NAGLALAKAD AKO SA GITNA NG BAGYO NG NIYEBE DALA ANG SANGGOL KO DAHIL “MAHIRAP” DAW KAMI—PERO HUMINTO ANG KOTSE NG BILYONARYO KONG LOLO. NANG MALAMAN NIYA KUNG NASAAN ANG MERCEDES NA REGALO NIYA, DUMIRETSO KAMI SA PRESINTO AT NAGULAT ANG MGA PULIS SA NATUKLASAN NILA SA BANK ACCOUNT KO.
Napakalamig ng gabing iyon. Ang snowstorm ay walang awang humahagupit sa kalsada. Ang temperatura ay bumagsak sa negative degrees.
Ako si Ella. Yakap-yakap ko ang aking bagong silang na sanggol na si Baby Nate. Balot na balot siya ng makapal na kumot, pero ramdam ko pa rin ang panginginig niya sa lamig. Wala akong suot na winter boots, luma at manipis lang ang aking coat.
Kailangan kong dalhin si Nate sa ospital dahil mataas ang lagnat niya.
Nagmakaawa ako kanina sa mga magulang ko at sa kapatid kong si Trisha.
“Ma, Pa, pahiram naman ng sasakyan. O kaya pambayad sa taxi. Ang taas ng lagnat ng apo niyo,” iyak ko.
Pero tinawanan lang ako ni Mama. “Wala kaming pera, Ella! Alam mo namang gipit tayo ngayon. Maglakad ka na lang, sanay ka naman sa hirap. ‘Wag kang maarte.”
Pinalayas nila ako sa gitna ng bagyo. Wala akong nagawa kundi maglakad sa makapal na niyebe (snow), habang ang luha ko ay nagyeyelo sa pisngi ko.
“Konting tiis na lang, anak… malapit na tayo,” bulong ko kay Nate, kahit alam kong kilometro pa ang layo ng ospital at namamanhid na ang mga paa ko.
Biglang may humintong isang napakahabang itim na sasakyan sa tabi ko. Isang Rolls-Royce.
Bumaba ang bintana sa likod. Isang matandang lalaki na may maputing buhok at matapang na mukha ang sumilip.
Nanlaki ang mata ko. Si Don Federico. Ang Lolo ko sa ama. Matagal na kaming hindi nagkikita dahil nasa Europe siya at ang alam ko ay galit siya sa akin dahil sa mga kwento ng magulang ko.
“Ella?” gulat na tanong ng Lolo ko.
Agad siyang bumaba ng sasakyan kahit umuulan ng yelo. Inalalayan niya ako.
“Diyos ko, apo! Anong ginagawa mo sa labas ng ganitong oras? At may dala kang sanggol?!” galit at nag-aalalang tanong niya. “Bakit ka naglalakad?!”
“Lolo… si Baby Nate po… may lagnat… kailangan ko pong dalhin sa ospital… wala po kaming pera…” nanginginig kong sagot.
Kumunot ang noo ni Don Federico.
“Walang pera? Anong pinagsasabi mo?”
Tinignan niya ang kalsada. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Ella, nasaan ang Brand New Mercedes Benz SUV na ipinadala ko nung nakaraang buwan? Sabi ko sa sulat, regalo ko ‘yun para sa panganganak mo para hindi ka mahirapan sa baby!”
Natigilan ako. “M-Mercedes po?”
Yumuko ako. Takot akong magsalita, pero nakita ko ang awa sa mata ng Lolo ko.
“Lolo… ang gamit po ng kotseng ‘yun ay si Ate Trisha,” bulong ko. “Sabi po kasi ni Mama at Papa… hindi ko daw po deserve ‘yun. Wala daw po akong pambili ng gas dahil mahirap lang ako at palamunin. Kaya kinuha po nila ang susi at binigay kay Ate.”
Namula sa galit ang mukha ni Don Federico. Parang bulkang sasabog.
“Driver!” sigaw niya sa kanyang tsuper. “Isakay mo ang mag-ina. Painitin ang heater. Ngayon din!”
Pumasok kami sa loob ng mainit at komportableng sasakyan.
“Sa ospital po ba tayo pupunta, Sir?” tanong ng driver.
“Hindi,” mariing sagot ni Don Federico. “Dumaan muna tayo sa Police Station. Gusto kong makausap ang Chief of Police at ang Bank Manager ko. Ngayon din.”
