagiging masungit, nag-practice siyang ngumiti.
Sa porch ng mansyon, naroon si Aling Susan, ang 60-anyos na cleaner na dalawampung taon nang naninilbihan kay Roberto. Nagwawalis si Aling Susan ng mga tuyong dahon.
Dahil nakaharang si Aling Susan sa dinaraanan ni Clarissa, sinadya itong banggain ni Clarissa.
“Tabi!” sigaw ni Clarissa.
Natumba si Aling Susan. Natapon ang dustpan na may lamang dumi sa sapatos ni Clarissa.
“Ay! Tanga!” sigaw ni Clarissa. “Tignan mo ang ginawa mo! Ang mahal ng sapatos ko! You stupid old woman!”
Akmang sasampalin ni Clarissa si Aling Susan nang humarang si “Mang Berting.”
Hinawakan ni Roberto ang kamay ni Clarissa.
“Ma’am, tama na po. Matanda na po siya,” sabi ni Roberto sa mababang boses.
“Bitawan mo ako, Driver!” sigaw ni Clarissa. “Sino ka para hawakan ako?! Pareho kayong mga hampaslupa! Pag-aari ko na ang bahay na ito sa oras na pakasalan ako ni Roberto! Ipapatanggal ko kayong lahat!”
Tumingin si Aling Susan sa “driver.” Matagal na niyang kilala ang amo niya. Kahit may balbas at salamin, kilala niya ang tindig at boses ni Don Roberto.
Napansin ni Aling Susan ang suot na relo ng driver—ang Patek Philippe na regalo ng yumaong asawa ni Roberto. Alam na alam ni Aling Susan kung sino ang nasa harap niya.
Tumayo si Aling Susan at nagsalita nang may awtoridad.
“Ma’am Clarissa,” sabi ni Aling Susan. “Huwag niyo pong sigawan ang taong ‘yan.”
“Bakit?! Sino ba siya?! Driver lang siya!”
Umiling si Aling Susan. “Hindi po siya driver. Siya po ang may-ari ng bahay na ito. Siya po si Don Roberto.”
Natigilan si Clarissa. “H-Ha? Anong pinagsasabi mo? Baliw ka ba? Nasa loob si Roberto naghihintay sa akin!”
Dahan-dahang tinanggal ni Roberto ang kanyang sombrero. Tinanggal niya ang salamin. At hinubad ang pekeng balbas.
Tumingin siya nang diretso sa mata ni Clarissa. Ang mga matang dati ay puno ng pagmamahal, ngayon ay puno na ng poot at pagkadismaya.
Namutla si Clarissa. Parang inalisan siya ng dugo sa katawan. Nanginginig ang kanyang labi.
“R-Roberto…?” bulong niya. “B-Babe… bakit… bakit ka naka-ganyan?”
“Para makilala kita, Clarissa,” malamig na sagot ni Roberto. “At nakilala na kita.”
Lumapit si Roberto sa mga anak ni Clarissa na nanginginig sa takot sa isang gilid. Lumuhod siya at kinausap ang mga bata.
“Huwag kayong mag-alala,” sabi ni Roberto sa mga bata. “Walang magpapadala sa inyo sa ampunan. Hindi ako papayag.”
Tumayo ulit si Roberto at hinarap si Clarissa.
“Narinig ko lahat sa kotse, Clarissa. Ang plano mong itapon ang mga anak mo. Ang tingin mo sa akin na madaling utuin. At ngayon, nakita ko kung paano mo saktan si Aling Susan na parang hayop.”
“Babe! Let me explain! Stress lang ako! Joke lang ‘yung sa phone!” pagmamakaawa ni Clarissa, akmang yayakap kay Roberto.
Umatras si Roberto.
“Umalis ka na. Bago ko pa ipatawag ang mga pulis para sa child abuse na ginagawa mo sa mga anak mo.”
“Roberto! Paano kami? Wala kaming pera!”
“Yan ang problema mo,” sagot ni Roberto. “Pero ang mga bata… kung gusto nila, pwede ko silang tulungan magkaroon ng disenteng buhay—malayo sa’yo.”
Sa huli, pinalayas si Clarissa sa mansyon. Umuwi siyang luhaan at walang nakuha kahit piso. Ang mga anak niya ay pansamantalang kinuha ng DSWD dahil sa ebidensya ng pagmamalupit, at nangako si Roberto na susuportahan ang pag-aaral ng mga ito para hindi sila lumaking katulad ng kanilang ina.
Niyakap ni Roberto si Aling Susan.
“Salamat, Manang,” sabi ni Roberto. “Ikaw ang naging mata ko nung bulag ako sa pag-ibig.”
Doon natutunan ni Roberto na ang tunay na yaman ng isang tao ay hindi nakikita sa ganda ng mukha, kundi sa kung paano ito magpakatao sa harap ng mga taong walang maibibigay sa kanya.