Pagdating namin sa presinto, agad na inasikaso si Baby Nate ng medic habang kinausap ni Don Federico ang mga pulis. Ipinatawag din niya ang kanyang Private Banker na dumating dala ang mga dokumento.
Sa harap ng Chief of Police, binuksan nila ang Bank Records.
Nagulat ang pulis. Napanganga ako.
“Ms. Ella,” sabi ng pulis habang hawak ang papel. “Sabi niyo po… mahirap kayo?”
“Opo… wala po akong trabaho… nakikitira lang po ako…”
“Iha,” sabat ng banker. “Sa account na nakapangalan sa’yo… may laman itong 50 Million Pesos.”
“P-Po?!” halos himatayin ako.
“Buwan-buwan,” paliwanag ni Don Federico na nanginginig ang kamay sa galit. “Nagpapadala ako ng 500,000 pesos para sa’yo, Ella. Simula nung mabuntis ka. Ang akala ko, natatanggap mo ‘yun. Ang sabi ng Mama at Papa mo sa mga email, masaya ka daw at namumuhay nang marangya.”
Doon ko nalaman ang lahat.
Ang mga magulang ko at si Ate Trisha… ninanakaw nila ang lahat.
Pineke nila ang pirma ko. Kinuha nila ang mga ATM cards na padala ni Lolo. Ang Mercedes na para sa akin ay inangkin ni Trisha at ipinagmamayabang sa social media habang ako ay pinaglalaba nila ng damit nila. Pinalabas nilang “baliw” at “waldas” ako kay Lolo para hindi niya ako kausapin nang direkta.
Pinalakad nila ako sa bagyo dahil ayaw nilang gumastos ng kahit piso para sa akin, samantalang ang perang ginagastos nila ay PERA KO.
“Chief,” malamig na utos ni Don Federico. “Huliin sila. Lahat sila.”
“Yes, Sir. This is Qualified Theft, Fraud, and Child Abuse.”
Sa bahay ng mga magulang ko, nagkakasiyahan sila. Naka-park ang Mercedes sa garahe. Umiinom ng wine si Mama at Papa habang si Trisha ay nagbibilang ng pera—pera ko.
Biglang BOG!
Winasak ng mga pulis ang pinto.
“Walang kikilos! Taas ang kamay!”
“Anong nangyayari dito?! Sino kayo?!” sigaw ni Papa.
Pumasok si Don Federico, kasunod ako na buhat si Baby Nate na ngayon ay maayos na ang lagay.
“P-Papa?” namutla si Mama Rosa. “Ella? Bakit kasama mo ang Lolo mo?”
“Kinakamusta ko lang ang apo ko,” sagot ni Don Federico nang may diin. “At kinukumusta ko rin ang Mercedes at ang 50 Milyon na ninakaw niyo sa kanya.”
“P-Pa! Let me explain! Tinago lang namin para sa kanya!” palusot ni Mama.
“Tinago? Kaya pala pinaglakad niyo siya sa bagyo habang kayo nagpapakasasa sa heater at wine?” sigaw ni Don Federico. “Kayong tatlo… wala kayong puso. Hindi kayo pamilya. Kayo ay mga kriminal.”
“Hulihin sila!”
Kinaladkad ng mga pulis ang mga magulang ko at si Trisha.
“Ella! Anak! Tulungan mo kami! Pamilya tayo! Maawa ka!” iyak ni Mama habang pinoposasan. “Trisha, ibalik mo ang susi ng kotse!”
Tumingin ako sa kanila. Wala akong naramdamang awa. Ang naramdaman ko lang ay ang init ni Baby Nate sa bisig ko.
“Ang pamilya, hindi pinapabayaan ang kadugo sa lamig,” sagot ko. “Ang pamilya, hindi nagnanakaw sa isa’t isa.”
Nang gabing iyon, natulog kami ni Baby Nate sa mansyon ni Lolo. Mainit, malambot ang kama, at puno ng pagkain.
Ang mga magulang ko at kapatid ay nakulong nang mahabang panahon dahil sa Fraud at Child Abuse. Nabawi ko ang lahat ng pera at ang sasakyan.
Minsan, kailangan mong dumaan sa pinakamalamig na bagyo para matagpuan ang init ng katotohanan. At sa huli, ang kabutihan pa rin ang nananaig.
